άχρονο τώρα

Μαΐου 19, 2019

το αποδίδω κατ’ αρχήν στον Νίτσε, επειδή μου είναι χρήσιμος ο υπαινιγμός ότι συμφωνούμε, εγώ και κάποιος σαν αυτόν, πάνω σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, πάντως αποτελεί και το κομβικό σημείο, θα έλεγα, της μοντέρνας μεταφυσικής φυσικής, της οποίας την μεγαλύτερη χρησιμότητα εντοπίζω στο να αξιοποιηθεί εμπειρικά άμεσα, ακολουθώντας και την εν λόγω προτροπή του Νίτσε, που τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε η μόνη εξήγηση για αυτό, το ότι μου άρεσε τόσο, είναι ότι και εγώ ακριβώς έτσι το βλέπω το πράγμα, και απλώς χαίρομαι να διαπιστώνω πως και κάποιος σαν αυτόν που ακολούθησε κάποια σκεπτικά εξαιρετικά σύνθετα σαν καθεδρικοί ναοί μπαρόκ και ροκοκό και σαν το πληθωριστικά φράκταλ στυλ του βουδιστικού Άγκορ Βατ στην ζούγκλα της Καμπότζης, κερδίζοντας κάποιο υπέροχο και αμφιλεγόμενο πρεστίζ έτσι, καταλήγει στην αξιοσημείωτη παρατήρηση, πως η σωτηρία της ψυχής που τόσο δελεαστικά πρόσφερε ο Χριστός, δεν είναι post mortem, αλλά είναι τώρα, και αυτό το τώρα, είναι το ίδιο άχρονο τώρα με αυτό που έγραφαν όλοι οι ιδρυτές της μοντέρνας φυσικής, χωρίς να εξαιρείται ούτε η σωτηρία της ψυχής, αφού και η σωτηρία, και η ψυχή, έχουν να κάνουν με την απομυθοποίηση της πραγματικότητας του αισθητού κόσμου, ή ίσως με την μυθοποίησή της, ότι δεν είναι παρά κάποια προσωπικής χρήσης μυθολογία, που εσφαλμένα υποκαθιστά κάτι τι πιό ενδιαφέρον, και πιό αληθινό, και πιό επιστημονικώς φευγαλέο, και που εσφαλμένα συμπεραίνεις πως την μοιράζεσαι την εν λόγω ψευδαισθητική πραγματικότητα και με τους υπόλοιπους, κι ας διαψεύδεται κάτι τέτοιο, συνέχεια, όθεν και οι ευκαιριακότατες ψευδαισθητικές χαρές και λύπες, φερ’ ειπείν.

Advertisements

χιούμορ

Μαΐου 5, 2019

δεν βρίσκω άλλη εξήγηση, εκτός από το χιούμορ. Δεν είναι κι άσχημα να μην αφήσω αναξιοποίητη αυτή την φράση που την βρήκα ξεχασμένη αφημένη ως προσχέδιο κάποιου πράγματος που δεν θυμάμαι πια, και αφού την θεώρησα τότε καλή ιδέα, κάποιους λόγους θα είχα, που όποιοι κι αν ήταν θα μπορούσαν να υποκατασταθούν από κάποιους άλλους που θα βρω τώρα, που δεν θα υπολείπονται εκείνων όποιοι κι αν ήταν, μιάς που την φράση την είχα αφήσει σαν κάτι τι που έχει κάποια μελλοντική άδηλη αξία η οποία μένει να δειχτεί ποιά θα είναι, σαν τις σακούλες μιάς εταιρείας παιχνιδιών που κάποιος τις αξιοποιούσε σκεπάζοντας την φθαρμένη σέλα από το μηχανάκι του, ή ως αυτοσχέδια αδιάβροχη κουκούλα, ή για να καλύψει το χάσμα από το σπασμένο τζάμι στο παράθυρο, πολύ καλύτερα θα έλεγα από την αρχική τους χρήση, την μεταφορά κάποιου παιχνιδιού σε κάποιον μπλαζέ ανήλικο παραλήπτη, ή έστω, η αξιοποίηση της πλαστικής σακούλας είχε περάσει πιά από το ευτελές πεδίο της υπερβολικής συσκευασίας για κάποιο σκεύος με σχεδόν μηδενική αξία για τον πρώιμα μπλαζέ παραλήπτη, στο άνευ ορίων πεδίο των συμβολικών χρήσεων, όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και διαθέσιμα, η σακούλα μπορεί να αποκτήσει αξία ίση με κάποιας λέξης, οποιασδήποτε, είτε στα χέρια του εφευρετικού μυστικού πράκτορα Μαγκάιβερ, που με τον ελβετικό σουγιά του βρίσκει χρήσεις για τα πράγματα που ο εν λόγω πληθωρικός κόκκινος σουγιάς με τον ελβετικό σταυρό μόνο να υπαινιχθεί μπορεί, έστω εμφατικά, είτε στα χέρια του τσιγγάνου που μπάλωσε τον μουσαμά της καρότσας στο τρίκυκλο, είτε στα χέρια τύπων σαν τον Πύντσον που βρίσκει χρήσεις για την λέξη που δεν φανταζόσουν ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν, και να σου λένε και κάτι, κάπως αδιαβάθμητο πάντως, ίσως χιούμορ.

