Μ

Photo_00016ένας τρόπος να ειπωθεί κάτι τι σημαντικό, είναι να το μασκαρέψει αυτός που το θεωρεί σημαντικό σαν κάτι μη σημαντικό, σαρκάζοντας ίσως έτσι την προσωπικής χρήσης ιεράρχησή του, και ο σαρκασμός μου φαίνεται είναι ένα από αυτά τα συναισθήματα που θα τα έλεγα υγιεινά, σε αντίθεση με κάποια ανθυγιεινά, είναι το συναισθηματικό αντίστοιχο συναφών καταστάσεων που θα μπορούσε να αποδοθεί ως χιούμορ, ως κάποια ροή χυμώδη που μου μοιάζει η πρέπουσα για να ταιριάξει με διάφορες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, από αυτές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν έκπληξη, ή σύγχυση, ή να μοιάζουν με αυτές που ισχυρίζονται ότι έχουν κάποιοι που θεώρησαν ότι πλησίασαν περισσότερο από όσο θα ήθελαν τον θάνατο, και επέστρεψαν με πληροφορίες που δεν θα μπορούσαν να αγνοήσουν αν δεν θέλουν να χάσουν αυτό που μοιάζει ίσως με κάτι σαν ευκαιρία, και τέτοιες ευκαιρίες είναι μάλλον αξιοπρόσεκτες, ή και παρόμοιες με κάποιων άλλων με τραυματικού τύπου συγκλονισμούς, από αυτές λοιπόν τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες, ακόμα και χωρίς όλα αυτά τα δραματικά που προανέφερα και που υπαινίχτηκα, και που μεταξύ άλλων, είναι αξιοποιήσιμες και για να καρυκεύουν και να ευπρεπίζουν όλες ανεξαιρέτως τις λέξεις και τους τρόπους του λέγειν, και έτσι, κατά πώς το κύμινο και το μοσχοκάρυδο τροποποιούν κάποια κάπως κοινότοπη μπουκιά προς την αντίθετη κατεύθυνση, παρομοίως, πληροφορίες του τύπου, ας πούμε, ότι το πεδίο πλανκ είναι παντού ως πληροφορία συνεχώς αυτοανανεούμενη, που και βέβαια σε αφορά αν νομίζεις κάτι τέτοιο, και βέβαια καρυκεύει χαριτωμένα, πράγματα σαν, το πού νομίζεις ότι είσαι, το ποιός νομίζεις ότι είσαι, και το πόσο εποικοδομητικό θα μπορούσε να είναι ας πούμε το να βγάζεις συμπεράσματα για τη ζωή το σύμπαν και τα πάντα, κοιτάζοντας την θάλασσα ή την άμμο ή αυτό κάπου ανάμεσα που δεν φαίνεται με την πρώτη. Πράγματα βεβαίως, έτσι κάπως δραματικά, που να προκαλούν κάποιο ταρακούνημα συναισθηματικό και κάποια αναθεωρητική μεταστροφή στον συνήθη ληθαργικό τρόπο μη-σκέψης, σε στυλ, wake up, και wake up call, μπορεί να τα περιμένεις πρώτα να ενσκύψουν, να προκύψει δηλαδή εν τοις πράγμασι η τραγωδία με προσωπική χροιά, και μετά, σε στυλ εξαρτημένο αντανακλαστικό, υπό το κράτος και την επιρροή κάποιου αφόρητου δράματος, να αφηγηθείς το καταλυτικό συμβάν σαν κάποιος στην ομήγυρι κάποιου meeting με τους ανώνυμους αλκοολικούς, που λέει στους μετανοούντες ομοιοπαθείς, βήμα βήμα την ηρωική μεταστροφή από το ανεπίγνωστο στην επίγνωση. Μπορείς πάντως, και να μην περιμένεις, ίσως, το υπό όρους αφυπνηστικό μήνυμα, ή να θεωρήσεις ως κάτι τέτοιο, ως wake up call δηλαδή, την επόμενη στιγμή, που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από οποιαδήποτε άλλη πιό δραματική ή πιό glamorous, μιάς που το συναίσθημα είναι αυτό που κάνει την δουλειά, και το συναίσθημα έχει να κάνει με το τι νομίζεις με βάση τις πληροφορίες, σαν κι αυτές που προαναφέρθηκαν φερ’ειπείν, που έχεις διαθέσιμες εκείνη τη στιγμή προς αξιολόγηση.

 

 

 

 

 

Advertisements

ε, κάτι είναι κι αυτό

Απρίλιος 22, 2018

αν ήσουν μέσα σε ασανσέρ και σε ρωτούσαν κάτι σχετικό ας πούμε με τις προτεραιότητές σου στην ζωή εν γένει, φερ’ειπείν, και είχες από το ισόγειο μέχρι τον πέμπτο για να απαντήσεις, είναι ένα στυλ που το βρίσκω συναρπαστικό, μεταξύ άλλων και γιατί φορτίζει και αναδεικνύει το εδώ και τώρα ως ιδιαιτέρως γοητευτικώς σημαντικό, πράγμα με το οποίο δεν θα διαφωνούσε μάλλον και ο Αϊνστάιν που έγραφε κάπου πως θεωρούσε το παρελθόν και το μέλλον εφευρήματα, και ανύπαρκτα κατά τα άλλα, cosmicly speaking, και έτσι ένας τρόπος λοιπόν να συναρπάζεσαι είναι να μπαίνεις σε ασανσέρ και να ελπίζεις κάποιος συνεπιβάτης που πηγαίνει στον πέμπτο να είναι σε ανάλογη διάθεση, και κάποιος άλλος τρόπος, πιό σοφιστικέ, και πιό πρακτικός, θα ήταν να σκεφτείς ας πούμε ότι ο χρόνος, ως μέρος αυτού του υπέροχου ρευστού που κάποιες αρκούντως αξιόπιστες προσωπικότητες του έδωσαν ωραία εξωτικά ονόματα, και κάποιοι μάλιστα το μέτρησαν ως κάποια συγκινητικά μεγάλη ποσότητα, που είναι παντού, και κυρίως, μέσα στον τυχόντα ενδιαφερόμενο, και είναι φράκταλ, και όχι γραμμικό με αρχή και τέλος, και μιά τέτοια πληροφορία είναι εξόχως γοητευτική, και έχεις έτσι το ισοδύναμο αυτού που θα έλεγε κάποιος ίσως near death experience, που απρόσμενα τον έβγαλε από τον γραμμικό χρόνο, όταν θεώρησε ότι πεθαίνει, αφού κάτι τέτοιο πιθανότατα σε βγάζει από το συνηθισμένο μάλλον. Και κάποιοι μάλιστα δήλωναν ευτυχέστατοι σε στυλ επιτέλους, ή κάτι τέτοιο. Έχοντας λοιπόν πληροφορίες, του στυλ, ότι όλες οι πληροφορίες, και είναι πολλές, είναι διαθέσιμες στα μέσα σου, και ότι η διαθεσιμότητα και η ετοιμότητα να τις ανακαλείς και να τις ξανασυνδιάζεις με καινοφανείς τρόπους είναι αρκούντως μαγική, ε, αυτό είναι κάτι.

