Shock and awe

Οκτώβριος 13, 2018

βάζοντας πιπέρι σε κάτι τι φαγώσιμο για να το κάνω πιό ενδιαφέρον, και καθώς το φαγώσιμο είχε ξεμείνει από χθες και τώρα αυτοσχεδιάζω για να το αξιοποιήσω ως κάτι άλλο καινοφανές, σαν τον αρχιμάγειρα κάποιου Λουδοβίκου που με τα υπολείμματα των γευμάτων της βασιλικής αυλής εφηύρε αυτοσχεδιαστικώς εξελιγμένες και πρωτοποριακές κουζινικές τεχνικές, και ακούγοντας στο ίντερνετ κάποιον ενδιαφέροντα κβαντικό θεωρητικό φυσικό, διαπιστώνω με κάποιο δέος, καθώς θυμάμαι ξαφνικά, ότι το πιπέρι ήταν εξαιρετικά σπάνιο και πανάκριβο τον 16ο αιώνα και μόνο ο εν λόγω αρχιμάγειρας της βασιλικής αυλής ήταν από την μικρή ελίτ που μπορούσε να απολαύσει τα προσόντα του, και γω τώρα το χω στη διάθεσή μου taken for granted, πολύ φθηνά και πολύ υποτιμημένα, αλλά αν έχεις αυτήν την πληροφορία για το πριν, μπορεί να νιώσεις δέος, και πόσο μάλλον αν σε αυτό το πώς ήταν πριν, προσθέσεις το πόσο εύκολο είναι τώρα να έχω στην διάθεσή μου τα καταπληκτικά πράγματα που τον ακούω να μου λέει ο λεγάμενος θεωρητικός φυσικός, που τα λέει στο ίντερνετ, και το δέος αποκτάει νέες διαστάσεις με την σκέψη ότι πριν το ίντερνετ δεν θα είχαμε μάλλον αυτήν την τύχη, το να λέει αυτός πράγματα που μόνο οι λίγοι μαθητές και μύστες κάποιου αρχαίου γκουρού θα είχαν την ευτυχία να ακούσουν, και γω να τα ακούω τώρα στο ίντερνετ, και με πιάνει φόβος περί του τι θα είχα χάσει, και μετά πάλι δέος περί του πόσο μεγάλο είναι το ευτύχημα να μην στερηθώ τελικά, ούτε τα σοφά λόγια του, αλλά ούτε και το πιπέρι, και ακόμα ούτε και τις νεωτερικές συνταγές του βασιλικού αρχιμάγειρα που τον είδα στο σινεμά και που μου δίνει μαγειρικές ιδέες, και το δέος είναι ενδιαφέρον συναίσθημα και δίνει την αξία που του πρέπει στο πιπέρι, και οι καταπληκτικές πληροφορίες του θεωρητικού φυσικού που λέγονται σε ύφος casual, όπως λέγεται και οτιδήποτε άλλο μέσα από το mass medium του ίντερνετ, αντί να λέγονται σε βιβλική ατμόσφαιρα σαν αυτήν της γνωστοποίησης εκ μέρους του θεού προς τον περιούσιο λαό του περί του πώς έχουν τα πράματα, και έτσι, με την προσθήκη του περιδεούς προβληματισμού περί του πώς θα μπορούσε να εκφέρεται ένα τέτοιο βάρος πληροφοριών, εμφανίζονται ως η καιόμενη βάτος στο Σινά καθώς προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή του Μωυσή, και σκέψου, σκέπτομαι με φόβο να την είχε υποτιμήσει ο Μωυσής, και να την αγνοούσε σε στυλ μπλαζέ και business as usual.