windows, thumbs up

Μαΐου 4, 2019

ας υποτεθεί πως διαθέτει κάποια βασιμότητα η διαπίστωση κάποιου Σούφι μυστικιστή, πως η γλώσσα του θεού είναι η σιωπή, και πως οι άλλες γλώσσες δεν είναι παρά ευτελείς προσπάθειες μετάφρασης, και ας υποτεθεί πως ο Ντοστογιέφσκι είχε κάποια αξιοπρόσεκτη συνεισφορά σε άλλη μιά αβελτηρία μετάφρασης, αλλά συγκινητικά ευχάριστη αβελτηρία, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, όπως και οποιαδήποτε άλλη γλωσσική μεταφραστική απόπειρα της συμπαντικής θείας σιωπής (που τόσο ενοχλούσε τον Καμύ, και τον έκανε να γράφει, κάτι σαν, μπροστά σε αυτή την ενοχλητική σιωπή του σύμπαντος ή του θεού, pick one, ας μου δώσει κάποιος έναν λόγο για να μην αυτοκτονήσω, θα έλεγα, υπονοώντας ότι είχε αμέτρητους λόγους για να αποχωρήσει από την σκηνή, stage left exit, λόγω ευτελέστατου σεναρίου και σκηνοθεσίας), και έτσι, όταν έγραφε ο Ντοστογιέφσκι για την παραβολή του μεγάλου ιεροεξεταστή, ένα από αυτά που ίσως να είχε υπόψη, θα μπορούσε να ήταν κάτι σαν, κι αν ακόμα ο θεός υπάρχει και κάνει εμφάνιση στην κεντρική πλατεία, αυτό δεν θα ήταν αρκετό, και την βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή την σκέψη, μιάς που κάπως έτσι έχουν τα πράγματα μου φαίνεται, δηλαδή δεν είναι καθόλου αρκετά κάποια σημάδια υποδηλωτικά ας πούμε, ή ίσως και κάποια μαθηματική απόδειξη, καί κάποιοι ωραίοι ισχυρισμοί εκ μέρους συμπαθητικών γιόγκι, και βραβευμένων επιστημόνων, και άλλων αδιαβάθμητων, αλλά το πράγμα είναι πιο σύνθετο, και έχει ίσως να κάνει με το τι νομίζεις ότι σημαίνει η τάδε ή η δείνα πληροφορία, συμπεριλαμβανόμενης και της εικαζόμενης σιωπηλής γλώσσας του θεού, η οποία έχει τόσες πληροφορίες μέσα της, που ακόμα και ένας τύπος σαν τον Αϊνστάιν, ή για την ακρίβεια, ο ίδιος ο Αϊνστάιν, είχε ομολογήσει σε στιγμή αδυναμίας, ότι δεν ήξερε τι να κάνει με αυτές, και απλώς τις έκρυψε μέσα σε κάποια μαθηματική σταθερά και την άφησε αμήχανα μέσα στην μαθηματική του θεϊκή μετάφραση, και έτσι το λοιπόν, το interface, η επιφάνεια εργασίας που λέγεται πραγματικός χώρος και χρόνος, δεν είναι παρά εικονίδια που κρύβουν την πραγματικότερη πραγματικότητα, που διαθέτει τόσες πληροφορίες, που ο χρήστης της επιφάνειας εγασίας δεν θα ήξερε τι να κάνει με αυτές, ενώ αυτός ήθελε απλώς να πατήσει το εικονίδιο με το thumbs up σε κάποιο post, προκειμένου να διεκδικήσει λίγη συμμετοχή και λίγη εύνοια.       