Ένα κρίσιμο ερώτημα στο οποίο έχεις να απαντήσεις, είναι αν το σύμπαν είναι βασικά εχθρικό, ή βασικά φιλικό, ή ίσως αδιάφορο προς το ενοχλημένο, ή ίσως ουδετέρως αποστασιοποιημένο με τάση προς κάποια ψυχρή περιφρόνηση, κάτι τέτοιο είχε θέσει ως θεμελιώδες δίλημμα ή multiple choice, ο Αϊνστάιν. Και η προσχώρηση σε κάποια εκδοχή έχει να κάνει με πληροφορίες, από αυτές που έλεγα πριν, από αυτές που είναι το υλικό του σύμπαντος, και η παράβλεψη κάθε τόσο κάποιων από αυτές οδηγεί σε μιά σειρά από παρεξηγήσεις.

 

 

μπλαζέ χαρά

Απρίλιος 19, 2018

Σε βλέπω πάντα χαρούμενο, μου λέει κάποιος από το εργασιακό μου περιβάλλον, και δεν ξέρω πώς το κάνεις αυτό, και σε ζηλεύω. Αν βρίσκεις κάτι τέτοιο καλή ιδέα, του απαντάω, είναι στο χέρι σου. Μπα, δεν μπορώ, μου λέει, εγώ συνήθως είμαι κατσούφης, σε ζηλεύω πάντως. Και θα ήθελε ίσως να πει, ότι αυτό το χαρούμενο στυλ είναι μεν αμφίσημο, αλλά από την άλλη είναι ευχάριστο, ότι θα μπορούσε να ερμηνευτεί και με περισσότερους, με ποικίλους τρόπους, ίσως όχι όλους κολακευτικούς ως προς τα εικαζόμενα κίνητρά μου, αλλά πάντως είναι βολικό. Θα μπορούσε ίσως να εννοεί και κάτι συναφές με εκείνο που μου είπε ένας άλλος, του ίδιου χώρου, ότι δεν μου φαίνεται, αναφερόμενος σε κάτι τι που είχε πει προηγουμένως, ως προς το πόσο αποτελεσματικό με βρήκε στην διαχείριση κάποιας κατάστασης ιδιόμορφης κατ’αυτόν, και ίσως ο κοινός παρονομαστής των κολακευτικών κομπλιμέντων να είναι κάτι σαν, ότι η επίδειξη κάποιας ακατανόητης χαράς, σε βουδιστικό στυλ ίσως, έναντι πάντων και πασών, προς όποιον τυχόν ενδιαφερόμενο ή τυχαίο παρατυχόντα, δεν συνάδει με κάποιο ύφος που να υπονοεί περίφροντι (εκ του παλαιικού τριτόκλιτου περίφροντις) καχυποψία, και κακότροπη επίδειξη στρεσαρισμένης προσαρμογής στις ανάγκες του τσάιτγκάιστ και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Είναι καλύτερα να μην μου φαίνεται, απάντησα, και μόλις που συγκρατήθηκα, σε μιά παρόρμηση να δρομολογήσω κάποια πιό αναλυτική εξήγηση περί του τι λέει η ταοϊστική τέχνη του πολέμου για το ζήτημα του τι φαίνεται και τι όχι, και μετά και σε κάποια άλλη παρόρμηση, έδειξα πάλι αξιοσημείωτη έλλειψη προπέτειας, στο να αποπειραθώ απροσφόρως, να του προτείνω την εκδοχή, περί του πόσο ενδιαφέρον θα ήταν, να εξετάσει το ενδεχόμενο, του ωκεανού των πιθανοτήτων που απλώνεται στο αχανές πεδίο, πέραν αυτού που εκείνος νομίζει ότι μου φαίνεται, ή ότι φαίνεται εν γένει.

Υπάρχουν νέες πληροφορίες, του λέει ο Λεμπόφσκι, (ο γνωστός Λεμπόφσκι) σε μιά δύσκολη συζήτηση, αλλά ο άλλος είναι κατηγορηματικός και χρησιμοποιεί ένα έντονο μεταφορικό σχήμα λόγου για να δείξει ότι δεν ακούει τίποτα, το αεροπλάνο συντρίφτηκε στο βουνό, του απαντάει.

Ίσως λοιπόν, εν όψει και κάποιας ασύμμετρης αξιολόγησης νέων, αλλά και παλαιότερων πληροφοριών, ασύμμετρης με την έννοια της μη σύμμετρης υποβάθμισης κάποιων από αυτές, να εξηγούνται τα κολακευτικά σχόλια τα υποδηλωτικά κάποιας χαριτωμένης αντιστικτικής οιονεί δυσαρμονίας.

black hole

Απρίλιος 13, 2018

η μαύρη τρύπα το λοιπόν, και αυτό είναι κάποιο στυλ που αποκαλείται in medias res, ήταν κάτι τις που προέκυπτε από κάποιες εξισώσεις που ο Αϊνστάιν τις κυκλοφόρησε χωρίς να τις λύσει, μιάς που έστω και άλυτες του άρεσαν και ήθελε και να το πει σε κάποιον, και με τις εν λόγω εκκρεμείς και ανοιχτές σε προτάσεις εξισώσεις ξεκινούσε έναν διάλογο και έψαχνε για συνομιλητή, και εδώ μου αρέσει που ενδιαφέρθηκε κάποιος που θα μπορούσε να του συγχωρεθεί η αδιαφορία στην ενδιαφέρουσα πρόσκληση για διάλογο, αφού ήταν σοβαρά απασχολημένος με το να πεθαίνει από την ιδιαιτέρως ανθυγιεινή συμμετοχή του στον πόλεμο με τους Ρώσους, και πήγε και τις έλυσε τις εξισώσεις καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου, και εδώ το «πήγε» έχει ακριβώς την μεταφυσικότητα που μάλλον επεδίωκε ο συμπαθής λύτης, αυτή που θα τον έβγαζε από την υποτιθέμενη πραγματικότητα του παγκόσμιου πόλεμου που απασχολούσε έντονα τότε όλους, και διεκδικούσε επίμονα το μονοπώλιο κάνοντας υπερβολική φασαρία, και το να λύνεις μιά εξίσωση που λέει ότι ίσως η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα αυτού ας πούμε που δεν θα έβρισκε κάποιο ενδιαφέρον στην σκοπιμότητα του να απαντηθεί μιά τέτοια εκκεντρική πρόταση, ή έστω, να δείξει στοιχειώδη κατανόηση για τον γλωσσικό κώδικά της και τις προθέσεις που εκφράζονται μέσα από αυτόν, είναι κάποια ένδειξη περί του ότι ο εκλεκτός στρατιώτης με τις μαθηματικές προτιμήσεις είχε σοβαρές αμφιβολίες για την σκοπιμότητα της υπό διαμόρφωση πραγματικότητας των άλλων η οποία μάλιστα του είχε πέσει στο κεφάλι και του είχε προκαλέσει ανήκεστον βλάβην, και είχε και σοβαρή ανάγκη διεκδίκησης κάποιας κάπως πιό ενδιαφέρουσας πραγματικότητας, όπως ας πούμε την μαθηματική απόδειξη του άπειρου υλικού που εμπεριέχεται σε περιορισμένο υλικό, συζήτηση που μεταθέτει το ενδιαφέρον από κάποια τρέχουσα θεματολογία σε κάτι άλλο.