Advertisements

domestication

Σεπτεμβρίου 29, 2018

Η ενδιαφέρουσα άποψη του Αυγουστίνου για το θαύμα, ότι δηλαδή δεν είναι και τόσο εξωτικό, αν έχεις τις κατάλληλες πληροφορίες που θα σε βοηθούσαν να μην εκπλαγείς και τόσο, μπροστά στην αντικανονικότητα του συμβάντος, και αντιθέτως, να πεις ίσως κάτι σαν, μα και βέβαια, πράγμα που το εξημερώνει θα έλεγα, μπορεί να διασταυρωθεί με το plecebo effect, που είναι κάτι σαν θαύμα, και αν θεωρηθεί ότι το φαινόμενο πλασέμπο είναι υπαρκτό, ε τότε έτσι και το θαύμα, και μιά τέτοια εξέλιξη μπορεί να ανοίξει την όρεξη και για άλλες παράδοξες παραδοχές, δηλαδή κάτι σαν εξημέρωση θα έλεγα άγριων μεταφυσικών ισχυρισμών κάποιων τολμηρών θεωρητικών φυσικών, όπως η ύπαρξη εδώ επιτόπου παράλληλων συμπάντων, και η εξημέρωση ενός τέτοιου  ανήμερου ισχυρισμού μπορεί να αποβεί τόσο ωφέλιμη όσο περίπου και η εξημέρωση του σκύλου ας πούμε, και η διαφορά του πριν με το μετά, φαίνεται καλύτερα, συγκρίνοντας το πώς φαίνονται σε ντοκιμαντέρ οι επιζώντες συγγενείς τους, τα ντίγκο και οι ύαινες και οι λύκοι (δεν θα ήθελες φερ ειπείν να είσαι από την ίδια μεριά της κάμερας με αυτά), με τους σκύλους που συνοδεύουν τυφλούς και με τον σκύλο που αντάλλασσε ματιές συμπάθειας ο Καρυωτάκης σε ένα ποίημα του, και τα παράλληλα σύμπαντα είναι συναρπαστικά αλλά μοιάζουν υπερβολικά εξωτικά και ανυπόφορα αναπόδεικτα, ή έτσι θα έλεγε κάποιος που θαυμάζει τον Αινστάιν χωρίς να ξέρει και σπουδαία πράγματα γι αυτόν, και που περιφρονεί τον Αυγουστίνο αφού δεν ήταν παρά άλλος ένας καθολικός θεολόγος, σαν αυτό να σημαίνει κάτι, σαν να λειτουργεί αποδεικτικά, στο στυλ της αποδεικτικής διαδικασίας που χαίρει εκτίμησης, όπου κάποιες λίγες πληροφορίες ενός κάπως φτωχά πληροφορημένου τρόπου σκέψης συγκρίνονται με κάποιες άλλες εξίσου φτωχές αλλά prestigious, και έτσι παράγονται συμπεράσματα, ενώ παραδίπλα όλο το αόρατο κάνει πάρτι, και το αόρατο γίνεται αισθητό μαθαίνοντας κάτι χρήσιμο για τον Αινστάιν και τον Αυγουστίνο φερ ειπείν, τόσο χρήσιμο ίσως, όσο περίπου και η πληροφορία που βοήθησε στην αμοιβαία προσέγγιση με την ύαινα, ώστε αντί να τον φάει ζωντανό, πράγμα που έκανε με μεγάλη ευχαρίστηση, προηγουμένως, να μάθει τώρα μέσα από μιά διαδικασία να μην είναι πιά ύαινα, να είναι τώρα σκύλος, σε βάση αμοιβαίου ωφέλους, και να προτιμάει τώρα με μεγαλύτερη ευχαρίστηση, απλώς να τον γλύψει μόνο, και μετά να πιάσει δουλειά ως συνοδός τυφλών ή ως σύντροφος ανήμπορων.

miraculous

Σεπτεμβρίου 23, 2018

Το ότι ο Αϊνστάιν χρησιμοποιεί την λέξη θαύμα για να αναφερθεί σε κάποια κανονικότητα του κόσμου που εκείνος είχε υπόψη του, και το μόνο εμπόδιο, ή αλλιώς, το εισιτήριο, είναι η placebo  ή nocebo, θα έλεγα, συναισθηματική στάση, και οι δέουσες πληροφορίες βέβαια, ενώ από την άλλη, το θαύμα είναι μιά από τις λέξεις που χρησιμοποιεί και η Καινή Διαθήκη για να αναφερθεί σε κάποιες από τις κατ’ εξαίρεση παρεμβάσεις του πρωταγωνιστή της στην πεζή κανονικότητα του κόσμου, το βρίσκω ενδιαφέρουσα σύμπτωση. Θα μπορούσε ακόμα και να ειπωθεί ότι ο Αϊνστάιν που πήρε νόμπελ φυσικής,  πιστεύει στην μεταφυσική, και θα μπορούσε ίσως να διαπιστωθεί ότι βάζει θέμα πίστης, δηλαδή κάτι σαν διαισθητικά συναισθηματική απόφαση, κάτι σαν γνώση που αποκτήθηκε με προσωπικές προσπάθειες για λόγους που είναι δύσκολο ας πούμε να τους υποστηρίξεις σε ένα debate, και έτσι, ότι συμμερίζεται την δήλωση του μεταφυσικού πρωταγωνιστή της Καινής Διαθήκης που έλεγε κάτι σε στυλ, αν πιστέψετε, ε τότε μπορείτε να διατάξετε το βουνό να μετακινηθεί, metaphoricaly speaking, και βεβαίωνε μετριοφρόνως ότι με την κατάλληλη πίστη επενδυμένη δεόντως, μπορούσαν να επιτευχθούν θαύματα σαν και τα δικά του και από μη έχοντες άμεση συγγένεια με τον θεό όπως εκείνος, δεν μπορεί παρά να υποτεθεί πως πίστη εννοείται από αμφότερους κάποια γνώση του κόσμου σαν κι αυτήν που είχε υπόψη και ο Αυγουστίνος όταν έλεγε κάτι σαν, ότι το τι θεωρείται θαύμα κόντρα στην φύση, έχει να κάνει με τις πληροφορίες που νομίζεις πως έχεις για αυτήν.