ξέροντας

Μαρτίου 25, 2019

Μου μοιάζει συναρπαστική η συμβίωση του τί συμβαίνει, και του τί νομίζεις ότι συμβαίνει, να ας πούμε έχουμε το χαριτωμένο φαινόμενο placebo, όπου με την κατάλληλη ιστορία, αποκτάς κάποια άποψη περί του τί συμβαίνει, την οποία για κάποιους λόγους μπορεί να την βρίσκεις βολική, και συνεπώς αληθινή, και το εν λόγω φαινόμενο είναι ίσως μεταξύ αυτών που είχε υπόψη ο Σωκράτης στο πλατωνικό συμπόσιο, όταν έλεγε στους άλλους, που τον κάλεσαν να συνεισφέρει την γνώμη του μαζί με τις δικές τους, μα αφού τα έχετε πει τόσο υπέροχα όλοι οι προλαλήσαντες, τι θα μπορούσα να προσθέσω εγώ, μετά από κάτι τέτοιο, και ίσως και ο ποιητής Χριστιανόπουλος κάπως διαισθανόταν την επιρροή κάποιας εκδοχής του προαναφερθέντος ψυχολογικού φαινομένου στο ακροατήριο, όταν αρνήθηκε να απαντήσει σε ερώτηση για να δώσει όνομα στην εικαζόμενη δραματική επικαιρότητα , μα αφού όλοι δείχνουν να ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει, του έχουν δώσει όνομα, τι θα μπορούσα να προσθέσω εγώ, και υποψιάζομαι εγώ επιπλέον, ότι ανθιζόταν ο Χριστιανόπουλος πως κάτι τι εξαιρετικά πιο ενδιαφέρον συμβαίνει από αυτό που απέφυγε να μπει στην αβελτηρία να αναφερθεί προς στιγμήν, χαϊδεύοντας με νόημα την γάτα του, ο Σωκράτης όμως μπήκε στον κόπο να χαϊδέψει τα αυτιά της αβελτηρίας εξευμενίζοντάς την, προεισαγωγικώς, σε στυλ μην ανησυχείτε, υποκλίνομαι στην αυθεντία σας, και ίσως το προκλητικό μπροστά στον τηλεοπτικό φακό χάιδεμα της γάτας εκ μέρους του Χριστιανόπουλου, σε μια τέτοια συγκυρία, να εμπεριείχε και κάποιον υπαινιγμό περί της αποστασιοποιημένης στάσης της γάτας απέναντι στο δράμα της εικαζόμενης επικαιρότητας, ότι δηλαδή τάχα μου η γάτα μοιράζεται ενδεχομένως την εμπειρία της γάτας του Σρέντινγκερ, που ενέπνευσε στον καλό επιστήμονα την παραβολή του γνωστού κουτιού με την κβαντική γάτα.

