Pitot tubes

26 Απριλίου, 2020

Η θάλασσα είναι κάποια φανερά αρχαία λέξη που μου φαίνεται ότι προσπαθεί να πεί ότι κάτι τι είναι σε εξέλιξη, ότι αυτό το νερό που θάλει δεν είναι κάποιο πράγμα αλλά κάποια διαδικασία,  σαν τα ρήματα του Καζαντζάκη, για το δάσος που πρασινολογούσε, ας πούμε, και δεν ήταν απλώς πράσινο, σαν την γλώσσα της φυλής Όπι, που δεν έχει παρελθοντικούς τύπους και ουσιαστικά, αλλά μόνο τρέχοντες εξελικτικούς διαδικαστικούς τύπους κάπως στο στυλ του Καζαντζάκη, και μπαίνοντας στην θάλουσα θάλασσα αισθάνομαι την κρυάδα να με συγκλονίζει με κάποιον τρόπο, και εμπνέομαι και σκέφτομαι πως το νερό περιέχει κάποια ενδιαφέρουσα γκάμα από μήκη κύματος, που ένα μέρος τους αποτυπώνεται στην θάλουσα επιφάνεια, και ένα άλλο μέρος τους αποτυπώνεται στην κυματιστή άμμο του βυθού, και κάποια άλλα μέρη τους αποτυπώνονται στον κυματισμό του σωματικού μου νερού, και περί αυτού πρόκειται, αυτό είναι το ζητούμενο, μεταξύ άλλων 7.30 το πρωί με το κεφάλι ευχάριστα μουδιασμένο, και καθώς το βγάζω από το νερό για να αναπνεύσω, βουλώνουν τα αυτιά και γέρνω ανυπόμονα και έντονα, αλλά το άβολο βούλωμα συνεχίζεται και αισθάνομαι κάτι δυσάρεστα επείγον και μου φαίνεται πως κάνω παρόμοιο λάθος με εκείνου του γάλλου πιλότου του ερμπας της air france, που όταν του βούλωσαν από πάγο οι Πιτό τιουμπς, τα εξωτερικά σωληνάκια που περνώντας ο αέρας από μέσα τους δείχνει την ταχύτητα στα όργανα του αεροπλάνου, 10 χιλιόμετρα πάνω από τον Ατλαντικό, ενέδωσε χωρίς περίσκεψη στο αίσθημα του ότι κάτι δυσάρεστα επείγον συμβαίνει, βλέποντάς τις ενδείξεις ταχύτητας στα όργανα να γίνονται παράδοξες, και έκανε όλα όσα δεν έπρεπε να κάνει, και σήκωσε την μύτη του αεροπλάνου, μιάς που ο πανικός του του έλεγε ότι η ασφάλεια είναι προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω, αλλά έτσι φρενάρει το αεροπλάνο, και μιάς που ο αέρας εκεί πάνω είναι πολύ αραιός και δεν μπορούσε πιά να στηρίξει το αεροπλάνο της Αιρ Φρανς που φρενάριζε,  αυτό άρχισε να πέφτει σαν να μην ήταν πια αεροπλάνο, και αυτός στα 3 λεπτά που χρειάστηκε για να φτάσει στην θάλασσα συνέχισε να μην καταλαβαίνει τι συνέβαινε, ενώ αν περίμενε λίγο, χωρίς επείγουσα νευρωτική κινησιολογία και πανικόβλητους περιττά επικίνδυνους χειρισμούς, τα παγωμένα σωληνάκια του, πράγμα που δεν είναι καθόλου ανήκουστο με τόσο κρύο εκεί πάνω, θα ξεπάγωναν από μόνα τους και τα όργανά του θα έδειχναν ξανά αυτό που ποτέ δεν είχε αλλάξει, αφού παγωμένα του έδειχναν ανήσυχα μηνύματα για την ταχύτητα, και αυτό το ήξερε, και ήξερε ότι περιμένοντας λίγο, και μην κάνοντας τίποτα, θα ξεβούλωναν και θα του ξανάδειχναν καθησυχαστικά πράματα, πλην όμως, παρεξηγώντας την σαφή οδηγία, στην εν λόγω περίπτωση, μην κάνετε τίποτα, και ερμηνεύοντας το τίποτα ως κάτι τι απαράδεκτα λιγότερο από κάτι άλλο απείρως σκοπιμότερο, θεώρησε ότι είναι γελοίο να μην κάνεις τίποτα, όταν το επείγον σου χτυπάει με εμμονή την πόρτα, και χαλαρώνω και περιμένω λίγο ήσυχα και τα αυτιά ξεβουλώνουν αυθορμήτως.   