 

επίκαιρο

Σεπτεμβρίου 18, 2018

Το επίκαιρο είναι ελκυστικό, και έτσι γίνεται μάλλον ενδιαφέρουσα η επικαιροποίηση πραγμάτων που ίσως θα μπορούσαν και να θεωρηθούν κάθε άλλο παρά επίκαιρα, και άρα out of touch. Βεβαίως, την ελκυστικότητα του επίκαιρου θα την εύρισκα ως understatement, μιάς που είναι μάλλον και κάτι τι πολύ περισσότερο από ελκυστικό. Αν υποθέσω ότι μιά μορφή επικαιρότητας είναι και κάτι τι που συμβαίνει τώρα δα, και έτσι διαθέτει κάποια ζωντάνια και κάποιες δυνατότητες επιρροής σε μένα που δεν θα μπορούσαν να με αφήσουν αδιάφορο, ας πούμε, όπως ένας πονόδοντος, ή μιά διαπίστωση ότι μόλις έκανα κάποιο λάθος που δεν πέρασε απαρατήρητο από εκείνους που δεν έπρεπε, ε τότε, αυτό το μάλλον συναρπαστικό προσόν της επικαιροποίησης, μπορεί να συνδεθεί με θεωρίες που να το ενισχύουν και να το αναδεικνύουν (υποβαθμίζοντας χαριτωμένα έννοιες όπως απαρχαιωμένο, και obsolete), και να μην το αφήνουν να χαραμίζεται, εν πάση περιπτώσει, μόνο σε τυχαίους πονόδοντους και σε τυχαία απαντητικά συναισθήματα σε τυχαίες αντιδράσεις κάποιου παρατυχόντα. Μου φαίνεται απρεπές να χαραμίζεται το φορτισμένο με γοητεία συναίσθημα του τώρα, τόσο απρεπές περίπου, όσο το να βλέπεις την βροχή να πέφτει άφθονη και ραγδαία πάνω στην στεγανώς ανεπίδεκτη άσφαλτο, και όχι πάνω στο επιδεκτικό χώμα, και διορθώνοντας αυτή την απρέπεια, είναι σαν να παίρνεις έναν από τους αμέτρητους παραπόταμους του Δούναβη, σε κάποιο inconspicuous σημείο της διαδρομής του των άφθονων εκατοντάδων χιλιομέτρων, που δεν τους χρειάζεται όλους, και τον συγκεκριμένο δεν θα ήξερε τι να τον κάνει άν τυχόν τον πρόσεχε, και καθόλου δεν θα του λείψει η ξαφνική απουσία του, και τον βάλουμε σε ένα επιλεγμένο σημείο στην χιλιανή έρημο Ατακάμα φερ’ειπείν, όπου δεν ξέρει κανείς από πότε έχει να βρέξει, ε και τότε ο παραπόταμος θα έκανε την διαφορά, και η ροή του θα γινόταν ξάφνου εξαιρετικά σημαίνουσα, ενώ πριν δεν θα μπορούσε κάποιος να πει τι ακριβώς προσθέτει στον Δούναβη, και κάπως έτσι το λοιπόν, η ανάδειξη του τώρα (θα μπορούσε να προστεθεί και το εδώ για να συμβαδίσουμε με τον χωρόχρονο του Αϊνστάιν) ως κάποιας αξιόλογης εκδοχής του Κόσμου, που από την αφάνεια, με την κατάλληλη συναισθηματική διευθέτηση ξαφνικά περνάει στο προσκήνιο, και γίνεται σημαίνουσα, θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την αξιοσημείωτη παραδοχή αξιοπρόσεκτων θεωριών που θα ήταν ίσως καλή ιδέα να εφαρμοστούν in situ, εκτός από το να θεωρούνται απλώς καλές ιδέες, σε στυλ, το παρελθόν και το μέλλον δεν είναι παρά ψευδαισθητικές κατασκευές που ο κατασκευαστής τους τις ανακατασκευάζει κατά βούληση, και να επικαιροποιήσει βιωματικώς παρεξηγημένους μυστικισμούς, και κακοσυστημένες θρησκείες και αδίκως απαρχαιωμένες φιλοσοφίες, αφού το πανταχού παρόν ζωντανό μη αισθητό Πεδίο είναι των  μυστικιστών, και το δραστικό νοήμον αόρατο είναι των θρησκειών, και το ιδεατό είναι των φιλοσοφιών, και όλα αυτά είναι κάπως παλιά και κακοσυστημένα, αλλά είναι γοητευτικώς επίκαιρα, και να έχουμε αποτελέσματα συγκρίσιμα με τον καινοφανή ποταμό στην έρημο. Μιάς που, αφού το παρελθόν και το μέλλον θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως κάπως υπερεκτιμημένα αυθαίρετα κατασκευάσματα, γεμάτα με παρεξηγήσεις και με κακή πληροφόρηση, και επιπροσθέτως κάπως θα έπρεπε να αξιοποιηθεί  αυτό το προνομιακά ζωηρό στοιχείο του άμεσα επίκαιρου, επαναξιολογώντας τις εν λόγω πληροφορίες και παρεξηγήσεις, σαν να πηγαίνεις στον χειροπράκτη με χρόνιους πόνους και ημικρανίες που οι γιατροί δεν έκαναν τίποτα γι αυτές, όσο κι αν προσπάθησαν, και αυτός μη κάνοντας τίποτα από τα δικά τους, αλλά κάνοντας τα κάπως δυσεξήγητα δικά του, αλλάζει τελείως το σκηνικό, και το ισοζύγιο του πόνου και της μιζέριας.

