Πηγαίνοντας μακριά, κάπου εξωτικά, θεωρείται ως καλή ιδέα προκειμένου να ξεγελαστεί κάποια ανία ίσως, ή προκειμένου να ξεγελαστεί κάποιος ότι εκεί υπάρχει κάτι τι αναντικατάστατο, που δεν υπάρχει εδώ, και έτσι δικαιολογημένα πρέπει να πας να το βρείς, αν θέλεις να εξελιχθείς, άποψη που ενισχύεται από το γεγονός πως τα πράγματα μοιάζουν κάπως διαφορετικά από μέρος σε μέρος, κάπως σαν τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του Βίνσεντ στην ταινία του Ταραντίνο, που έλεγε στον φίλο του Τζουλς που τον ρωτούσε για τον εξωτισμό του Άμστερνταμ από όπου μόλις είχε επιστρέψει, σε σχέση με το Λος Άντζελες όπου βρίσκονταν, πως οι Ολλανδοί χρησιμοποιούσαν μαγιονέζα στο χάμπουργερ και όχι κέτσαπ όπως εδώ, και θα έλεγα πως ο Καβάφης είχε κάποιες αξιοπρόσεκτες επιφυλάξεις που τις διατυπώνει μινιμαλιστικά, γράφοντας κάτι για κάποια μετοίκηση σε κάποια πόλη, ως προς την δυσαναλογία του μεγέθους των προσδοκιών σε σχέση με το μέγεθος της εξωτικότητας, ή κάτι τέτοιο, και χαίρομαι που από κάποιον κοσμολόγο άκουσα κάτι σαν συνεισφορά στον διαισθητικό ποιητικό προβληματισμό του Καβάφη, έλεγε το λοιπόν ο επιφανής κοσμολόγος, ότι από τα όρια του σύμπαντος που έχουμε ανιχνεύσει, κοιτάζοντας πίσω σε μας στη Γη, είναι τόσο μακριά, το ορατό φως χρειάζεται να κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι, ώστε η Γη δεν είχε προλάβει ακόμα να δημιουργηθεί, έχει γίνει δηλαδή κατορθωτό να οδηγηθεί ο εξωτισμός στα όριά του, και ατενίζοντας από το όριο του ορατού σύμπαντος, πετυχαίνοντας επιτέλους την μέγιστη δυνατή εξωτικότητα, το σημείο από το οποία ήθελες να αναχωρήσεις προθυστέρως δεν έχει δημιουργηθεί, αλλά κατά τα άλλα, το σύμπαν μοιάζει σε όλες τις κατευθύνσεις σαν ένα επαναλαμβανόμενο μοντέλο νευρωνικού δικτύου, και δικαιώνεται έτσι ο Καβάφης πως όπου και να πας ίδιο μοιάζει, και δεν χρειάζεται καν να πας, αρκεί να το σκεφτείς, αλλά και όχι ακριβώς, αν σε έχουν εν τω μεταξύ προβληματίσει δημιουργικά οι ποικίλες ενδεχομενικότητες του πώς θα είναι να βλέπεις τον εαυτό σου να έρχεται από απέναντι ας πούμε.