το μήνυμα

26 Ιανουαρίου, 2020

Στο μυθιστόρημα ο εξυπνάκιας κάνοντας ενδοσκόπηση, βρίσκει ένα μήνυμα χαραγμένο κάπου στο εγκέφαλο του, και βέβαια η ενδοσκόπηση ήταν τέτοια, μιάς που το μυθιστόρημα ήταν scifi, και το μήνυμα διαπιστώθηκε πως το είχε χαράξει ο ίδιος φροντίζοντας να ξεχάσει αυτή την λεπτομέρεια, και έχουμε έτσι κάποιον υπαινιγμό, στο από πολλούς αναζητούμενο μήνυμα του σύμπαντος προς τους χρήστες του, κάτι σαν εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης, αυτό που έψαχνε ο Καμύ και δεν το ‘βρισκε, και ενοχλημένος έγραψε τον επαναστατημένο δυσαρεστημένο άνθρωπο, και απογοητευμένος συμπεραίνει ότι δεν υπήρχαν οδηγίες χρήσης για να βρεθούν, in the first place, to begin with, που λέει ο λόγος, αλλά το ψάξιμο είναι ιδιόμορφη διαδικασία, και το καλύτερο μέρος για να κρυφτεί κάτι τι, είναι η μέθοδος του εξυπνάκια στο παραπάνω μυθιστόρημα scifi, μιάς που υπαινίσσεται το ότι, eventualy, υπάρχουν οδηγίες χρήσης για να βρεθούν, κάποιος τις άφησε, οι οδηγίες χρειάζονται ερμηνεία, και είναι οιονεί κρυμμένες από αυτόν που ψάχνει να τις βρει, με ανάμικτα συναισθήματα, με μια δόση Καμύ σε στυλ frustration, και με μια δόση από αυτούς που βρήκαν αποτυπώματα στο ανθρώπινο dna που εμπεριέχουν το πολύφερνο μήνυμα, και να που η sci fi επαληθεύεται όπως συνήθως, και τα αντιποδικά από του ζοχαδιασμένου επαναστατημένου γάλλου συναισθήματα, ενισχύονται από αυτούς που βλέπουν τις οδηγίες χρήσης όχι μόνο κρυμμένες σε κοινή θέα στον φράκταλ γενετικό έλικα, αλλά εκτεθειμένες στο κάπως πιό φανερό ελικοειδές μοντέλο που βρίσκεται παντού, στα κύματα του νερού, στα σύννεφα, στην συμπεριφορά του καιρού, στα φυτά, κυριολεκτικά παντού, συνοδευόμενο από κάποια λήθη, από κάποια δυσαναγνωσία, ας πούμε, και έχουμε επιπλέον, κάποιες ευχάριστες ερμηνείες του παρόντος-απόντος μηνύματος, κρυμμένες σε απόκρυφα κείμενα, που μετά, όταν πέρασε το λάθος τάιμιγκ έγιναν λιγότερο απόκρυφα, σε στύλ, «διαβάζεις τον ουρανό και την γή, αλλά δεν μπορείς να διαβάσεις μια στιγμή σου», η κάπως έτσι το έλεγε, το λογοκριμένο από εκκλησιαστικές ιερές συνόδους ευαγγέλιο του Ιωάννη, ή του Θωμά, ίσως, και το βρήκα εξαιρετικά του γούστου μου και αντάξιο να περιλαμβάνεται σε κάποιες ιερές οδηγίες χρήσης, και άξιο να λογοκριθεί από μιά αρμόδια ιερή σύνοδο, αφού ακριβώς εκεί, στην αναγνωσιμότητα του quantum της στιγμής, βρίσκω κάποια ουσιωδέστατη αξία, εγώ, σε συναυτουργία με τον ιερό συγγραφέα. Και ένα άλλο λογοκριμένο ευαγγέλιο μου αρέσει λόγω του χαριτωμένα παραδόξου που ευαγγελίζεται, «ce sont les celibataires qui entreront au lieu du marriage», και γιατί στα γαλλικά; μα, γιατί έτσι το πρωτάκουσα, και δεν θέλω να χαλάσω την υπέροχη αρχική αίσθηση, και το ευαγγελικό μήνυμα σου αφήνει πεδίο να ανθιστείς την ερμηνεία, και γιατί τσιφόρειο ρήμα; μα, γιατί είναι ωραίο, και εξ άλλου, σε ένα μυθιστόρημα περιγράφεται μία ατυχής απόπειρα ερμηνείας, παρόμοιων μεγαλεπήβολων ευαγγελικών μηνυμάτων, όπου ο φιλόδοξος μπαμπάς μη ξέροντας από φράκταλ καί από simulation theory, εφάρμοσε με έλλειψη φαντασίας, όπως και πολλοί άλλοι, τις γραφές, και απλώς απομόνωσε τον γιο του για να βρει ανεπηρέαστα το πηγαίο μήνυμα, αποκομμένος από κάθε αισθητηριακό ερέθισμα, μέθοδος κάτι σαν την διαφορά ανάμεσα στην παρεξήγηση και στο αντίθετο της, αλλά το εγχείρημά του είχε παρόμοια επιτυχία με αυτό των τζιχαντιστών, του να ερμηνεύει κάποιος το κοράνι ως τζιχάντ, και προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι υπάρχει, εν γένει, ζήτημα ερμηνείας του ζητούμενου πανταχού παρόντος μηνύματος, παρόμοιο με αυτό που είχε ο Χίτλερ ερμηνεύοντας τα μηνύματα που άφησε ο Νίτσε, στην προσπάθεια του να φτιάξει τον εθνικοσοσιαλισμό του, δηλαδή κάποια καλόπιστη ερμηνεία σύμφωνα με το καλύτερο που μπορούσε, και εξαντλώντας τις διαθέσιμες δυνατότητες του.