efortless

Σεπτεμβρίου 13, 2018

Είναι που κάποιο από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του Κόσμου αποτελείται από αυτό που θα μπορούσε και να υποδειχτεί και ως Χαρά, αφού μου μοιάζει αρκετά κατάλληλη ως επιλογή, και άλλωστε αυτήν διάλεξαν και κάποιοι συμπαθέστατοι χαρακτήρες του Ντοστογιέφσκι για να αναφερθούν σε αυτό που νόμιζαν ότι αποτελεί την ουσία του Κόσμου, κάπως κρυμμένη είναι αλήθεια κάτω από μασκαραλίκια που μάλλον εμπνέουν αντιποδικά συναισθήματα, και ένας από αυτούς, ο Κιρίλωφ,  για να αναφερθεί στις στιγμές που παρεμβάλλονταν ως φωτεινά διαλείμματα στο κατά τά άλλα μάλλον δυσάρεστο Λάιφ σταιλ του, είναι μάλλον αξιόπιστος μάρτυρας κατά πώς μου φαίνεται, γιατί με έπεισε ότι ξέρει πολύ καλά όλα τα ακριβώς αντίθετα συναισθήματα που απορρέουν πειστικότατα από το εν λόγω Λάιφ στάιλ του, και έτσι, όταν λέει για τα εντελώς αδικαιολόγητα διαλείμματα απροκατάληπτης σκέψης, σκέψης χωρίς τα συνήθη βαρίδια, που τον ενθουσίαζε χωρίς να ξέρει γιατί, αφού δεν είχε αναγνωρίσιμο γι αυτόν περιεχόμενο, και την έλεγε χαρά, είναι που αναγνωρίζει το Vacuum της κβαντικής φυσικής να του αποκαλύπτεται κάπως ως μοτίβο κρυμμένο πίσω από στρώματα παρεξηγημένης πραγματικότητας. Αφού ο κόσμος αποτελείται από mind like υλικό, η χαρά είναι μου φαίνεται right candidade, αυτήν υπονοεί και ο Λάο Τσέ ως το συναισθηματικό αντίστοιχο της επιρροής του Vacuum, και ένα άλλο από τα πλεονεκτήματα που παρουσιάζει το παρεξηγημένα παρόν-απόν κομμάτι του Κόσμου, είναι ότι όπως βεβαιώνει και ο μάστερ της μιζέριας Κιρίλοφ (και γι αυτό ίσως αξιόπιστος γευσιγνώστης του αντιθέτου της), δεν χρειάζεται προσπάθεια και ακτιβισμός για την γνωριμία με την ουσία του Κόσμου, είναι efortless, κι αυτό το βρίσκω αξιοσημείωτο, μιάς που ο ακτιβισμός είναι αυτό με το οποίο συνδιαλέγεται ο λεγάμενος, οι πράξεις δηλαδή, που υποτίθεται ότι πρέπει να γίνουν προκειμένου να ερμηνευτούν καταλλήλως, hopefully, από significant ενδιαφερόμενους, και βρίσκω εντυπωσιακά αποκαλυπτικό των προθέσεων του Ντοστογιέφσκι, να βάζει σε αντιπαραβολή τον ψυχαναγκαστικό ακτιβισμό του μαθητευόμενου επαναστάτη, με τα φωτεινά διαλείμματα πιό ενδιαφερουσών σκέψεων, μάλλον κενών απτού περιεχομένου, αλλά γεμάτων με Χαρά.