Δεν είναι και λίγο εδώ που τα λέμε να διαπιστώνεις κάποια στιγμή μεταξύ άλλων βαρετών σκέψεων, ότι πράγματι αυτό που σκέφτεσαι και η συναισθηματική επένδυση που το συνοδεύει, είναι ας πούμε πιό σημαντικά από όσο εκτιμάται συνήθως, μιάς που υπάρχει κάτι που λέγεται επιγενετική, και κάτι άλλο που λέγεται μικροβίωμα, έννοιες που βοηθάνε φερ’ ειπείν να γίνει ίσως λίγο πιό κατανοητή η πρόσκληση του Σωκράτη να γνωρίσεις τον εαυτό σου, η οποία δεν αποκλείω να έτυχε πολλών παρερμηνειών, πιθανολογώ, μιάς που δεν μπαίνει σε άλλες λεπτομέρειες, και δεν έχει οδηγίες χρήσης, και ίσως δεν είναι αργά να παρατηρηθεί ότι ο εν λόγω εαυτός υπόκειται σε στιγμιαία τροποποίηση, ακολουθώντας την τροπικότητα του τι νομίζεις προς στιγμή, και πώς αισθάνεσαι περί αυτού, αφού έτσι παράγονται σήματα που ενεργοποιούν τα χαριτωμένα ντροπαλά μικρόβια του μικροβιώματος να παράγουν ουσίες που θα καθορίσουν το μέλλον σου, να για παράδειγμα αν σκεφτείς πως είσαι κάποια φράκταλ μικρογραφία του οικοσυστήματος και του ορατού σύμπαντος, σκέψη που θα βασίζεις βέβαια σε κάποιες βάσιμες πληροφορίες, και πως συνεπώς το πράγμα που λες σώμα απαιτεί κανονικά θαύματα για να λειτουργήσει, και έτσι δεν χρειάζεται να αναζητάς θαύματα αλλού, και μπεις στον κόπο να ξεπεράσεις εκείνη την άλλη σκέψη, μα πώς θα το διασταυρώσω αυτό, μιάς που μοιάζει εξωφρενικό, αφού τον βαθμό της συγκίνησης που συνεπάγεται μιά παρόμοια σκέψη, συνήθως τον επιφυλάσσουν για πιό τρέχοντα ζητήματα, ε τότε, μπορεί, το επιγενετικό υλικό στα κύτταρα να τροποποιηθεί σε κάποια κατεύθυνση πολύ ενδιαφέρουσα, και τα χαριτωμένα τσούρμα του μικροβιώματος να αλλάζουν δέρμα και όψη σαν αιλουροειδή που ανταποκρίνονται σε κάποιο σήμα περιβαλλοντικής προσαρμογής και εξελίσσονται σε τίγρη του χιονιού στο Καζακστάν, και σε πάνθηρα στα περίχωρα του Μουμπάι, και σε τζάγκουαρ στον Αμαζόνιο, και σε άλλες ενδιάμεσες εκδοχές που δεν έτυχε να φωτογραφηθούν. Καθώς βλέπω το αεροπλάνο να περνάει από πάνω μου πλέοντας στο αόρατο υλικό που το στηρίζει, βρίσκω πώς είναι μάλλον καλό παράδειγμα για αυτό πού θέλω να πω, και αυτό που θέλω να πω έχει να κάνει με το ότι το ωραίο μηχάνημα πλέει στον αέρα επειδή κρατά κάποια συγκεκριμένη ταχύτητα σε σχέση με το πόσο αραιός είναι ο αέρας, και σε σχέση με το βάρος του, και με λάθος ταχύτητα, ο αέρας θα πάψει να του συμπεριφέρεται ως αεροπλάνο και θα του συμπεριφερθεί ξαφνικά σαν να μην ήταν ποτέ εκεί για να το στηρίζει, όπως τα καταπληκτικά πολλά που πρέπει αρμονικά να συμβαίνουν κάθε στιγμή μεταξύ των κυττάρων για να αισθάνεσαι απλώς ότι τίποτα δεν συμβαίνει, και η στιγμή θα αποκτήσει τότε την αξία που της πρέπει, όταν οι αμέτρητες ασύνειδες λειτουργίες βρεθούν κάπως να υπολείπονται, μιάς που τόση αξία έχει η στιγμή, κρίσιμη δηλαδή, και έτσι, με την συνειδητοποίηση σε αυτό το στυλ, θα μπορούσε να επιτευχθεί κάποια ανάλογη συγκίνηση με την συνειδητοποίηση της επικαιρότητας της απόλυτης συναρπαστικότητας της σχέσης μικροβιώματος, συναισθήματος και γονιδίων, σε στυλ, το συναίσθημα ενεργεί μέσα στο κοπάδι των μικροβίων σαν μαγνήτης πάνω σε ρινίσματα σιδήρου, το μικροβιακό κοπάδι αντιδρά σαν το κοπάδι με τις γαζέλες που το πλησιάζουν λέαινες, ή σαν το σμήνος με τις καναδέζικες αγριόπαπιες που τις πλησιάζει αετός, συγκινείται δραστικά δηλαδή εν πάση περιπτώσει, και όχι μόνο, στην περίπτωσή μας το μικροβιακό κοπάδι επιπλέον αλλάζει, με την ακολουθία των μεταλλάξεων που μετέτρεψαν κάποιους αρχαίους λύκους σε σκύλους, και κάποιους ιουράσιους δεινόσαυρους σε σύγχρονα σαμιαμίδια και σαλαμάνδρες, με την προσθήκη ότι γίνεται μέσα στην σωματική μιροκλίμακα, και ότι σε αφορά πολύ προσωπικά, ας πούμε, και η όλη δράση στα κύτταρα υπό την επήρεια συναισθήματος που προκαλεί την έκκριση ποικίλων δραστικών ουσιών που ως δραστικές δεν μπορεί να αγνοηθούν, και αν συνυπολογίσουμε και ένα σωρό άλλα, καταλήγουμε στο αβίαστο συμπέρασμα ότι το σώμα δεν είναι ουσιαστικό, αλλά ρήμα.