 Η μαύρη τρύπα ήταν κάτι που προέκυψε από την απρόσμενη ερμηνεία που δόθηκε στην αρχική πρόταση, και το όλο πράγμα έχει να κάνει με διαχείριση πληροφοριών. Στο στυλ ας πούμε, ότι οι διαθέσιμες κατά κάποιον τρόπο πληροφορίες, και βέβαια δεν είναι επαρκείς, και αναζητείται και κάποιος άλλος τρόπος, από τον οποίο να προκύπτουν κατά το δυνατόν και ευάριθμοι άλλοι τρόποι για πληροφορίες που θα παρηγορούσαν κάποιον που δεν του αρκούν οι πληροφορίες κάποιου μόνον τρόπου, φερ’ ειπείν. Και είναι και το ζήτημα της ορολογίας, της ευγενούς συνεισφοράς πρωτοφανών νέων όρων, όπως η «μαύρη τρύπα», που εφευρέθηκε από έναν τρίτο που δεν ήταν ούτε ο Αϊνστάιν, ούτε ο λύτης των άλυτων εξισώσεών του, που το ανθίστηκε πού πήγαινε το πράγμα.

non locality

Φεβρουαρίου 23, 2018

υπονοεί ένα μεγάλο μέρος του απαιτούμενου μυστήριου προκειμένου να γίνει το πράγμα κάπως ενδιαφέρον. Δηλαδή, να, θέλω να πω ότι ο γλωσσικός κώδικας που χρησιμοποιεί τέτοιου είδους παραδοξότητες, σαν αυτήν, που σημαίνει ότι κάτι τι βρίσκεται έξω από τους περιορισμούς του τόπου και του χρόνου, η γλώσσα της κβαντικής φυσικής, εισάγει τοιουτοτρόπως το μυστηριωδώς παράδοξο και το παραδόξως μυστηριακό στην άλλη πλευρά, αυτήν στην οποία δεν ταιριάζουν το μυστήριο και το παράδοξο, όπου οι εν λόγω λέξεις φτιάχτηκαν ακριβώς για να δεσμεύσουν.

Αν κάτι τι προκύπτει από μαθηματικά, από εξισώσεις, ε, τότε δεν μπορεί παρά να είναι αληθινό. Σε αντίθεση, φαντάζομαι, με κάτι τι που δεν μπορεί να καταγραφεί με αυτόν τον τρόπο. Κάπως έτσι μου φαίνεται έχουν τα πράγματα, στο πεδίο όπου παίζεται το παιχνίδι της αλήθειας και του αντιθέτου της. Οι εξισώσεις αντλούν υλικό απ’ευθείας από το Ταό, από το Κβαντικό κενό, και όταν κάποιες από αυτές διασταυρωθούν καταλλήλως μεταξύ τους φτάνουν στο σημείο να αποδείξουν την ύπαρξη του αόρατου. Καθόλου άσχημα, θα έλεγα, αφού το αόρατο, ή μάλλον το Αόρατο, έχει κάποιο πρόβλημα αξιοπιστίας. Έχει πρόσθετο ενδιαφέρον η μαθηματική απόδειξη περί παροντικότητας του Ταό -που ο Λάο Τσε επέμενε ότι είναι εδώ, πλην τα μαθηματικά του δεν του ήταν αρκετά για να το αποδείξει- αφού το Αόρατο Πεδίο συνεχίζει να είναι αόρατο και μετά την μαθηματική του απόδειξη, και μάλιστα όχι μόνο αόρατο -μιάς που και το γουάι φάι είναι αόρατο, αλλά το βλέπεις να ενεργοποιεί κάποιο λάπτοπ οπότε βεβαιώνεσαι ότι υπάρχει- αλλά επιμένει στο να είναι δυσδιάκριτο το τι ακριβώς ενεργοποιεί, τι μπορεί να τροφοδοτήσει, σε σύγκριση πάντα με το λάπτοπ και το γουάι φάι. Πάντως δεν το βρίσκω καλή ιδέα, το να συνεχίσεις, μετά την εν λόγω μαθηματική απόδειξη, σε στυλ, business as usual, σαν να είναι άλλη μία πληροφορία κι αυτή. Δεν νομίζω πως θα έπρεπε να περιοριστείς σε τίποτα λιγότερο, από το να εντυπωσιαστείς στο βαθμό ας πούμε που δηλώνει ότι εντυπωσιάστηκε κάποιος από αυτούς που περιγράφουν εξωσωματικές εμπειρίες μετά από κάποιο έμφραγμα ή κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ακόμα και ένα ελάχιστο πίστης αν διαθέτεις, ε τότε μπορείς να διατάξεις το βουνό να κινηθεί, και αυτό θα το κάνει, γράφει κάπου στο Ευαγγέλιο, και λέει ένας από τους χαρακτήρες του Ντοστογιέφσκι, ότι δεν βρίσκει καλή ιδέα το να δοκιμάσει την πίστη του τοιουτοτρόπως, γιατί αν το βουνό δεν συμμορφωθεί, ε τότε τι κάνουμε; Τότε θα αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε για την αξιοπιστία της ευαγγελικής συμβουλής, και κάτι τέτοιο είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε. Και είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε μιάς που οι υπαινιγμοί του Ευαγγέλιου περί πίστης διασταυρώνονται και αλληλοτροφοδοτούνται με τους υπαινιγμούς της κβαντικής φυσικής περί κάποιας εξ ίσου αναγκαίας πίστης στο μη προφανές, όπου το ευαγγελικό βουνό, ας πούμε, δεν είναι «βουνό» με κάποια γεωγραφική έννοια, αλλά χρειάζεται κάποιο καλολογικό στοιχείο μεταφοράς εν προκειμένω, στο στυλ, το τάδε εγχείρημα μου (σου ή του) φαίνεται βουνό. Και βέβαια βουνό φαίνεται, η αμφισβήτηση σε βαθμό κάπως προσβλητικό, για κάποιον πραγματιστή, της μη-κβαντικής πραγματικότητας, με επιχειρήματα του τύπου, ότι τάχα μου, ας πούμε, ο Κόσμος στο παρασκήνιο αποτελείται από mind-like υλικό..