μακιαβελικώς

Σεπτεμβρίου 8, 2018

Ο Μακιαβέλι γράφει τον Prince, το βιβλίο του για πρίγκηπες με οδηγίες για μια επιτυχή επαγγελματική σταδιοδρομία, σε ένα στυλ που το βρίσκω κάπως προληπτικό -που δείχνει ότι θέλει να προλάβει κάτι ανεπιθύμητο, θα έλεγα σαν  πυραυλικό preemptive strike του σοβιετικού ψυχροπολεμικού αμυντικού δόγματος, το ύφος του έχει την  προβλεπτική δραστικότητα των προληπτικών συλλήψεων που νομοθέτησε η prime minister Θάτσερ, τότε στα χρόνια των έιτις, για τους ζωηρούς βορειοϊρλανδούς συμπαθούντες του IRA, όπου οι λάθος τύποι αποσύρονταν εγκαίρως από την κυκλοφορία, πριν να κάνουν την πιθανολογούμενη λάθος κίνηση, απαλλάσσοντάς τους έτσι από τον μπελά να σκεφτούν να κάνουν οι ίδιοι κάποια κάπως προαναγγελθείσα  λάθος επιλογή, μιάς που για κάποιο λόγο μοιάζαν επιρρεπείς σε κάτι τέτοιο- εξασφαλίζοντας κάπως (με το να λέει ευθέως και καθόλου υπαινικτικώς πράγματα που δεν θα τα έλεγε τώρα κάποιος politicaly correct, μα που ήταν πολιτικώς ορθά σύμφωνα με την συμπαθέστατη φιλομοναρχική του πολιτική θεώρηση, και επιπλέον χρησιμοποιώντας και κάποιο ύφος που απωθεί τόσο τους ανεπιθύμητους όσο και ένα εντομοαπωθητικό τα κουνούπια), ότι δεν πρόκειται να διαβαστεί από εκείνους που δεν θα έπρεπε να το διαβάσουν, ή που δεν θα ήταν καλή ιδέα να το διαβάσουν, ή που θα ήταν κακό του κεφαλιού τους να το διαβάσουν, κι αυτό το στυλ το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον, και ο Καντ αναγκάστηκε να απαντήσει κάπως έτσι, σε κάποιον που έκανε το λάθος να  τον διαβάσει και μετά του ζητούσε και τα ρέστα, πως μάλλον ήταν κακό του κεφαλιού του που μπήκε σε τέτοιο κόπο χωρίς ελπίδα και με άγνοια κινδύνου, και να τα αποτελέσματα τώρα που τα βάζει μαζί του, ενώ αντί να τα βάζει μαζί του θα έπρεπε να κάνει και λίγη αυτοκριτική και να προσέχει πού πάει και μπλέκει διαβάζοντας λάθος πράγματα με την ψευδαίσθηση ότι είναι για όλους. Από την άλλη τον καθησύχαζε ότι δεν νομίζει ότι θα κάνουν κι άλλοι το ίδιο λάθος με αυτόν, να φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν, και ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας πως θα διαβαστεί από εκείνους που δείχνοντας ένστικτο δαρβίνειας αυτοσυντήρησης ακόμα και πριν να το εφεύρει ο Δαρβίνος, θα αποφύγουν να εκβιάσουν έτσι την τύχη τους. Ο Μακιαβέλι έχει μπει στην διεθνή γλώσσα, ως γλωσσική τροπικότητα, και χρησιμοποιείται με ποικίλα συναισθηματικά κίνητρα η μακιαβελικότητα (όπως άλλωστε και όλη η γλώσσα) και έτσι το στυλ του κλασικοποιείται ακόμα και χωρίς τους εκλείψαντες πρίγκηπες.