Υβριδικό

18 Ιανουαρίου, 2020

Υποψιάζομαι ότι η τεχνολογία καθώς εξελίσσεται αποκαλύπτει κάτι τι που ήδη υπάρχει μέσα στην συνείδηση, σε στυλ, το περιεχόμενο της εν λόγω συνείδησης παραείναι περιεκτικό, όπως βεβαιώνουν κάποιοι που το χουν ψάξει, και αποκαλύπτεται σε δόσεις κάθε τόσο μέσα από ενδιαφέρουσες τεχνολογικές ιδέες, που εικονοποιούν ας πούμε κάποιο αόρατο δυναμικό, σαν τον κομπιούτερ κάποιου ηλεκτρονικού βίρτσουαλ παιχνιδιού που παράγει στην οθόνη ακατάπαυστα τοπία που δεν υπάρχουν πουθενά, δεν είναι μέσα στο κουτί αν ανοίξεις το καπάκι, τα παράγει από το τίποτα ένας φράκταλ συλλογισμός μεταφρασμένος ηλεκτρικά, και μου φαίνεται πως ο υποβόσκων συμβολισμός θα μπορούσε και να υπαινίσσεται κάτι σαν αυτό που έλεγε κάποιος, ότι ο άνθρωπος είναι υπερβολικά τέλειος, χωρίς να αναφέρει κάτι για κάποιο εγχειρίδιο οδηγιών χρήσης, ή κάτι άλλο που να εμποδίζει κάποια σαρκαστική αντίδραση στο άκουσμα μιάς τέτοιας δήλωσης, δήλωση που αφήνει something to be desired, και σκεφτόταν μάλλον αυτό που σκεφτόταν και ο Ντοστογιέφσκι όταν έβαζε δύο τουλάχιστον από τούς καταταλαιπωρημένους ήρωες του να λένε ότι η ζωή είναι παράδεισος, διαπίστωση που έμενε όλως διόλου αναπόδεικτη από την περιρρέουσα πλοκή, και ο άλλος ειδικός ο Νίτσε, λέει ότι ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί, πράγμα που θα μπορούσε να δώσει τροφή για κάποια δικαιολόγηση της προαναφερθείσας δήλωσης περί υπερβολικής τελειότητας, με την έννοια του ότι θα πρέπει ίσως ο ενδιαφερόμενος να στρέψει την προσοχή του στην κατάλληλη κατεύθυνση, προκειμένου να διαπιστώσει κάτι που για να διαπιστωθεί, ε όσο να ναι χρειάζεται κάποια επενδεδυμένη προσπάθεια σαν αυτή που οδηγεί σε δηλώσεις του τύπου, ο άνθρωπος παραείναι τέλειος, που δεν έγινε καθόλου τυχαία, και η τεχνολογία λοιπόν θα έλεγα ότι είναι κάποιος τρόπος που θα μπορούσε να προκαλέσει υποψίες περί του ότι αυτοί που φτιάχνουν την τεχνολογία και βέβαια έχουν κάποιο δυναμικό πολύ ανώτερο υποτεθείσθω, με την έννοια ότι η τεχνολογία αθροίζει πολύ περισσότερο δυναμικό από αυτό που φαίνεται, δηλαδή ας πούμε ο ηλεκτρισμός σημαίνει απείρως περισσότερα από την δυνατότητα να πατάς κάποιο κουμπί και κάτι να ανάβει, σημαίνει ίσως πως θα μπορούσε και να εμπνεύσει κάποιον να υποψιαστεί πως υπάρχουν και άλλα ακόμη πιο ενδιαφέροντα ρεύματα στο μη ορατό πεδίο που δίνουν ρεύμα ας πούμε στον ίδιο, και αρχίζει έτσι να μοιάζει λιγότερο με overstatement η αναπόδεικτη κατά τα άλλα κουβέντα περί τέλειου ανθρώπου, και περί επίγειου παράδεισου, πρόκειται μάλλον περί υπαινιγμού, κάτι σαν υποψία που προκαλεί κάποιον ενθουσιασμό που ενθαρρύνει αυτόν που τον αισθάνεται να πει κάτι ελπιδοφόρο και να βάλει αυτούς που το ακούνε να μπουν στον κόπο να βρουν τι μπορεί να σημαίνει, αν έχει κάποια βάση η παραδοξότητα που τους σέρβιρε, αφού ο ίδιος διαισθάνεται πως καλά τα λέει, αλλά το να προσπαθήσει να αποδείξει την ευγενικότατη μεγαλοστομία του μάλλον θα ήταν ματαιοπονία, και έτσι ποντάρει στο ενδεχόμενο να έχουν αισθανθεί ακριβώς έτσι και κάποιοι από τους ακροατές του, δηλαδή κάπως σαν κάποιον που είχε κάποια εμπειρία που και βέβαια δεν τολμάει να μοιραστεί με άλλους, αλλά και κάποιοι από αυτούς τους άλλους έχουν το ίδιο πρόβλημα με αυτόν.