 

κάτι τέτοιο είπε το πονηρό πνεύμα στον Χριστό όταν έκανε διακοπές από την κανονικότητα στην έρημο, και άλλωστε γι αυτό είχε πάει, για να εξασκηθεί σε κάτι τέτοια με την ησυχία του, και το πονηρό πνεύμα δεν του χαράμιζε άδικα τον χρόνο του στο ουάν μαν ζόρικο καμπ εκπαίδευσης, με ανούσιες ερωτήσεις, η ερώτηση-πρόκληση ήταν μάλλον ουσιώδης και συνεισέφερε στην εκπαίδευση του Γιέσουα, όχι λιγότερο από το στυλ του σκληρού drill sergeant στο full metal jacket, του Κιούμπρικ, που συνεισέφερε με τρόπους όχι και τόσο κατανοητούς συνήθως από τους ενδιαφερόμενους, στην προετοιμασία των νεοσύλλεκτων για την μετέπειτα δύσκολη συνάντηση με τους Βιετκογκ,  και έτσι δεν ήταν και τόσο απροετοίμαστος αργότερα, ο Εμμανουήλ, όταν  κάτι παρόμοιο του είπανε και οι στρατιώτες που τον είχαν καρφώσει και μετά τον κοιτούσαν να ζορίζεται πάνω στον σταυρό, κατέβα από τον σταυρό και μεις τότε θα σε πιστέψουμε. Παρόμοια μου φαίνεται και η πρόκληση που έχουν να διαχειριστούν οι θεωρητικοί φυσικοί που μιλάνε για το αόρατο Πεδίο που διακινεί παρασκηνιακά το ορατό κομμάτι του κόσμου υπό μορφή μικρής διαρροής. Σε στιγμές πιό άνετες, ο Τζίζους είχε πει ότι αν με πιστέψετε μπορείτε να κάνετε θαύματα όπως και γω, να μετακινήσετε το βουνό απλώς και μόνο με το να το επιθυμήσετε, και ο υπαινιγμός που άφησε να αιωρείται, ως προς την έννοια του θαύματος, και ως προς την έννοια της πίστης, που έχουν να κάνουν με γνώση πέραν αυτής που έχει αυτός που θα χρησιμοποιούσε την λέξη θαύμα και την λέξη πίστη για να ορίσει τα όρια της γνώσης του, αφού το αόρατο κβαντικό κενό που ορίζει την ορατή ύλη κάνει θαύματα και προϋποθέτει κάποιο είδος πίστης, ως κατ’ εξοχήν counterintuitive,  της γνώσης δηλαδή που αποκτάται βουτώντας στα απροσμέτρητα data της κβαντικού πεδίου μηδενικού σημείου, όπως θα τα έλεγε κάποιος ομοεθνής του κάπως πιό μορφωμένος από αυτόν λίγους αιώνες αργότερα, εξηγεί την ανεξήγητη άρνησή του να πηδήξει στο κενό και να ξεκαρφωθεί μόνος του από τον σταυρό όπως εύλογα του ζητήθηκε. Κάποια ερμηνεία της αρεσκείας μου, είναι ότι η θαυμαστή (κυριολεκτικώς) αλλαγή μέσω της πίστης-γνώσης, γίνεται, το βουνό μετακινείται, πλην εσωτερικώς, πράγμα που δεν υπολείπεται διόλου της μετακίνησης του βουνού εξωτερικώς, μάλιστα είναι μάλλον προτιμότερο, αφού με βάση την ολογραφική πρόσληψη του Σύμπαντος, όλο το Σύμπαν υπό μορφήν πληροφοριών εμπεριέχεται στο κάθε κβάντο που συμπληρώνει το ψηφιδωτό του σώματος, οπότε κάθε πληροφορία που αφορά την σκοπιμότητα της μετακίνησης βουνού, είναι διαθέσιμη προκειμένου να αμφισβητηθεί το μάταιο του κυριολεκτικού εγχειρήματος, και να αναδειχθούν όλες οι αλληγορικές μεταφορικές εκδοχές που συνεπάγεται ο βαθμός εικαζόμενης δυσκολίας και που αφορούν την όποια τροποποίηση και διαμόρφωση του τρόπου σκέψης θα έλεγα. Θα έπρεπε να μπει στην διαδικασία ο Τζίζους, στην άβολη θέση πάνω στον σταυρό, να εξηγήσει όλη την κβαντική θεωρία στους ρωμαίους στρατιώτες, πράγμα που θα το έβρισκα κάπως σαν άσκηση στην ματαιότητα, όπως και κείνος μάλλον, αφού τους έλειπαν τα βασικά, και άντε τώρα με ακατάσχετη αιμορραγία και με πόνους στα χέρια και στα πόδια, να εξηγείς σε τύπους κάπως μη επαρκώς φίλους της θεωρίας και της θεωρητικοποίησης, για τις μαύρες τρύπες, για τις σκουληκότρυπες, για την ολογραφική αρχή και για τα φράκταλ.

magic

Ιανουαρίου 4, 2017

Με τις πρέπουσες πληροφορίες διαπιστώνεται ότι ο κόσμος είναι μαγικός. Η μαγεία ως διαπίστωση είναι κάτι τι που θα μπορούσε να συγκριθεί με την διαπίστωση φερ’ ειπείν ότι με τον αέρα ή με τον ήλιο μπορείς να έχεις ενέργεια πολλή και για πολλές χρήσεις. Θα μπορούσε να συγκριθεί για να προκύψει το συμπέρασμα ότι είναι ασύγκριτα πιό ενδιαφέρουσα η γοητευτική μαγική ενέργεια μιάς που είναι μετατρέψιμη σε συναισθηματική ενέργεια που θα την έβρισκα συγκρίσιμη με την ενέργεια που αντλούσε ο Ανταίος όταν πατούσε στη Γη (όταν για κάποιον λόγο δεν πατούσε, έβγαινε από την πρίζα) ή με την ενέργεια που δίνει ο υπαινικτικός τύπος E=mc (και μάλιστα το c στο τετράγωνο), την «ενέργεια ηρεμίας» της ύλης. Η πληροφορία που διέθετε ο Ανταίος ήταν θα έλεγα ότι με κάποιους τρόπους εξαιρείται από την αρμοδιότητα της Ανάγκης, κάποιας προσωπικότητας της αρχαίας νομενκλατούρας, στην οποία πείθονταν και οι θεοί, που προσωποποιούσε τους αδυσώπητους νόμους της φύσης που λειτουργούν στα τυφλά. Θαύματα μπορούν να προκληθούν κάθε τόσο, θαύματα ρεαλιστικά θα έλεγα, αφού οι νόμοι της φύσης είναι ανοιχτοί σε επανακαθορισμό και σε κάποιες ευχάριστες τροποποιήσεις με βάση εμπιστευτικές πληροφορίες περί της φύσης και της πλαστικότητας των νόμων της κρυμμένες σε κοινή θέα μέσα στην κβαντική θεωρία.