comfort zone

Σεπτεμβρίου 3, 2018

Σε παλιούς χάρτες που σώζονται σε μουσεία βλέπω χαραγμένο το όριο ένθεν του οποίου είχε κάποια γνώση ο χαρτογράφος περί του τι περιλάμβανε, και τα χαριτωμένα ζωγραφιστά φανταιζί τέρατα που τοποθετούσε πέραν αυτού του ορίου, υποδήλωναν την κατανοητή του ανάγκη για κάποιον event horizon, και όσο ξανα χαρτογραφούσαν οι ταλαιπωρημένοι επιζώντες των επικίνδυνων θαλάσσιων πλεύσεων, πέραν των Ηρακλείων Στηλών, και πέραν του ακρωτηρίου Χορν, τόσο μετατοπιζόταν το όριο της συλλογικής comfort zone, του τι νομίζουμε ότι υπάρχει -που να μας αφορά- και τι όχι, και είναι χαριτωμένο να το βλέπεις το όριο να μετατοπίζεται σε χάρτες διαδοχικών αιώνων, και δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλύτερη η κάπως αυτάρεσκη βεβαιότητα που αντικατέστησε την ανασφαλή δεισιδαιμονία, όταν το γνωσιακό γεωγραφικό όριο έπαψε να μετακινείται και ο χάρτης ολοκληρώθηκε και τα τερατάκια υποκαταστάθηκαν από σχήματα με οικεία ονόματα, μιάς που η ανασφαλής δεισιδαιμονία είναι ίσως και κάπως υποτιμημένη, αφού αλλάζοντάς της όνομα και αναβαπτίζοντάς την σε κβαντική θεωρία πεδίου, της δίνεις διαβατήριο για να περάσει από την λαβυρινθώδη μυστικιστική βιβλιοθήκη  του μεσαιωνικού μοναστικού τάγματος στο μυθιστόρημα του Έκο, στην αίθουσα που δίνονται τα Νόμπελ, γιατί η ανασφάλεια της δεισιδαιμονίας είναι και κάποιος τρόπος να απαλλαγείς από την ενοχλητική ασφάλεια του πολιτικά ορθού ας πούμε, και γι αυτό μου αρέσουν κάτι μέλη μεσαιωνικών μοναστικών ταγμάτων, κάτι σε Μπένεντικτ, και οι αγαπημένοι μου είναι οι απρεπώς συκοφαντημένοι Ιησουίτες, αλλά και Ιεροεξεταστές από αυτούς που συμπαθούσε και ο Ιβάν Καραμαζώφ, και όλος ο μυστικισμός και η δεισιδαιμονία χώρεσαν μέσα στην απροκατάληπτη κβαντική θεωρία που δεν φοβάται να τους αναγνωρίσει  μεταξύ άλλων και ευγενέστατα κίνητρα, αφού οι πλατωνικοί δαίμονες έπρεπε να διαβιούν λάθρα μέχρι να τους κάνει σήμα ο Αϊνστάιν να βγουν από την κρυψώνα, σαν την εβραιοπούλα Άννα Φρανκ που γράφει στο ημερολόγιό της ότι της έκαναν νεύμα οι προστάτες της να βγει από την κρυψώνα όταν έφευγαν οι αντισημίτες ναζί που την κυνηγούσαν.  Και  αλλάζοντας κλίμακα στον χάρτη, έχουμε τον Ορίζοντα Γεγονότων της Μαύρης Τρύπας που έχει να κάνει με την ανάγκη να μπουν τα γεγονότα στην σωστή μεριά του εξαιρετικά αναγκαίου ορίζοντος (κατηγόρημα) ορίζοντα (ουσιαστικό), που να τα χωρίζει από το αντίθετό τους ας πούμε, αλλά όσο εξελίσσεται η γνώση περί μαύρης τρύπας, η σωστή και η λάθος μεριά του ορίζοντα γεγονότων της ομογενοποιούνται και είναι πιά και οι δύο μεριές σωστές, και το όριο, διάτρητο, σκουληκοφαγωμένο, ορίζει πιά τις άπειρες πιθανότητες που διαρκώς εξωτερικεύονται και μέσα από τις πανταχού παρούσες σκουληκότρυπες διακινούνται σε όλο το ολόγραμμα, και η μαύρη τρύπα είναι πολύ ενδιαφέρουσα ως τροπικότητα της γλώσσας, μιάς που κρατάει έξω από τα όριά της κυρίως τον Αόριστο τον Μέλλοντα και τον Παρακείμενο, και μέσα στα όριά της έχουμε Υπερσυντελλούμενο Ενεστώτα, και πολλά Γερούνδια και Μετοχές, που και βέβαια αφορούν κάποιους, κατά προτίμηση κάποιους που μπαίνουν στον κόπο της υπερκαινοφανούς γραμματικής της, και έτσι πάει περίπατο η ασφάλεια της κοινής λογικής, και επαναπροκύπτουν μου φαίνεται τα παλιά χαριτωμένα εξωτικά τερατάκια των terrae incognitae και των no man’s lands. Και αυτή η συγγνωστή -κατά κάποιον τρόπο- ανάγκη για όριο που να ορίζει την πραγματικότητα, από την λάθος μεριά του οποίου υποτίθεται ως ζήτημα -από αυτά με τα οποία δεν είναι για να παίζουμε- ότι δεν υπάρχει κάτι, έχει και κάποια νομιμοποίηση που έρχεται από την άλλη, την λάθος μεριά του εν λόγω ορίου (από το σημείο του χάρτη με τα ζωγραφιστά φανταιζί τερατάκια), που λέει καθησυχαστικά ότι μπορεί αυτό το όριο με το να μετακινείται συνεχώς, να είναι έτσι κάπως αναξιόπιστο ως προς την αυθεντία του να ορίζει τι υπάρχει που θα μπορούσε να μας ενδιαφέρει, αλλά η ανάγκη για γνωστικά όρια εν γένει είναι κατανοητή, απλώς δεν είναι σκόπιμο να αγνοείται, το ότι είναι απλώς κάποια κατανοητή ανάγκη, εν είδει κάποιας κατανοητής αδυναμίας για ζάχαρη, ας πούμε. Άλλωστε τα γνωστικά όρια είναι χρήσιμα και για δραματοποίηση, για δημιουργία αίσθησης δραματικών αλλαγών,   στο στυλ να το πριν, και να το μετά, στο στυλ του ορίου που βάζει το κουκούλι που τυλίγει την κάμπια, ώστε να διαρραγεί κάπως δραματικά μετά και να βγει η μεταμορφωμένη πεταλούδα.