infinity

Φεβρουαρίου 21, 2019

υπάρχουν πολλά σύμπαντα, τόσα πολλά που είναι γελοίο να τα μετρήσουμε, αλλά δεν είναι διαθέσιμα στην διάσταση αυτού που τα σκέφτηκε, λέει κάποια θεωρία, και έτσι άθελά της ίσως η θεωρία παίζει με τα συναισθήματά μας, αφού μας δίνει ελπίδες και αμέσως μετά μας τις απαξιώνει, πάντως νομίζω πως ξέμεινε κάποια ελπίδα, γιατί το κουτί της Πανδώρας της θεωρίας του multiverse, έχει διπλό πάτο σαν βαλίτσα λαθρέμπορου στα σύνορα Κολομβίας και Βενεζουέλας, αφού βλέποντας κάπως εποπτικά το πράγμα, αυτό που αποκαλείται εαυτός ας πούμε, αποτελείται από υλικό που είναι τόσο γελοιωδώς εξωγήινο και διαγαλαξιακό, ώστε είναι αστείος ο επαρχιωτισμός της ψευδαίσθησης ότι το σώμα είναι γήινο, αφού πρόκειται για ισχυρισμό που υπάγεται σε αβάστακτο provencialism το να νομίζεται πως ο άνθρακας και ο σίδηρος και ο χαλκός και μερικά ακόμα σωματικά υλικά, δεν ήλθαν απευθείας από αδιαβαθμήτως εξωτικούς Γαλαξίες, και σαν να μην έφτανε αυτό, η όλη λεγόμενη προσωπικότητα που σερβίρεται προς όποιον ενδιαφερόμενο, δεν αποτελείται παρά από κοινωνικό conditioning, μνήμες, συμπεράσματα, εντυπώσεις, προτιμήσεις, που μαζεύτηκαν από δω κι από κει, και κάποια φαντασία και κάποια δημιουργική διάθεση μπορούν ίσως να την επεκτείνουν κάπως, και επιπλέον και το έμβρυο καθώς αναπτύσσεται καλύπτει όλη την γκάμα μορφολογίας από το μονοκύτταρο μικρόβιο, στους ολιγοκύτταρους μικροοργανισμούς, στα ψάρια, στα ερπετά, στα μικρά θηλαστικά, κλείνοντας έτσι το μάτι ότι εδώ έχουμε όλες τις διαδρομές της οντογένεσης και της φυλογένεσης παρούσες, και αν βάλει τα δυνατά της η φαντασία που προαναφέρθηκε, θα μπορούσε να εξοικειωθεί και με τα θαύματα ίσως -αφού θαύμα θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτό το εξαιρετικά σύνθετο, με συνθετότητα τόσο θαυμαστή σε βαθμό θαύματος, που η φύση το κάνει να μοιάζει εύκολο- και να συμπεράνει πως όλα τα δυνάμει σύμπαντα είναι διαθέσιμα αφού μπορείς να τα διαισθανθείς κάπως ως εκλεκτικές συγγένειες, και το εν λόγω συμπέρασμα να προστεθεί ως ακόμα ένα στοιχείο της προσωπικότητας.