business as unusual

13 Οκτωβρίου, 2019

Ίσως θα έπρεπε να δώσω βάση -πράγμα που θα μπορούσε να σημαίνει κάτι σαν, να πάψω να υποδύομαι πως βρίσκω σημαντικές τις απόψεις του και μετά, business as usual, ας πούμε- στην εκδοχή του Νίτσε για επικαιροποίηση των γοητευτικών υποσχέσεων του Χριστού, ότι δηλαδή όλα αυτά τα υπέροχα περί σωτηρίας της ψυχής δεν αφορούν το μέλλον αλλά το παρόν, και αυτή η μικρή λεπτομέρεια μάλλον διέφυγε της προσοχής των ενδιαφερόμενων χριστιανών και σχεδόν αχρήστεψε την ωραία ιδέα, αλλά μόνο σχεδόν, και ίσως είναι κατανοητή η χρονική παρεξήγηση, αφού και ο Αϊνστάιν λίγο αργότερα εξήγγειλε την επιστημονική αξιοπιστία της σωτηρίας της ψυχής με την έννοια του πανταχού παρόντος νοήμονος πεδίου, και την αναξιοκρατία του μέλλοντος ως τρόπου να σκεφτείς, αφού άλλωστε η μόνη αξιόλογη χρονικότητα είναι το άχρονο παρόν ως εμπεριέχον το μέλλον και το παρελθόν ως κάποια τινά ανοιχτά σε επαναδιαπραγμάτευση υπό το φως νέων πληροφοριών ποιοτικώς ενδιαφερουσών, όπως ας πούμε, πως το εν λόγω πεδίο, αυτό περί του οποίου ο φίλος του Αϊνστάιν Γουίλερ έλεγε με κάποιον τρόπο που τον βρίσκω συγκινητικό, πως τίποτα δεν είναι πιό σημαντικό από αυτό, πως το κενό διάστημα δεν είναι κενό, αλλά το πλέον ενδιαφέρον από πλευράς συμβάντων πεδίο, και η σωτηρία της ψυχής, ορολογία θρησκευτικού τύπου που δεν την βρίσκω και τόσο άσχημη, μιάς που ά-σχημο είναι και το πεδίο όπως βεβαιώνει και ο Κινέζος παλιός γνώστης του θέματος, έχει να κάνει με το να σωθείς από την ινδικής έμπνευσης σαμσάρα, και εδώ μπαίνω στον πειρασμό των εξωτικών ορολογιών, αφού οι εξωτισμοί στην γλώσσα δείχνουν μεταξύ άλλων πως η τάδε εξωτική γλώσσα μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί με κάτι τι που η άλλη η λιγότερο εξωτική το αγνόησε, και το να σωθείς από την σαμσάρα είναι σκόπιμο, κατ’ αρχήν αναγνωρίζοντάς την ως πρόβλημα, κάπως σαν του Σίσιφου, και αυτή την προσθήκη την βρίσκω τόσο ταιριαστή, όσο ταιριαστή βρίσκω την κβαντική θεωρία, ας πούμε, με τις θεωρίες για τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, με την έννοια ότι των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων η θεωρία μοιάζει πιστευτή επειδή ζωντανεύει διάφορα μηχανήματα, ενώ η άλλη μοιάζει απίστευτη, επειδή έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες, και η απαίτηση-ερμηνεία του Νίτσε για άμεση εφαρμογή των μεγάλων υποσχέσεων, είναι μου φαίνεται απλώς κάποια προσπάθεια να μην αδικήσει τον Χριστό που φαίνεται να τον εκτιμάει, και δείχνει ίσως και την διαισθητική του εκτίμηση σε αυτό που θα έλεγε λίγο αργότερα ο Πλανκ, που έλεγε ότι αυτό το μυστικό μυστήριο του κβαντικού σύμπαντος είναι τόσο μα τόσο μυστήριο, επειδή αφορά τον ίδιο προσωπικά, και όχι κάποιο εξωτερικό περιβάλλον, υπονοώντας ίσως κάποια ενδοσκοπική αξιοποίηση της απολύτως καταπληκτικής θεωρίας του, και ένα από τα υπέροχα που θα μπορούσαν να προκύψουν είναι και κάποια αναβάθμιση του άχρονου τώρα ως passpartout που διευκολύνει παντός είδους αξιολογήσεις όπως ας πούμε τί είναι σημαντικό και υπό ποίο χρονικό ορίζοντα.