Too much information

Αύγουστος 25, 2018

Οι σημαντικές πληροφορίες είναι πολλές, τόσο πολλές, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν υπερβολικά πολλές, και είναι και διαθέσιμες, (μα πώς θα μπορούσαν τόσο σημαντικές πληροφορίες να είναι απλώς, διαθέσιμες, αφού τα ακριβά πράματα δεν είναι συνήθως, απλώς, διαθέσιμα, αλλά το αντίθετο, είναι πανάκριβα και απαιτούν δυσβάστακτο κόστος, να κοίτα πού είναι τώρα οι δισεκατομμυριούχοι της Ένρον εντερπράιζις, ποιό είναι το αβάσταχτο τίμημα που πλήρωσαν για να γίνουν μιλιονέρς, κοίτα το τίμημα που πληρώνουν οι σταρ για να φτάσουν να γίνουν σταρ, και άντε και γίνανε, τι θα λέγαν ο Έλβις και η Γουίτνι Χιούστον περί της εν λόγω κάπως συζητήσιμης επιτυχίας..), έχουμε το λοιπόν διαθέσιμες σημαντικές πληροφορίες εξωφρενικά πολύτιμες, πράγμα που χειροτερεύει τα πράματα, μιάς που μαζί με τον Ντοστογιέφσκι έχουμε διαπιστώσει την διάχυτη ύπαρξη μιας ψυχολογικής ανεπάρκειας, που θα την έλεγα κάπως σαν, σύνδρομο επίκτητης περίσσειας δυσαρέσκειας, ότι δεν μπορεί να υπάρχει free meal, ότι δηλαδή και βέβαια δεν μπορούν τα πράματα να είναι εντάξει, κι αυτό εκ κατασκευής, να κοίτα γύρω σου τον διάχυτο φόβο που υπαγορεύει τις συμπεριφορές. Δεν μπορεί ο άλλος να δεχτεί ότι ο κόσμος δεν είναι προβληματικός, by default, γι αυτό άλλωστε δώσανε και το Νόμπελ πράιζ στον Καμύ που το απέδειξε και θεωρητικά το πράγμα, ή έτσι τους φάνηκε τουλάχιστον, με τον «επαναστατημένο άνθρωπο», όπου απαντιέται αρνητικά το δίλημμα του Αϊνστάιν, και έτσι, ο κόσμος και  βέβαια είναι κόλαση, όπου όλα είναι έτσι όλως τυχαίως φτιαγμένα για να πηγαίνουν στραβά, και συνεπώς όλη αυτή η σπασμωδική επίδειξη φόβου είναι η πρέπουσα εν όψει των περιστάσεων. Ο Αϊνστάιν τουλάχιστον το έθεσε ως κρίσιμο δίλημμα, θα πρέπει να αποφασίσεις, είπε, στον εκάστοτε, αν ο κόσμος είναι εχθρικός ή το αντίθετο. Πριν να το βάλει το δίλημμα ο Αϊνστάιν, ο Ντοστογιέφσκι το είχε ήδη απαντήσει καταφατικά, αλλά το έκανε κάπως διστακτικά θα έλεγα, αφού κάπου στα ψιλά των «αδελφών Καραμαζώφ» το παραδέχεται με τρόπο που φροντίζει να είναι τόσο υπαινικτικός ώστε να περάσει σχεδόν απαρατήρητος -ίσως επειδή δεν είχε κουράγιο να μπει στον κόπο να το αποδείξει ας πούμε, όπως έκανε ο Καμύ για το αντίθετο-, ότι ο κόσμος είναι παράδεισος, με την έννοια ότι θα μπορούσες να το δεις και έτσι το ζήτημα, μόνο που είναι σπάνιο να βρεθεί κάποιος με το διανοητικό κουράγιο να το διαπιστώσει, μιάς που η αλήθεια είναι πως χρειάζεται πολύ από αυτό, όπως και πληροφορίες από τις ξεχωριστές.  Και η σκεπτικιστική στάση του αγαπητού Ντοστογιέφσκι πάνω στο κρίσιμο δίλημμα του Αϊνστάιν, είναι κατανοητή εν όψει του υπερχειλούς πλήθους των πληροφοριών που κατακλύζουν, ακόμα και competent data analysts, σαν και του λόγου του. Από την άλλη, θα μπορούσε να είχε αποφύγει τις υπερβολές, σε στύλ, εντάξει δεν είναι και κόλαση όπως αβίαστα θα μπορούσε να προκύψει από όλα μου τα βιβλία, αλλά μην τα παρά λέμε πηγαίνοντας από την κόλαση στον παράδεισο, δεν το απέφυγε όμως, ίσως επειδή είχε κάποια πληροφορία από αυτές που είχε υπόψη και ο Ντόναλντ Σάντερλαντ όταν έλεγε ότι με την ίδια ευκολία μπορείς να σκεφτείς κάτι τι μεγάλο ή μικρό, ότι είναι εξ ίσου διαθέσιμα ως πληροφορίες, όπως λέγαμε και στην αρχή, και την λέξη παράδεισος την διάλεξε όχι χωρίς επίγνωση, μου φαίνεται ο Ντοστογιέφσκι, και η επίγνωση θα μπορούσε να είναι κάτι σαν, ξέρω ότι κάπως έτσι έχει το πράγμα, αλλά πού να εξηγώ.., συνεπώς αξίζει τον κόπο να αναρωτηθεί κανείς μήπως ένας τόσο αξιόπιστος τύπος σαν αυτόν, το εννοούσε, κρύβοντας καλά την μοναδική του πολύτιμη παραδοχή περί παράδεισου μέσα στο πλήθος των διάχυτων διαπιστώσεων περί του αντιθέτου, ίσως και επειδή αναδεικνύει έτσι το απαιτούμενο στυλ για την περίσταση.