Advertisements

Το κατάλληλο συναίσθημα ήταν αυτό που αναζητούσε ο Τζουλς όταν έλεγε στον συνάδελφο ενώ στέκονταν έξω από την πόρτα, ότι θα έπρεπε να περιμένουν λίγο ακόμα πριν χτυπήσουν, και μου φαίνεται πως κάτι τέτοιο έχει υπόψη και ο Λόταρ Σέφερ, αλλά και ο Χένρυ Σταπ, λέγοντας πως ο κόσμος αποτελείται από συναισθηματικό υλικό, πως το φαινομενικά κενό πεδίο που εμφανίζεται ως υλικός κόσμος, εμπνέει ας πούμε ενδιαφέροντα συναισθήματα αν στρέψεις εκεί την προσοχή σου, και έτσι συμμερίζονται την προτίμηση του Τζουλς, έστω κι αν κάνουν διαφορετικές δουλειές, πως η συναισθηματική κατάσταση της στιγμής είναι πρώτη στις προτεραιότητες τους, και ενώ ο Τζουλς είναι εμπειρικός φιλόσοφος, ξέρει ότι απολαμβάνει περισσότερο την δουλειά και μάλλον είναι και πιό αποτελεσματικός έτσι, αφού ως επαγγελματίας κίλερ στην ταινία του Ταραντίνο, εμπλουτίζει με νόημα τις τελευταίες στιγμές του πελάτη-θύματος, απαγγέλλοντάς του πριν τον σκοτώσει κάποιο υπέροχο κομμάτι από την Παλαιά Διαθήκη, από την άλλη, ο Λόταρ και ο Χένρι είναι θεωρητικοί φυσικοί, και φυσικοί φιλόσοφοι θα έλεγα, κατά πώς αποκαλούσε τον εαυτό του και ο Νιούτον, αφού θέλουν να δώσουν στην κβαντική φυσική, οντολογική διάσταση, και μπράβο τους, και μου μοιάζουν να καταλαβαίνουν πως πρώτη προτεραιότητα είναι το συναίσθημα της στιγμής, της κάθε στιγμής, αφού κάτι τέτοιο προκύπτει και από τις μελέτες τους, έστω διαισθητικά ερμηνεύοντας, όπως και ο Τζουλς διαισθητικά ερμήνευε την εμπειρία του που του έλεγε ότι η ενσωμάτωση της υψηλής μεταφυσικής της old testament στην άμεση εμπειρία του, της προσδίδει την ζητούμενη αναγκαία υψηλή συναισθηματική ποιότητα, και αυτό δεν είναι μόνο η ιδέα του, όπως μου φαίνεται.

σεξπιρικό

Ιουλίου 28, 2019

Η Έμμα ή Τζούντι, δεν το συγκράτησα, αγαπάει τον Σέξπιρ και έπαιξε σε όλα σχεδόν τα έργα του, και τον απαγγέλλει με την παραμικρή ευκαιρία για συγκινήσεις, κάπως σαν τον Γουίδνεϊλ που διάλεξε κάτι από τον Άμλετ, μου φαίνεται, σαν τον κατάλληλο τρόπο να εκφράσει αυτά που αισθανόταν όταν τον άφησε ο μοναδικός φίλος του, εν γνώσει και της εγγενούς δυσκολίας του να βρει άλλους φίλους, και παραδέχομαι πως δύσκολα θα έβρισκε ούτε στο μισό κατάλληλη έκφραση του αδιεξόδου του αν δεν δανειζόταν από τον Σέξπιρ, και έτσι καταλαβαίνω καλύτερα και την Έμμα ή ίσως Τζούντι, της πάνε και τα δύο πάντως, που μου φαίνεται πως ανακυκλώνει συνεχώς τον Σέξπιρ και χρησιμοποιεί το υλικό του για να ανασυνθέτει την δική της ζωή, όχι κι άσχημα, αφού η αυθόρμητη απαγγελία του Γουίδνεϊλ με την αριστουργηματική θεατρική γκρίνια με άγγιξε, ως εξαιρετικά εύστοχη, άρα φαίνεται πως ο Σέξπιρ ήξερε για τι πράγμα μιλάει όταν έγραφε, συνήθως, και η Έμμα ή Τζούντι αγαπάει και τα δέντρα και τώρα ανακάλυψε κάτι τι γι αυτά, και είπε και κάτι που κι αυτό με άγγιξε, είπε, πώς ζούσα όλα αυτά τα χρόνια (και δεν είναι και λίγα θα έλεγα, κάπου ογδόντα μου φαίνεται), χωρίς να το ξέρω αυτό, αλλά τώρα το ξέρω. Και μου μοιάζει ειλικρινής η συγκινητική απορία της Έμμας ή Τζούντι, αφού έμαθε έστω και με κάποια καθυστέρηση, πως κάτω από τα αγαπημένα της δέντρα, αθέατο μέσα στο χώμα, ένα υπερτοπικό δίκτυο από μύκητες ανακυκλώνει το υλικό τους συνεχώς και τα συνδέει όλα με ποικίλους επικοινωνιακούς ζωτικούς στόχους, όπως και αυτή με τον Σέξπιρ μου φαίνεται.