Κάποια ενδιαφέρουσα εκδοχή της θρησκευτικότητας που εκφράζει μάλλον την ίδια διαίσθηση στην οποία καλεί και η κβαντική θεωρία, ότι δηλαδή αυτό που δεν είναι προφανές σημαίνει κάτι τι, ότι ο μαγικός κόσμος, είναι, και δεν είναι προφανής, και είναι το αντίθετο του προφανούς, την περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι, πρόκειται για την πλήρη υποταγή διά βίου σε κάποιον επιλεγμένο κατά τεκμήριο πρεπόντως σοφό κάτοικο του μοναστηριού, με την ελπίδα να επιτευχθεί έτσι η επιβολή πάνω στον εαυτό. Μου αρέσει ως τρόπος σκέψης, πάντως προτιμώ το ίδιο αποτέλεσμα με λιγότερα έξοδα και κάπως πιό σύντομα, μιάς που έχει ρίσκο τέτοιου είδους υπακοή, αλλά είναι χρήσιμη ως τεχνική. Αυτός που υποτάσσεται στον σοφό του εξομολογείται συνεχώς, ό,τι έχει την καλή ιδέα να του ζητάει ο εξομολογητής να του αποκαλύψει, και αυτό θα μπορούσα να το συγκρίνω με την ενσωμάτωση κάποιου ιού μέσα σε κάποιο άλλο μικρόβιο και στην ανταλλαγή γενετικού υλικού και στην δημιουργία έτσι με ανάδραση κάποιου νέου DNA που ξεπερνάει τους τάχα μου αξεπέραστους περιορισμούς των ατομικών DNA του ξενιστή και του απρόσκλητου φιλοξενούμενου. Ο εξομολογούμενος διαρκώς, ίσως υποψιάζεται ότι θα απαλλαγεί έτσι από αυτό που υποτίθεται ότι είναι ο ίδιος, με την ελπίδα να γίνει κάτι άλλο πιό ενδιαφέρον, και εκείνο που ξέρει είναι, ότι αυτό που είναι ο ίδιος, σίγουρα δεν του αρέσει, και ελπίζει απαλλασσόμενος από αυτό, να του αποκαλυφθεί ίσως κάτι τι προς στιγμήν άκριτο. Αυτή η μάχη ενάντια στον εαυτό μοιάζει κάπως απεγνωσμένη, αν κρίνω από την εκλογή του κάπως ακραίου τρόπου, ο μάλλον απελπισμένος τρόπος ενός τέτοιου βασανιστήριου δείχνει μιά ακλόνητη πίστη στα φαινόμενα, ενώ αν μπεις σε λεπτομέρειες πέραν των φαινόμενων μπορεί να αποκτηθεί τοιουτοτρόπως κάποια εξ ίσου ακλόνητη πίστη στα μη φαινόμενα, όπως ότι ο εαυτός είναι κάποιο συνονθύλευμα συνεργαζόμενων μικροβίων με πιό μόνιμες δομές όπως το σώμα, και με πιό ευέλικτες όπως το μικροβίωμα του σώματος, ότι η αίσθηση του εαυτού έχει να κάνει με μνήμες και με παραδοχές και με πληροφορίες που υπόκεινται σε συναισθηματική τροποποίηση, ότι κάθε υλικό κομμάτι του σώματος αλλάζει σύνθεση και αποβάλλεται και αντικαθίσταται από κάποιο άλλο που του μοιάζει αλλά όχι ακριβώς. Ο ίδιος και απαράλλαχτος εαυτός είναι ακριβώς η απόδειξη της ακλόνητης ευτελούς πίστης στα φαινόμενα, αλλά θαύματα γίνονται συνεχώς, μόνο που δεν συγκαταλέγονται στα φαινόμενα, πράγμα που δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά, και μέσα από κάποια ελαφρά γλωσσική τροποποίηση εννοιών όπως, θαυμαστό, μαγικό, ή στο πιό μοντέρνο : «αυτό δεν υπάρχει». Υπάρχει, λοιπόν, το θαυμαστό, και το μαγικό, και παρα υπάρχει. Να, ο Ντοστογιέφσκι ας πούμε, βάζει δύο προσωπικότητες που περνάνε φευγαλέα από το μυθιστόρημα, να υπαινιχθούν ξαφνικά, εν μέσω μάλλον ανυπόφορης μιζέριας, ότι ο κόσμος είναι Παραδείσιος, και παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάποια γενικευμένη άρνηση επ’ αυτού, γιατί αλλιώς θα υπήρχε κάποιος κίνδυνος, ας πούμε, το είναι του κόσμου, να γίνει αντιληπτό θα έλεγα, και η πραγματικότητα του Κόσμου να γίνει η πραγματικότητα των ανθρώπων, ή για να το πω αλλιώς, θα έπρεπε να μπουν στον κόπο να μάθουν να προσεταιρίζονται το πλειονοτικό περίσσευμα του μετρίως διαθεσιμότατου Νταρκ Μάτερ.

Έλεγε ο πρέζιντεντ Κένεντι, το 1961 μου φαίνεται, ότι θα πάνε στην Σελήνη πρι το τέλος της δεκαετίας, «όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι δύσκολο». Και λέει ο κινέζος μάστορας στην «τέχνη του πολέμου», ότι το να βλέπεις αυτό που είναι παρόν, αλλά που οι άλλοι που δεν έχουν το δικό σου στυλ, δεν το βλέπουν, πρέπει να σου είναι εύκολο, γιατί αν σου είναι δύσκολο δεν αξίζει σχεδόν τίποτα. Και ο πρέζιντεντ Κένεντι είχε υπόψη μάλλον, όπως κι έγινε, ότι θα τσακιστούμε να πάμε στη Σελήνη (ήταν δύσκολο αφού στοίχισε σε χρήμα και σε ζωές), για να δείξουμε στους ενδιαφερόμενους ότι μπορούμε να πάμε, και απλώς να τους εντυπωσιάσουμε. Και θα έλεγα ότι είναι παρόν το μέλλον και το παρελθόν σε όλες τις εκδοχές τους, και έτσι το να δεις κάτι τέτοιο έχει να κάνει με την ετοιμότητα και την διαθεσιμότητά σου. Η εν λόγω ετοιμότητα και διαθεσιμότητα μπορούν να εξασκούνται και να βελτιώνονται με κάθε αφορμή, να, κοιτάζοντας κάπως προσεκτικά την άμμο εκεί που φτάνει το κύμα, βλέπω κάτι με μέγεθος λιγότερο από έναν πόντο πάνω κάτω, να κινείται και αφού έχει τώρα την προσοχή μου, μου μοιάζει με μικρή γαρίδα, κάτι σαν μεγάλο κριλ ίσως, από αυτά που ο ρόλος τους είναι να συγκεντρώνονται σε εκατομμύρια για να τα τρώνε τα πιό δημοφιλή και οφθαλμοφανή ψάρια, αλλά χωρίς αυτά οι άλλοι δεν υπάρχουν, και πιάνω με προσοχή το ένα κριλ το λοιπόν, και το ρίχνω στη θάλασσα που μάλλον ατυχώς το ξέβρασε πριν λίγο και αυτό σπαρταρούσε με τα γαριδοειδή πόδια και κεραίες και ουρά στον αέρα σαν το γκροτέσκ έντομο του Κάφκα, και το ένα κριλ που σώθηκε προς στιγμήν δεν ξέρω αν θα έχει για το οικοσύστημα την σημασία της πεταλούδας που χτυπάει τα φτερά της κάπου στην Κίνα και δημιουργούνται συνέπειες κάπου πολύ μακρύτερα, πάντως σίγουρα έχει άμεσο αντίκτυπο σε μένα, και αυτό το στυλ είναι η απόδειξη ότι φτιάχνεσαι κάθε τόσο παίρνοντας από το περιβάλλον ιδέες, εντυπώσεις, και μετατρέποντας όλο αυτό το υλικό σε εαυτό.