Και βρίσκω ουσιώδη την ερμηνευτική συμβολή του Νίτσε στην διαρκώς εξυφαινόμενη ενοποιητική θεωρία για τα πάντα, κάπως σαν να δίνει κάτι σαν αυτό που έλεγε ο Χώκινγκ, την απαραίτητη φλόγα που ζωντανεύει τις εξισώσεις για το σύμπαν και τις κάνει να έχουν νόημα, και νόημα θα έλεγα πως θα μπορούσε να είναι κάτι τι που μπορείς ας πούμε να το αξιοποιήσεις στο ίδιο στυλ που ο Ίμρε Κέρτες, ως εβραίος κρατούμενος σε κάποια εποχή που ήταν λίγο πιό λάθος από άλλες, το να είσαι εβραίος, βρήκε νόημα μέσα στην υποδειγματική αθλιότητα του στρατοπέδου συγκέντρωσης, και όχι απλώς επιβίωσε αλλά αποφοίτησε όπως άλλοι αποφοιτούν από το Χάρβαρντ.

Και αυτό που συμπεραίνω είναι πως οι θεωρίες για την ζωή το σύμπαν και τα πάντα ζωντανεύουν όταν τις πάρεις εντελώς προσωπικά, με κάποια κυριολεξία, εμπλουτίζοντας έτσι κάπως την εικόνα του εαυτού πέραν ας πούμε της μη ευκαταφρόνητης απόπειρας του Σέξπιρ να τον ορίσει ως μασκοφόρο ηθοποιό στην σκηνή.

Πηγαίνοντας μακριά, κάπου εξωτικά, θεωρείται ως καλή ιδέα προκειμένου να ξεγελαστεί κάποια ανία ίσως, ή προκειμένου να ξεγελαστεί κάποιος ότι εκεί υπάρχει κάτι τι αναντικατάστατο, που δεν υπάρχει εδώ, και έτσι δικαιολογημένα πρέπει να πας να το βρείς, αν θέλεις να εξελιχθείς, άποψη που ενισχύεται από το γεγονός πως τα πράγματα μοιάζουν κάπως διαφορετικά από μέρος σε μέρος, κάπως σαν τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του Βίνσεντ στην ταινία του Ταραντίνο, που έλεγε στον φίλο του Τζουλς που τον ρωτούσε για τον εξωτισμό του Άμστερνταμ από όπου μόλις είχε επιστρέψει, σε σχέση με το Λος Άντζελες όπου βρίσκονταν, πως οι Ολλανδοί χρησιμοποιούσαν μαγιονέζα στο χάμπουργερ και όχι κέτσαπ όπως εδώ, και θα έλεγα πως ο Καβάφης είχε κάποιες αξιοπρόσεκτες επιφυλάξεις που τις διατυπώνει μινιμαλιστικά, γράφοντας κάτι για κάποια μετοίκηση σε κάποια πόλη, ως προς την δυσαναλογία του μεγέθους των προσδοκιών σε σχέση με το μέγεθος της εξωτικότητας, ή κάτι τέτοιο, και χαίρομαι που από κάποιον κοσμολόγο άκουσα κάτι σαν συνεισφορά στον διαισθητικό ποιητικό προβληματισμό του Καβάφη, έλεγε το λοιπόν ο επιφανής κοσμολόγος, ότι από τα όρια του σύμπαντος που έχουμε ανιχνεύσει, κοιτάζοντας πίσω σε μας στη Γη, είναι τόσο μακριά, το ορατό φως χρειάζεται να κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι, ώστε η Γη δεν είχε προλάβει ακόμα να δημιουργηθεί, έχει γίνει δηλαδή κατορθωτό να οδηγηθεί ο εξωτισμός στα όριά του, και ατενίζοντας από το όριο του ορατού σύμπαντος, πετυχαίνοντας επιτέλους την μέγιστη δυνατή εξωτικότητα, το σημείο από το οποία ήθελες να αναχωρήσεις προθυστέρως δεν έχει δημιουργηθεί, αλλά κατά τα άλλα, το σύμπαν μοιάζει σε όλες τις κατευθύνσεις σαν ένα επαναλαμβανόμενο μοντέλο νευρωνικού δικτύου, και δικαιώνεται έτσι ο Καβάφης πως όπου και να πας ίδιο μοιάζει, και δεν χρειάζεται καν να πας, αρκεί να το σκεφτείς, αλλά και όχι ακριβώς, αν σε έχουν εν τω μεταξύ προβληματίσει δημιουργικά οι ποικίλες ενδεχομενικότητες του πώς θα είναι να βλέπεις τον εαυτό σου να έρχεται από απέναντι ας πούμε.