on ‘need to know’ basis

Αύγουστος 16, 2018

Μου αρέσει η σύγκριση του τρόπου λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών, που αρέσκονται να συλλέγουν πληροφορίες, με τον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος, που αρέσκεται να τις παράγει (μιάς που το σύμπαν αυτό μου φαίνεται πως κάνει, παράγει συνεχώς κάτι τι που όταν το πάρεις χαμπάρι, το λες πληροφορία), και κάποια από τις αρχές που ισχύουν στις μυστικές υπηρεσίες -κατά πώς ακούω συμπαθείς αρχικατασκόπους να λένε αυστηρά, κόβοντας τη φόρα και την περιέργεια σε αδιάκριτους υφισταμένους τους, τώρα πιά που ακολουθώντας το παράδειγμα του παλιού ψυχροπολεμικού κατάσκοπου δημιουργού του μυθιστορηματικού»φαντομά», οι κατάσκοποι γράφουν βιβλία και σενάρια και αυτοσυστήνονται-, είναι ότι οι πληροφορίες γνωστοποιούνται μεταξύ του προσωπικού, on ‘need to know’ basis. Αυτός, ακούω, από αξιόπιστες πληροφορίες, ότι είναι και ο τρόπος του σύμπαντος, που αποκαλύπτει τόσες πληροφορίες στον ενδιαφερόμενο, όσες δικαιούται με κριτήριο την αξία του και την συνεισφορά του στο όλο εγχείρημα,  ότι δηλαδή το σύμπαν σαν ιδεώδης μυστική υπηρεσία (κατά πώς το εννοούσε ο Πλάτωνας ότι εκτός από το ατελές ορατό, υπάρχει και το μη ατελές, μη ορατό) συνθέτει κάτι τι αξιοποιήσιμο, αποκαλούμενο έτσι ως πληροφορία, σε στενή συνεργασία με το προσωπικό, και το κάθε μέλος του staff συλλέγει πληροφορίες από ‘δω κι από ‘κει και τροφοδοτεί την data base, και έχει τόση πρόσβαση στο διαρκώς συντιθέμενο stuff, όση του επιτρέπει η θέση του στην ιεραρχία, και στο λειτουργικό οργανόγραμμα, θέση, που κάθε αξιοκρατικά λειτουργούσα μυστική υπηρεσία του επιτρέπει να είναι στο χέρι του να την επανακαθορίζει διαρκώς, ανάλογα μα την εξελισσόμενη, ή όχι, ικανότητά του να ανακαλύπτει stuff, φαινομενικά μάλλον inconspicuous, και να το συνθέτει με κάτι άλλο, και να το αξιοποιεί ως πληροφορία. Η μυστικιστική μυστικοπάθεια του σύμπαντος, ή αλλιώς, on ‘need to know’ basis, είναι μου φαίνεται και μιά καλή εξήγηση στην από παλιά εμμονική τάση για δημιουργία μυστικιστικών και εν γένει low profile εταιρειών,τόσο παρεξηγημένες, όσο περίπου θα ήθελαν και οι ίδιες, θα έλεγα.

Credibility

Αύγουστος 14, 2018

Μου είπαν να φροντίσω να αποκτήσω πρώτα κάποιο όνομα και μετά να αποτολμήσω να ‘πω τα δικά μου, και ακολούθησα την συμβουλή τους, και το απέκτησα το όνομα, αλλά ούτε τώρα δεν θα μπορέσω να πω τα δικά μου, το τι πραγματικά ξέρω, γιατί αυτό θα καταστρέψει την αξιοπιστία μου, γυρίζει και λέει στο κοινό ο Μπομπ ο επιστήμονας, και θα μπορούσε να βρει παρηγοριά ίσως στην ιστορία του Ντάγκλας Άνταμς με τον μάρτυρα, που κάτι επειδή η δίκη ήταν σημαντική, κάτι που δεν τον εμπιστεύονταν, του κάνανε ορό της αλήθειας, αλλά κάπως το παρακάνανε, σε στυλ over dose, και ο μάρτυρας άρχισε να λέει την αλήθεια και ξεπέρασε ό,τι μπορούσαν να ανεχτούν να ακούσουν, και δεν γινόταν πιά να τον σταματήσουν, και χάθηκε τελείως ο έλεγχος της αλήθειας που ξεχυνόταν αφιλτράριστη, και έπρεπε να τον απομονώσουν γιατί δεν είναι δυνατόν να ακούγονται αυτά που έλεγε, κάπως ίσως σαν αυτό που φοβάται και ο Μπομπ, και η αλήθεια, κάποια εκδοχή της εν πάση περιπτώσει, θα μπορούσε να είναι και μεταξύ αυτών που ψάχνουν οι πανίσχυρες υπηρεσίες πληροφοριών με τα hi tech μέσα παρακολούθησης, και συσσωρεύονται έτσι απροσμέτρητες ποσότητες πληροφοριών που αν μπορούσαν να μπουν στον κόπο να τις αναλύσουν με περισσότερους τρόπους πέραν του στυλ inteligence service, μπορεί και να πλησίαζαν κάποια εκδοχή κάποιας από τις αμέτρητες αλήθειες που υπονοούν οι σοφιστές και η μοντέρνα εκδοχή τους η θεωρία του biocentrism. Οι φόβοι του Μπομπ, βέβαια θα έλεγα ότι έχουν να κάνουν και με την μετριοφροσύνη του, αφού το -με όποιο μέτρο κι αν το μετρήσεις- κυριολεκτικώς μυστικιστικώς θαύμα, ως προς το συγκρίσιμο συναίσθημα -με συναφή συναισθήματα μυστών αρχαίων μυστηρίων και αυτοπτών μαρτύρων αρχαίων θαυμάτων-  της θεωρίας του Πεδίου, εύλογα προκάλεσε το εύλογο ερώτημα σε κάποιον από αυτούς που πιθανολογούσε ότι θα τους τρομάξει ο Μπομπ, «μα πώς γίνεται να μην είναι κάποιος έκθαμβος μετά από τέτοιες πληροφορίες»; Εγώ πάντως, είμαι.