 

μη αποδεκτό

Δεκέμβριος 20, 2016

Μου αρέσουν πολύ κάτι διατυπώσεις σαν αυτήν, ότι ας πούμε, «οι διασυνδέσεις της θεωρίας των χορδών με τον πραγματικό κόσμο είναι υποθετικές, προς το παρόν». Μου φαίνεται ότι θα παραμείνουν υποθετικές, αφού ο πραγματικός κόσμος δεν είναι παρά κάποια σειρά από υποθέσεις εργασίας. Και τι πειράζει, στο κάτω-κάτω που είναι υποθετικές; Αφού ό,τι είναι σημαντικό, είναι υποθετικό, όπως η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια, που και βέβαια δεν αποδεικνύονται με πειράματα, όχι με τα πειράματα που ψάχνουν για κοινότοπες βεβαιότητες τουλάχιστον, αλλά αποδεικνύονται με υπαινιγμούς και με διασθητικόύς τρόπους και εικασίες, και αποδεικνύονται έτσι πέραν πάσης αμφιβολίας, όπως αποδείκνυε ο Φρόιντ πέραν πάσης αμφιβολίας την ψυχαναλυτική βάση των υπέροχων ιδιοτροπιών του Ντοστογιέφσκι και του Οιδίποδα, δηλαδή πέραν πάσης αμφιβολίας δικής του. Και κάποια άλλη διατύπωση μετά, που με ανησυχεί λίγο περισσότερο, με την ανασφάλεια που προδίδει, ότι «ίσως απλώς να μην υπάρχει υπερσυμμετρία». Ε αυτό το τελευταίο δεν το δέχομαι. Τόση ανασφάλεια, που να φτάνει να αμφισβητεί μιά τέτοια υπόθεση, με την έννοια της εικασίας, από όπου προκύπτουν υπέροχες βεβαιότητες, του τύπου, πως και βέβαια όλες οι εκδοχές του Σύμπαντος βρίσκονται σε ποικίλες μικρογραφίες παντού γύρω, όλο το εξωτικό μυστήριο είναι παρόν, εδώ και τώρα, ε δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Τι πιό εικαστικά βέβαιο, με την έννοια της ομορφιάς, μέσα στις λεπτομέρειες του πραγματικού κόσμου, από την ωραία εικασία της υπερσυμμετρίας, που απλώς επιβεβαιώνει την πραγματικότητα του κόσμου, ως ανοιχτή σε ενδιαφέρουσες εικασίες εντελώς πραγματικές.Ίσως λοιπόν, να υπάρχει υπερσυμμετρία, αφού υπάρχει νταρκ μάτερ, όπου νταρκ μάτερ είναι κάποια εικασία περί του τι σημαντικό δεν καταγράφεται, υπάρχει λοιπόν το σημαντικό που δεν καταγράφεται, είμαστε σε καλό δρόμο.

Ο υπέροχος τύπος

Δεκέμβριος 19, 2016

E= mc! Και μάλιστα, σαν να μην ήταν αρκετά εντυπωσιακό το c σκέτο, ο εν λόγω τύπος ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να το πολλαπλασιάσουμε επί τον εαυτό του, και να έχουμε έτσι κάποια ποσότητα συγκλονιστική. Ενέργεια ηρεμίας λέγεται αυτή η συγκινητικά μεγάλη ποσότητα διαθέσιμης ενέργειας που βεβαιώνει ο Αϊνστάιν ότι διαθέτει η ύλη, και η ύλη είναι μετατρεψιμότατη σε ενέργεια, και η ενέργεια είναι μετατρέψιμη σε εξαιρετικά χρήσιμες εκδοχές. Και είναι τόσο μεγάλη αυτή η ποσότητα της ενέργειας, τόσο, όσο σκόπιμη είναι η γραμματική διασταλτικώς εφευρετική ερμηνεία περί του τι μπορεί να περιλαμβάνει η έννοια ενέργεια. Οι τύποι μετατροπής της ενέργειας ηρεμίας σε κινητική ενέργεια, έχουν στον λογαριασμό την ταχύτητα που μπορεί να πετύχει κάποιος τρέχοντας, ενώ στην ενέργεια ηρεμίας, τον λογαριασμό τον διαμορφώνει η ταχύτητα του φωτός. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ της ταχύτητας που μπορεί να τρέξει κάποιος, και της ταχύτητας του φωτός, είναι ενδεικτική της ποιοτικής διαφοράς μεταξύ των πρακτικών εφαρμογών του ι-ίκουαλς-εμ-σι-σκουέρ, και των προοπτικών που θα μπορούσε να έχει, όταν η εφαρμογή αναζητηθεί στις δυνατότητες της σκέψης, που μέσα από την θεωρία των χορδών, και από την φιλοσοφία, και από την θρησκεία, και από την κβαντική θεωρία, μπορεί να ταυτιστεί με μεγέθη και ποσότητες απροσμέτρητες, αφού το μετρήσιμο είναι μετρίως ασήμαντο. Δηλαδή, η «θεωρία των πάντων», το χόλι γκράαλ της θεωρητικής φυσικής, αφορά τις πτυχές της φυσικής που «κατανοούμε και που έχουμε ελέγξει πειραματικά» γράφει κάποιος με χαριτωμένο αυθορμητισμό. Ο πειραματικός έλεγχος όμως, θα ήταν πιό ευχάριστο να επεκταθεί σε πεδία πέραν αυτών που εννοούν οι συμπαθείς επαγγελματίες, αφού αυτό λέει και η (αναπόδεικτη) κβαντική φυσική, που λέει, το λοιπόν, για αλλαγή πεδίου ευριστικής αναζήτησης, μέσω διακλάδωσης της σκέψης και ενίσχυσης κάποιας μικρής αρχικής αβεβαιότητας, και εύρεση της απάντησης που δεν υπήρχε στο προηγούμενο, σε κάποιο από τα επόμενα πεδία, από την θεωρητική φυσική, στην λογοτεχνία ας πούμε, από την μεταφυσική της κβαντικής θεωρίας στην μεταφυσική της ψυχανάλυσης φερ’ ειπείν.