Το κατάλληλο συναίσθημα ήταν αυτό που αναζητούσε ο Τζουλς όταν έλεγε στον συνάδελφο ενώ στέκονταν έξω από την πόρτα, ότι θα έπρεπε να περιμένουν λίγο ακόμα πριν χτυπήσουν, και μου φαίνεται πως κάτι τέτοιο έχει υπόψη και ο Λόταρ Σέφερ, αλλά και ο Χένρυ Σταπ, λέγοντας πως ο κόσμος αποτελείται από συναισθηματικό υλικό, πως το φαινομενικά κενό πεδίο που εμφανίζεται ως υλικός κόσμος, εμπνέει ας πούμε ενδιαφέροντα συναισθήματα αν στρέψεις εκεί την προσοχή σου, και έτσι συμμερίζονται την προτίμηση του Τζουλς, έστω κι αν κάνουν διαφορετικές δουλειές, πως η συναισθηματική κατάσταση της στιγμής είναι πρώτη στις προτεραιότητες τους, και ενώ ο Τζουλς είναι εμπειρικός φιλόσοφος, ξέρει ότι απολαμβάνει περισσότερο την δουλειά και μάλλον είναι και πιό αποτελεσματικός έτσι, αφού ως επαγγελματίας κίλερ στην ταινία του Ταραντίνο, εμπλουτίζει με νόημα τις τελευταίες στιγμές του πελάτη-θύματος, απαγγέλλοντάς του πριν τον σκοτώσει κάποιο υπέροχο κομμάτι από την Παλαιά Διαθήκη, από την άλλη, ο Λόταρ και ο Χένρι είναι θεωρητικοί φυσικοί, και φυσικοί φιλόσοφοι θα έλεγα, κατά πώς αποκαλούσε τον εαυτό του και ο Νιούτον, αφού θέλουν να δώσουν στην κβαντική φυσική, οντολογική διάσταση, και μπράβο τους, και μου μοιάζουν να καταλαβαίνουν πως πρώτη προτεραιότητα είναι το συναίσθημα της στιγμής, της κάθε στιγμής, αφού κάτι τέτοιο προκύπτει και από τις μελέτες τους, έστω διαισθητικά ερμηνεύοντας, όπως και ο Τζουλς διαισθητικά ερμήνευε την εμπειρία του που του έλεγε ότι η ενσωμάτωση της υψηλής μεταφυσικής της old testament στην άμεση εμπειρία του, της προσδίδει την ζητούμενη αναγκαία υψηλή συναισθηματική ποιότητα, και αυτό δεν είναι μόνο η ιδέα του, όπως μου φαίνεται.

σεξπιρικό

28 Ιουλίου, 2019

Η Έμμα ή Τζούντι, δεν το συγκράτησα, αγαπάει τον Σέξπιρ και έπαιξε σε όλα σχεδόν τα έργα του, και τον απαγγέλλει με την παραμικρή ευκαιρία για συγκινήσεις, κάπως σαν τον Γουίδνεϊλ που διάλεξε κάτι από τον Άμλετ, μου φαίνεται, σαν τον κατάλληλο τρόπο να εκφράσει αυτά που αισθανόταν όταν τον άφησε ο μοναδικός φίλος του, εν γνώσει και της εγγενούς δυσκολίας του να βρει άλλους φίλους, και παραδέχομαι πως δύσκολα θα έβρισκε ούτε στο μισό κατάλληλη έκφραση του αδιεξόδου του αν δεν δανειζόταν από τον Σέξπιρ, και έτσι καταλαβαίνω καλύτερα και την Έμμα ή ίσως Τζούντι, της πάνε και τα δύο πάντως, που μου φαίνεται πως ανακυκλώνει συνεχώς τον Σέξπιρ και χρησιμοποιεί το υλικό του για να ανασυνθέτει την δική της ζωή, όχι κι άσχημα, αφού η αυθόρμητη απαγγελία του Γουίδνεϊλ με την αριστουργηματική θεατρική γκρίνια με άγγιξε, ως εξαιρετικά εύστοχη, άρα φαίνεται πως ο Σέξπιρ ήξερε για τι πράγμα μιλάει όταν έγραφε, συνήθως, και η Έμμα ή Τζούντι αγαπάει και τα δέντρα και τώρα ανακάλυψε κάτι τι γι αυτά, και είπε και κάτι που κι αυτό με άγγιξε, είπε, πώς ζούσα όλα αυτά τα χρόνια (και δεν είναι και λίγα θα έλεγα, κάπου ογδόντα μου φαίνεται), χωρίς να το ξέρω αυτό, αλλά τώρα το ξέρω. Και μου μοιάζει ειλικρινής η συγκινητική απορία της Έμμας ή Τζούντι, αφού έμαθε έστω και με κάποια καθυστέρηση, πως κάτω από τα αγαπημένα της δέντρα, αθέατο μέσα στο χώμα, ένα υπερτοπικό δίκτυο από μύκητες ανακυκλώνει το υλικό τους συνεχώς και τα συνδέει όλα με ποικίλους επικοινωνιακούς ζωτικούς στόχους, όπως και αυτή με τον Σέξπιρ μου φαίνεται.