κενολογία

Φεβρουαρίου 20, 2019

τα κενά ανάμεσα στις σκέψεις είναι κάποια σημεία ενδιαφέροντος, καθώς οι εν λόγω σκέψεις είναι μάλλον κάτι τι σαν μηχανισμός ανακύκλωσης, όπου το ίδιο κάπως βαρετό υλικό περνάει από το παρελθόν στο μέλλον σαν πλαστικό δοχείο για φρούτα που ανακυκλώθηκε σε σακούλα σούπερ μάρκετ για πλαστικά δοχεία και μετά ίσως σε κάποια άλλη σακούλα με διαφορετικό χρώμα και ο κλειστός κύκλος καλά κρατεί όσο τον συντηρούν συνειδητοποιημένοι καταναλωτές που συνεισφέρουν στον κύκλο της ανακύκλωσης, ενώ το κενό μέχρι να καταφτάσει η επόμενη ανακυκλωμένη σκέψη περιέχει ενδιαφέροντα πιθανά συναισθήματα -τα λεγόμενα qualia, αυτά δηλαδή που θα μπορούσε ίσως κάποιος να αισθανθεί αν έμπαινε στον κόπο να πάψει για λίγο την ανακύκλωση- που καταδείχνουν ίσως και το σημείο ενδιαφέροντος, το κενό ανάμεσα, για το οποίο οι Ινδοί καθώς διαπιστώνω έχουν πολλές διαφορετικές λέξεις οι οποίες μάλλον διευκολύνουν όπως ας πούμε διευκολύνουν οι πολλές διαφορετικές λέξεις που έχουν οι Εσκιμώοι για το χιόνι, που μου φαίνεται πως δεν το λένε ποτέ χιόνι, αλλά για να επιδείξουν την οικειότητά τους έχουν μόνο εξειδικευμένη ορολογία που κρατάει σε απόσταση τον άτυχο μη ειδικό, και οι πολλές διαφορετικές λέξεις που έχουν οι Γάλλοι για το κρασί, που χρησιμοποιούνται όλες, εκτός από την λέξη κρασί, για να επιδειχτούν έτσι οι πολλαπλές δυνατότητες εμπειριών και σχέσης με κάτι τι ζωντανό, και οι Ινδοί το λοιπόν με τις πολλές τους λέξεις για αυτό που άλλοι δεν έχουν παρά την λέξη κενό, δείχνουν σαν να έχουν ασχοληθεί κάπως με το ζήτημα.

σώμα

Φεβρουαρίου 17, 2019

εκτός από το ότι είναι λίγα ανθρώπινα γονίδια σκαλωμένα πάνω σε κάποιο πλήθος μικροβιακών γονιδίων, πράγμα που θα μπορούσε να βάλει σε νέες βάσεις την αίσθηση του εγώ ας πούμε, ως κάποιου είδους ακατάπαυστα ανανεούμενου παζλ όπου αδιαβάθμητα μικρόβια προστίθενται ως ψηφίδες, και σαν να μην έφτανε αυτό, σαν να μην ήταν αρκούντως φανταιζί η διαπίστωση μιάς τέτοιας συγγένειας, κάπως ίσως σαν τα δύσκολα στην διαχείριση συναισθήματα του Χίτλερ ας πούμε, που έπρεπε να ισορροπήσει την επίγνωση πως είναι εβραίος και ομοφυλόφιλος, ή έστω πως δεν είναι καθόλου άμοιρος των εν λόγω προβληματικώς αντιδημοφιλών ταμπού, με τον επίσημο ρόλο του ως νέμεσης των δύο αυτών αξιοκατάκριτων τύπων, και, επιπροσθέτως όλα όσα χρειάζεται να γίνουν για να τα βρουν αρμονικά τα κύτταρα μεταξύ τους με τα άλιεν μικροβιακά γονίδια, και να διεκπεραιωθούν αμέτρητες λειτουργικότητες που ένα μικρό τους μέρος δικαιώνει την ύπαρξη της ιατρικής και της βιολογίας, αλλά μένει πολύ πράμα έξω από την κατανόησή τους, και το κενό κατανόησης σπεύδει να το καλύψει κάποια εκκεντρική διαπίστωση πως η ευφυία που απαιτείται για να λειτουργήσει το σώμα, ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητες του κατόχου του, και για αυτό ίσως θα ήταν καλή ιδέα να κάνει στην άκρη, και να μην εμποδίζει τουλάχιστον, κατά προτίμηση και με κάποιο συνοδευτικό συναίσθημα θαυμασμού, ίσως δέους, ή κάτι παρόμοιο, και να πάψει απλώς να κάνει και να σκέφτεται λάθος πράματα.