Ο φορμαλισμός του χάους είναι κάποια συμπεριφορά που παράγει πληροφορία από μικρές αβεβαιότητες. Την βρίσκω υπέροχη αυτήν την φράση, και μάλιστα και αρκετά πετυχημένη. Βοηθάει ας πούμε στο να εφαρμοστεί η ψυχανάλυση μέσα στην κβαντική φυσική και να προκύψει ένα υβρίδιο, η ψυχαναλυτική κβαντικότητα, ή η κβαντική ψυχαναλυτικότητα που μετά θα ενσωματωθεί υβριδικώς στην λογοτεχνίζουσα τέχνη και στην μυθιστορηματική φαντασιακή πραγματικότητα, και στην φιλομαθή Ιστορία, και θα συνδεθούν έτσι οι μικρές κλίμακες με τις μεσαίες και με τις μεγάλες, και οι ελκυστές σταθερότητας με τους ελκυστές αντικανονικότητας. Ο ελκυστής έχει να κάνει με κάποια περιοδικότητα, με κάποια κατάσταση αναγνωρίσιμη και οικεία που προκύπτει αργά ή γρήγορα ανάμεσα σε καταστάσεις καινοφανείς και μη συνηθισμένες ας πούμε. Μου φαίνεται πως ο Ντοστογιέφσκι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κάποιος παράξενος ελκυστής που επανέρχεται κάθε τόσο, αργά ή γρήγορα, στο οικείο για τον Φρόιντ έδαφος του νευρωτικού με την υστερική επιληψία και τις ενοχές από την παιδική του συγκεχυμένη ηλικία, αλλά στα διαστήματα ανάμεσα στις νοσηρές του κανονικοποιήσεις ως καθημερινού obsessive compulsive παίκτη τυχερών παιχνιδιών, και πρώην κατάδικου, και προβληματικού ρώσου συναισθηματικώς ασταθέστατου, γράφοντας ενισχύει μικρές αβεβαιότητες μορφοποιώντας έτσι τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή, και τον Σταρέτς Ζοσίμ, και μερικούς Καραμαζόφ, και παράγει πληροφορία. Η απεριόριστη «ενέργεια ηρεμίας», E= mc, με το c μαξιμαλιστικώς στο τετράγωνο, είναι κάποια πληροφορία που μπορεί να ενισχύσει ένα σωρό μικρές αβεβαιότητες, είναι ας πούμε κάτι σαν ο τύπος που υπαινίσσεται περί του  τι άλλο μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευμένοι νευρώνες, εκτός από το να σκέφτονται με βάση την συνήθεια ας πούμε. Η σκέψη είναι απείρως σημαντικότερη, ή ίσως ουσιωδέστερη, από την πράξη, και είναι τόσο ουσιωδέστερη, όσο η ταχύτητα του φωτός στο τεράγωνο που διαμορφώνει τις τιμές της ενέργειας ηρεμίας της ύλης, είναι ουσιωδέστερη από την ταχύτητα που μπορεί να δώσει στο σώμα του κάποιος και που διαμορφώνει τον τύπο της κινητικής ενέργειας της ύλης. Είναι συγκινητικό να καταγράφεται με τόσο επιστημονικώς πρεστίτζιους μαθηματικό τρόπο, η ασύγκριτη υπεροχή της αφανούς σκέψης από την οφθαλμοφανή πράξη, και η ενεργειακή υπεροχή ενδεικτικά αποτυπώνεται στην ενέργεια της σύντηξης πυρήνων, υδρογόνου ας πούμε, και στην ενέργεια διάσπασης πυρήνων, ουρανίου ας πούμε, που παραείναι μεγάλη, και δείχνει υπαινικτικά ότι η λύση κατά κάποιους τρόπους δεν είναι απλώς κάτω από την μύτη αυτού που την ψάχνει, πέραν, και εκείθεν, και αλλού, αλλά είναι ένθεν της μύτης του, μερικούς πόντους προς το εσωτερικό του κεφαλιού.

 

αχ, η κβαντικότητα!

Δεκέμβριος 12, 2016

Αχ τι καλός που θα ήμουν, λέει ο Καραμαζόφ, αν ήξερα ότι όλοι με εκτιμάνε, σε αντίθεση με τον γκροτέσκ κλόουν που είμαι τώρα που νομίζω ότι όλοι με βλέπουν ως κλόουν, κι έτσι εγώ τους θυμώνω, και λέω δεν είμαι χειρότερος από αυτό που νομίζω για εσάς, και νομίζω βέβαια το χειρότερο γι αυτούς, ακριβώς επειδή νομίζω ότι εκείνοι νομίζουν το χειρότερο για εμένα. Αυτό, θα έλεγα, είναι που λέει η κβαντική φυσική, ότι η κάθε κβαντική δομή διασκορπισμού (βλέπε Καραμαζώφ) φτιάχνει τον χώρο και τον χρόνο και τις άλλες μακροσκοπικές δομές στα μέτρα της (όπου μακροσκοπικές δομές είναι θα έλεγα το όλο συναισθηματικό πλαίσιο της σκέψης). Και στην παραλία άλλωστε ο Ήλιος έχει ξεχωριστό τάιμιγκ, λόγω των γύρω λόφων, κι έτσι πηγαίνοντας εγκαίρως, μπορώ να τον δω να ξανα ανατέλει μόνο για κει, σαν να είχα αλλάξει μεσημβρινό ας πούμε, ή time zone, και χωρίς να μπω στον κόπο. Και κάνει σκιές στην άμμο καθώς πέφτει πάνω της πολύ πλαγίως, και ένας αργός χείμαρρος ομίχλης έρχεται από τους λόφους και με περιβάλλει και είναι σαν την «ομίχλη» του Στίβεν Κιγκ και του Κάρπεντερ το θολό σκηνικό, και σαν την έρημο Ναμίμπ, και τα σχήματα που φτιάχνει στην άμμο το κύμα είναι κι αυτά σαν της παραλιακής ερήμου Ναμίμπ, και θέλω να πω πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάζεις μεσημβρινούς και να τρέχεις στην Ναμίμπ, όλα είναι εδώ, και τώρα, ακόμα και οι περίεργες εκχωματώσεις των κοχυλιών που καταδύονται μέσα στην βρεγμένη άμμο σε μιά πλευρά της παραλίας όπου έχουμε κάποιο μίνι φαινόμενο παλίρροιας, με την κυματιστή μουσκεμένη άμμο να έχει πρόσφατα τα σημάδια της πλημμυρίδας που αποσύρθηκε, και από μικρές τρύπες βγαίνουν οι μπουρμπουλήθρες του κοχυλιού που καταδύεται επειδή ένιωσε τις δονήσεις από τα βήματά μου στην ιδιαίτερα πλαστική άμμο, και βλέπω στα σημεία που πατάω το κρουστικό κύμα να φεύγει φυγόκεντρα όπως σε εκείνη την υπόγεια πυρηνική δοκιμαστική έκρηξη των φίφτις στην έρημο της Νεβάδα στην μυστική περιοχή δοκιμών 51 ή 52, και οι μπουρμπουλήθρες του ζωντανού κοχυλιού είναι αυτές που ενημερώνουν τις αρκούδες να τα βρουν και να τα φάνε, στην παραλία της Αλάσκα, όπου το ίδιο σκηνικό ήταν σε κάπως μεγαλύτερη έκταση και κλίμακα, και με ομοιότητες αρκετές (εκτός από τις αρκούδες).