vacuum plenum

14 Ιουλίου, 2019

Η υλικότητα του κενού, όπως την αποκαλεί κάποιος νομπελίστας, μου θυμίζει την παρατήρηση που έκανε ο μακαρίτης παππούς του στον Ζάφοντ Μπίμπλμπροξ, καθώς τα λέγανε σε κάποια κάπως μεταφυσική στιγμή, όπου ο πεθαμένος παππούς προσπαθούσε να αποφύγει να του εξηγήσει αυτό που έβλεπε πως μάταια θα έμπαινε στον κόπο να εξηγήσει, και έτσι περιορίστηκε να του πει ότι, η ζωή χαραμίζεται στους ζωντανούς, δήλωση που επιβεβαιώνεται πλήρως από τις επιθανάτιες εμπειρίες ασθενών που ανένηψαν μετά από κάποιον πρόσκαιρο θάνατο, όπως καταγράφονται από ευαίσθητους επιστήμονες, σύμφωνα με τις οποίες, αξιοπρόσεκτα αρκετοί από αυτούς που με διάφορους τρόπους τις έζησαν, διηγούνται συνεπαρμένοι το ενδιαφέρον συναίσθημα που τους προέκυψε την ώρα που το εγκεφαλογράφημα έδειχνε κενό, πως η ζωή τους όπως την ζούσαν και όπως την αντιλαμβάνονταν, πριν, ξαφνικά διαπιστωνόταν ότι κυριολεκτικά χαραμιζόταν, όταν το φίλτρο του εγκεφάλου τους έπαψε να λειτουργεί για λίγο έστω, και τώρα τους δυσκολεύει κάπως αυτή η διαπίστωση, και τους αποξενώνει από τις προ εμπειρίας παρέες τους, και αναρωτιέμαι πώς προσαρμόζει ο νομπελίστας στην ζωή του, την γοητευτική του διαπίστωση για την υλικότητα του κενού, μιάς που θα μοιάζει φαντάζομαι η εμπειρία του με την εμπειρία εκείνου που έλεγε ότι η επιθανάτια εμπειρία του ήταν πολύ πιό ευχάριστα συγκλονιστική και πιό διαδακτική από όσο υπαινίσσεται το όνομά της, και εν πάση περιπτώσει τώρα αισθάνεται σαν τον πλατωνικό κάτοικο της σπηλιάς που βγήκε για λίγο έξω, και τώρα που ξαναγύρισε έχει πρόβλημα συνεννόησης με την παλιά του παρέα που δεν θέλουν να μοιραστούν την διδακτική κατά την την δική του άποψη εμπερία του, και κάποιος τρόπος θα μπορούσε να είναι αξιοποιώντας την εμπειρία του παππού και παίρνοντας στα σοβαρά την δήλωση του, μιάς που έτσι μπορεί να γίνει απόπειρα να δοθεί νόημα στην υλικότητα του κενού και να αξιοποιηθεί κάπως.

συναισθηματικό υλικό

12 Ιουλίου, 2019

είναι μάλλον συναρπαστική κάποια επιστημονική διαπίστωση, πως το συναίσθημα κατά το μάλλον και ήττον αποτελεί δομικό υλικό του κόσμου, που δεν είναι υλικός, έτσι, αλλά συναισθηματικός (δηλαδή το πιό κατάλληλο όργανο για την πρόσληψή του δεν είναι το μάτι, φερ’ ειπείν, αλλά το συναίσθημα, το τι νομίζεις, τουτέστιν), αφού δεν μπορεί παρά να είναι τόσο γοητευτική ώστε να σε συνεπάρει, η αναβάθμιση της άποψης των σοφιστών, από φιλοσοφική σε επιστημονική. Ότι η άποψη περί αλήθειας και το συνοδευτικό της συναίσθημα, είναι πράγματι δομικά υλικά του κόσμου, δίνει κάποια ταχύτητα στις εξελίξεις και αναβαθμίζει την έννοια της επικαιρότητας, αφού ο εαυτός αποτελείται από ερωτήσεις που θέτει προς τον κόσμο και από τις απαντήσεις που έχει πάρει, όπως τις έχει αξιολογήσει, ως καλές ή όχι, και αυτό το συναίσθημα που συνοδεύει την θετική ή όχι αξιολόγηση που έχει κάνει ο παρατηρητής του κόσμου στις ερωτήσεις που θέτει, τον αναδιαμορφώνει συνεχώς τον ίδιο, την σκέψη του και το σώμα του, και ίσως είναι ακόμα πιο συναρπαστικό το όλο πράγμα, αφού το συναίσθημα του συναρπαστικού παρεμβάλλεται μεταξύ του παρατηρητή που το αισθάνεται, εν όψει της ανωτέρω πληροφορίας, και του κόσμου που του το εμπνέει, ως κοινό δομικό υλικό, και τους τροποποιεί αμοιβαίως προς κάποια πιο ενδιαφέρουσα κατάσταση, αφού προσλαμβάνεις τον κόσμο αλλιώς όταν αισθάνεσαι συνεπαρμένος, και αυτή η πρόσληψη γίνεται αισθητή ως ασφαλής, με την προσθήκη της πληροφορίας ότι ο κόσμος αποτελείται από το ίδιο υλικό με το συναίσθημά σου, για αυτό και αισθάνεσαι έτσι.