διαδικαστικό

Φεβρουαρίου 16, 2019

Άς υποθέσω πως ένα μέρος της αλήθειας είναι πως το γενετικό υλικό των σωματικών συμβιωτικών μικροβίων είναι σημαντικά μεγαλύτερο από το ανθρώπινο, αν υποτεθεί ότι ανθρώπινο γενετικό υλικό είναι αυτό που σου δίνει τα μάτια της μαμάς σου και κάποια χούγια κάποιου άγνωστου προγόνου, και τα μικρόβια έχουν το προτέρημα να αλλάζουν με ιδιαίτερα μεγάλη ποικιλία -ποικιλία πολύ σημαντικότερη από το χρώμα των ματιών της μαμάς και κάποιο χούι κάποιου προγόνου του οποίου δεν σώθηκε φωτογραφία- και ας υποτεθεί πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάποιο συμπέρασμα του τύπου, το ανθρώπινο είναι ίσως κάτι σαν διαδραστικός μικροβιακός ζωολογικός κήπος όπου οι μουστακοφόρες γκρι σκωτσέζικες φώκιες και τα ασπρόμαυρα φουντωτά κινέζικα αρκουδάκια πάντα μπαίνουν στη διαδικασία να ανταλλάσσουν γενετικό υλικό ανάλογα με το συναίσθημα της περίστασης, και σε διαδικασία στρες προκύπτει κάτι τι που η διεύθυνση του ζωολογικού κήπου προτιμάει να το κρύψει στο υπόγειο, ενώ σε διαδικασία συναισθηματικής ευφορίας προκύπτει ιβρίδιο που η διεύθυνση το κάνει μασκότ του zoo, και συνέχεια καταφτάνουν νέες αφίξεις μικροβιακών ζώων που θα τα έλεγα κάπως αδιαβάθμητα, μιάς που και βέβαια είναι άγνωστα τα αμέτρητα μικρόβια που κυκλοφορούν έτσι γενικά, και ο ζωολογικός κήπος βρίσκεται σε κάποια διαρκή μετεξέλιξη των τροφίμων του, οι οποίοι καθορίζουν και την πολιτική του, κάπως σαν ρεβάνς των ζώων και των φυτών που περιφρονημένα εξαφανίζονται, ή των αόρατων μικροβίων που περιφρονημένα κι αυτά λαθροβιούν, και θα μπορούσε και να ειδωθεί το πράγμα σαν τον Ινδό πρωταγωνιστη του Σαλμάν Ρουσντί που απαρνήθηκε την Καλκούτα όταν εγκλιματίστηκε στο Λονδίνο, μικρόβια που συμβιωτικά έφτιαξαν το ανθρώπινο, και έτσι απέκτησαν πρόσβαση σε άλλες κλίμακες, και δυσκολεύεται το ανθρώπινο να θυμηθεί και να εκτιμήσει το γεγονός πως αποτελεί κάποια διαδικασία μάλλον, παρά κάποιο πράγμα.

παράδοξο

Φεβρουαρίου 11, 2019

το παράδοξο έχει εκτός των άλλων ελκυστικών ιδιοτήτων του -ότι είναι τρόπος σκέψης έξω από το κουτί, ότι ως παράδοξο είναι και κάπως ύποπτο αντικανονικότητας- και την prestigious ιδιότητα πως θα μπορούσε να είναι ακόμα και επιστημονικό, ή έστω πως δεν είναι άσχετο με την Επιστήμη, αφού επιστημονικό θεωρείται κάτι τι που είναι διαψεύσιμο -σύμφωνα με τις διεθνείς οδηγίες αναγνώρισης της επιστημονικότητας- κάτι που επιδέχεται διάψευση, και τι πιό διαψεύσιμο από το παράδοξο, θα έλεγα, τι πιό επιδεκτικό διάψευσης, από παράδοξους ισχυρισμούς, του στυλ, ότι το βάρος της πραγματικότητας ανατίθεται σε λάθος εμπειρίες, ότι η πραγματικότητα δεν έχει να κάνει με τις εμπειρίες, ότι ο Πλάτωνας δεν υπερέβαλε όταν μιλούσε για σκιές στον τοίχο, και ο Λάο Τσε δεν αστειευόταν όταν έλεγε για το Τίποτα που σημαίνει πολλά, έστω κι αν, ως επεξήγηση στο λήμμα «παράδοξο» στο λεξικό, θα ήταν οι πρώτοι υποψήφιοι οι δυό τους. Και ακόμα ένα χαρακτηριστικό επιστημονικότητας είναι, ότι η λεγάμενη θεωρία που κάτι ισχυρίζεται, υπόκειται στην επαναληπτικότητα του πειράματος, και στην επαλήθευση της παρατήρησης στο πεδίο, ας πούμε. Εδώ κάπως θα μπορούσε να σκαλώσει η επιστημονικότητα κάποιου παράδοξου, αλλά όχι και κάθε παράδοξου, και σίγουρα όχι του ενδιαφέροντος παράδοξου περί αχρήστευσης της πραγματικότητας, ως πεδίου παρατήρησης και επαναληψιμότητας, πράγμα που αποτελεί ισχυρισμό διαψεύσιμο, και συνεπώς επιστημονικό.