Το κενό του χώρου είναι γεμάτο με ζεύγη σωματιδίων και αντισωματιδίων, λέει η αγαπημένη μου θεωρία, και είναι και γεμάτος, που λέει ο κβαντικός λόγος, ο χώρος, με μικρόβια τα οποία συνεχώς ανανεώνουν το ισοζύγιο του σωματικού συμβιωτικού μικροβιώματος καθώς εγκαθίστανται στο σώμα, και η όλη διαδικασία θα έλεγε κανείς, είναι τόσο αργή και τόσο αδιόρατη, ώστε δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία από την μετακίνηση των τεκτονικών γήινων πλακών. Αλλά, με το να σκεφτείς και να αποδώσεις σημασία στα πανταχού παρόντα δημιουργικότατα μικρόβια, από μόνο του μπορεί να επιταχύνει την εξέλιξη του τι υποτίθεται ότι μπορεί να αλλάξει, όπως ας πούμε ένα κεραυνοβόλο συναίσθημα, φόβου φερ’ ειπείν, μπορεί να προκαλέσει υστερική επιληψία που λέει ο λόγος, και ο Φρόιντ. Και τα μικρόβια που μετρίως ανεξέλεγκτα εγκαθίστανται στο υβριδικό σου σώμα, μπορεί να σε τρομάξουν ως προοπτική, αλλά μπορεί και να σου προκαλέσουν εκρηκτική αίσθηση προοπτικής για περαιτέρω υβριδικότητα, όθεν και το προαναφερθέν ζεύγος σωματιδίων-αντισωματιδίων.

Οι πολλές διαστάσεις της θεωρίας των χορδών, θα έλεγα ότι είναι συναισθηματικές διαστάσεις. Το συναίσθημα, το πιό ενδιαφέρον κομμάτι του μάλλον, είναι το πεδίο στο οποίο βρίσκω καλή ιδέα να αναζητηθούν οι αποδείξεις της αναπόδεικτης κβαντικής θεωρίας, και αυτής της άλλης για το κοσμικό Χάος, και της άλλης με τις Βράνες, και της γοητευτικής ψυχανάλυσης. Το πέραν του φόβου και της ανασφάλειας συναίσθημα ας πούμε. Μιάς που ο φόβος εμπεριέχεται σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, τις γνωστές νευτώνιες διαστάσεις των ελλειμματικότατων αισθητήριων οργάνων που ανταποκρίνονται σε ελάχιστα φτωχά κβάντα ενέργειας, ενώ όλα τα υπόλοιπα κβάντα, που είναι πολλά, γίνονται αντιληπτά διαισθητικώς και συναισθηματικώς, δηλαδή πέραν του αισθητώς και αισθητικώς, και έτσι εδώ έχουμε πολλές διαστάσεις τοπικές και χρονικές και βάλε, και το συναίσθημα και η διαίσθηση μπορούν να σχηματοποιηθούν αισιόδοξα στην φράκταλ μορφή του φυτικού ριζώματος και του κυκλοφορικού και του νευρικού συστήματος, με τα συνεχώς και κλασματικώς διακλαδούμενα ριζίδια που όσο τα δουλεύεις τόσο διακλαδίζονται και περνάνε το όριο του υλικώς ορατού και ενώνονται με το μυκητορίζωμα, δηλαδή αυτά τα ζωάκια που κάθονται στις απολήξεις του κυκλοφορικού, και του φυτικού ριζώματος, σαν και τους νευροδιαβιβαστές, τους ενεργειακούς αγγελιαφόρους που κάθονται στα διάκενα των νευρώνων του εγκέφαλου. Είναι φράκταλ λοιπόν το συναίσθημα, έχοντας έτσι πρόσβαση σε πολλές διαστάσεις. Το συναίσθημα είναι κάτι τι σαν συμπέρασμα, εν όψει του τι έχεις υπόψη προσκαίρως, και όσο περισσότερες πληροφορίες λοιπόν μπορείς να επιστρατεύσεις, όσα περισσότερα επίπεδα μπορεί να αλλάξει η σκέψη σου δημιουργώντας νέες διακλαδώσεις και διεισδύοντας όλο και περισσότερο στο κβαντικό κενό που είναι γεμάτο με πληροφορία, ε τα πας καλά συναισθηματικώς με την διαισθητική έννοια. Το μέλλον φερ’ ειπείν, και το παρελθόν, για να μην πω και το παρόν ακόμα, έχουν την μορφή συμπεράσματος, και συνεπακολούθως τροποποιούνται αναλόγως. Πάει λοιπόν καλιά του το αναπότρεπτα μονόδρομο βέλος του χρόνου, αυτό που λένε στην θερμοδυναμική, και το παρελθόν είναι ανοιχτό σε επανακαθορισμό, και ο χρόνος έχει την κινητικότητα και την αντιστρεπτότητα του συναισθήματος. Λέει ας πούμε η θεωρία του Αϊνστάιν, ότι κάτι τι που θα μπορούσε να κινηθεί με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, που δεν το νομίζει ότι θα μπορούσε, ε τότε μπορεί να κινηθεί πίσω στον χρόνο και να παραβιάσει τον απαραβίαστο μονόδρομο. Είναι κάτι σωματίδια λοιπόν, λέει μιά θεωρία, που θα μπορούσαν να ενταχθούν στις ταλαντώσεις της χορδής εκείνης της άλλης θεωρίας, που κινούνται πιό γρήγορα από το φως. Και είναι και τα σολιτόνια της σκέψης (τα στοιχειώδη σωματίδια, οι στοιχειώδεις μονάδες της σκέψης), που και βέβαια κινούνται πιό γρήγορα από το φως, αφού το φως θέλει 8 λεπτά και κάτι ψιλά να ‘ρθει από τον Ήλιο, και η σκέψη μπορεί να πάει ά-μεσα στον Ήλιο, καβάλα στα κβάντα των πληροφοριών που έχει για αυτόν, και να τσουρουφλιστεί και να εντυπωσιαστεί ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτει. Και μόνο που μπορείς διασθητικά να ταυτιστείς με σημεία του Σύμπαντος που το φως χρειάζεται πολλά έτη φωτός για να διατρέξει την μεταξύ σας απόσταση, και ανακαλώντας υπέροχες πληροφορίες να σκεφτείς ότι είσαι επαρκώς συγγενής με τα εν λόγω τυχόντα σημεία, αφού το υλικό σου είναι από εκεί, και αφού είσαι αμετακλήτως αδελφοποιημένος, αν πιστέψουμε την συγκινητική θεωρία των συσχετισμένων κβάντων που άπαξ και συσχετιστούν παραμένουν πάντα συσχετισμένα όπου κι αν βρεθούν, ε νομίζω πλέον πως απέδειξα πέραν πάσης αμφιβολίας την δυνατότητα επιστροφής στο παρελθόν, με μεγάλες δυνατότητες τροποποίησης κατά βούληση, με βάση και την σφραγίδα της αυθεντίας του Αϊνστάιν. Τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς, η ανατροφή, η παιδική ηλικία, οι μνήμες, η διαπαιδαγώγηση, όλα μπορείς να τα επισκεφτείς και να τους χαμογελάσεις κατάμουτρα, με καινοφανή αυτοπεποίθηση μόλις κερδισμένη.