γκουρμέ φιλοσοφία

6 Ιουλίου, 2019

Ας υποθέσουμε ότι παίρνω στα σοβαρά την διαπίστωση ότι ο χρόνος και ο τόπος είναι δευτερεύουσες λεπτομέρειες, και επιπλέον ότι το σύμπαν είναι φτιαγμένο από το ίδιο υλικό με την σκέψη, και θα ήταν σκόπιμο ίσως να πάρω στα σοβαρά αυτές τις μάλλον ριζοσπαστικές διαπιστώσεις, αφού αυτοί που διαπιστώνουν είναι ό,τι καλύτερο έχω υπόψη, και αισθάνομαι και κάπως καλύτερα έτσι, μιάς που, τι κι αν κερδίσει κανείς τον κόσμο, αν ζημιωθεί την ψυχή του, όπως έλεγε ο Χριστός με νόημα, δηλαδή ας πούμε, τι κι αν πείσεις κάποιους ότι είσαι πειστικός, αν εσύ αισθάνεσαι συνέχεια οργισμένος από απόγνωση, σαν τον διάσημο αρχιμάγειρα Μπουρντέν φερ’ ειπείν, που όταν αυτοκτόνησε ενδιαφέρθηκα, έχοντας διαβάσει δύο βιβλία του και έχοντας έτσι κάποια οικειότητα μαζί του, και είδα κάποια δημοσίευση που διαπίστωνε κάποια παραδοξότητα στο να έχεις τον κόσμο στην διάθεση σου, όπως ο Μπουρντέν, και εσύ να διαλέγεις αυτό που διάλεξε ο Μπουρντέν, και θα έλεγα πως είχε τον κόσμο όπως το εννοούσε και η προαναφερθείσα προειδοποίηση του Χριστού, αφού ήταν εξαιρετικά διάσημος, και τον έβλεπα σε ντοκιμαντέρ στο Χονγκ Κονγκ και στο Λονδίνο και στην Ρώμη και στο Λίβερπουλ και στο Μόντρεαλ και στο Σίδνεϊ να τον κολακεύουν στα πιο περιζήτητα σικ εστιατόρια και μπαρ και να τον μπουκώνουν με τις πιο ακριβές λιχουδιές τους εκλιπαρώντας την εύνοια του, ή μάλλον να τους δείξει έλεος κατ’ εξαίρεση, και τον έβλεπα να μην προσπαθεί και τόσο να κρύψει κάποια οργή και κάποια απόγνωση που τις εξέθετε στην κάμερα με κάποια αμήχανη ευχαρίστηση, σε κάποιο διαρκές τρεχαλητό στους πιο σικ προορισμούς, και ο εξαιρετικά διάσημος και πλούσιος αρχιμάγειρας μου φαίνεται πως είχε παγιδευτεί σε κάποιον εικαζόμενο μονόδρομο του χώρου και του χρόνου και έδινε ιδιαίτερη έμφαση στις γκλάμορους καλοπληρωμένες εμπειρίες των αμέτρητων σικάτων μπουκιών από εκκεντρικώς θεωρητικοποιημένες γκουρμέ απολαύσεις που αποκτούσαν υπεραξία στα σικ στέκια στην Αυστραλία και στον Καναδά και στο οπουδήποτε, κάποιων που εκτιμάνε το σικ και το πληθωριστικώς κοσμογυρισμένο, και όλη αυτή την πολύφερνη καλοτυχία και επιτυχία, μου φαινόταν να την βιώνει με κάποια αταίριαστα συναισθήματα, που πιθανολογούν ίσως ότι ακόμα και ο πιο σικ χώρος και χρόνος, το να σε τραπεζώνουν ας πούμε ως πολύφερνη περσόνα στο πιό αναγνωρίσιμο μαγαζί της πιό αναγνωρίσιμης πόλης και να σε κοιτάνε ικετευτικά στα μάτια σε κάθε μπουκιά και να σε πληρώνουν όσα θέλεις για κάτι τέτοιο, ε δεν είναι κάτι στο οποίο μπορείς να βασιστείς φιλοσοφικώς ας πούμε.