vacuum plenum

Ιουλίου 14, 2019

Η υλικότητα του κενού, όπως την αποκαλεί κάποιος νομπελίστας, μου θυμίζει την παρατήρηση που έκανε ο μακαρίτης παππούς του στον Ζάφοντ Μπίμπλμπροξ, καθώς τα λέγανε σε κάποια κάπως μεταφυσική στιγμή, όπου ο πεθαμένος παππούς προσπαθούσε να αποφύγει να του εξηγήσει αυτό που έβλεπε πως μάταια θα έμπαινε στον κόπο να εξηγήσει, και έτσι περιορίστηκε να του πει ότι, η ζωή χαραμίζεται στους ζωντανούς, δήλωση που επιβεβαιώνεται πλήρως από τις επιθανάτιες εμπειρίες ασθενών που ανένηψαν μετά από κάποιον πρόσκαιρο θάνατο, όπως καταγράφονται από ευαίσθητους επιστήμονες, σύμφωνα με τις οποίες, αξιοπρόσεκτα αρκετοί από αυτούς που με διάφορους τρόπους τις έζησαν, διηγούνται συνεπαρμένοι το ενδιαφέρον συναίσθημα που τους προέκυψε την ώρα που το εγκεφαλογράφημα έδειχνε κενό, πως η ζωή τους όπως την ζούσαν και όπως την αντιλαμβάνονταν, πριν, ξαφνικά διαπιστωνόταν ότι κυριολεκτικά χαραμιζόταν, όταν το φίλτρο του εγκεφάλου τους έπαψε να λειτουργεί για λίγο έστω, και τώρα τους δυσκολεύει κάπως αυτή η διαπίστωση, και τους αποξενώνει από τις προ εμπειρίας παρέες τους, και αναρωτιέμαι πώς προσαρμόζει ο νομπελίστας στην ζωή του, την γοητευτική του διαπίστωση για την υλικότητα του κενού, μιάς που θα μοιάζει φαντάζομαι η εμπειρία του με την εμπειρία εκείνου που έλεγε ότι η επιθανάτια εμπειρία του ήταν πολύ πιό ευχάριστα συγκλονιστική και πιό διαδακτική από όσο υπαινίσσεται το όνομά της, και εν πάση περιπτώσει τώρα αισθάνεται σαν τον πλατωνικό κάτοικο της σπηλιάς που βγήκε για λίγο έξω, και τώρα που ξαναγύρισε έχει πρόβλημα συνεννόησης με την παλιά του παρέα που δεν θέλουν να μοιραστούν την διδακτική κατά την την δική του άποψη εμπερία του, και κάποιος τρόπος θα μπορούσε να είναι αξιοποιώντας την εμπειρία του παππού και παίρνοντας στα σοβαρά την δήλωση του, μιάς που έτσι μπορεί να γίνει απόπειρα να δοθεί νόημα στην υλικότητα του κενού και να αξιοποιηθεί κάπως.

συναισθηματικό υλικό

Ιουλίου 12, 2019

είναι μάλλον συναρπαστική κάποια επιστημονική διαπίστωση, πως το συναίσθημα κατά το μάλλον και ήττον αποτελεί δομικό υλικό του κόσμου, που δεν είναι υλικός, έτσι, αλλά συναισθηματικός (δηλαδή το πιό κατάλληλο όργανο για την πρόσληψή του δεν είναι το μάτι, φερ’ ειπείν, αλλά το συναίσθημα, το τι νομίζεις, τουτέστιν), αφού δεν μπορεί παρά να είναι τόσο γοητευτική ώστε να σε συνεπάρει, η αναβάθμιση της άποψης των σοφιστών, από φιλοσοφική σε επιστημονική. Ότι η άποψη περί αλήθειας και το συνοδευτικό της συναίσθημα, είναι πράγματι δομικά υλικά του κόσμου, δίνει κάποια ταχύτητα στις εξελίξεις και αναβαθμίζει την έννοια της επικαιρότητας, αφού ο εαυτός αποτελείται από ερωτήσεις που θέτει προς τον κόσμο και από τις απαντήσεις που έχει πάρει, όπως τις έχει αξιολογήσει, ως καλές ή όχι, και αυτό το συναίσθημα που συνοδεύει την θετική ή όχι αξιολόγηση που έχει κάνει ο παρατηρητής του κόσμου στις ερωτήσεις που θέτει, τον αναδιαμορφώνει συνεχώς τον ίδιο, την σκέψη του και το σώμα του, και ίσως είναι ακόμα πιο συναρπαστικό το όλο πράγμα, αφού το συναίσθημα του συναρπαστικού παρεμβάλλεται μεταξύ του παρατηρητή που το αισθάνεται, εν όψει της ανωτέρω πληροφορίας, και του κόσμου που του το εμπνέει, ως κοινό δομικό υλικό, και τους τροποποιεί αμοιβαίως προς κάποια πιο ενδιαφέρουσα κατάσταση, αφού προσλαμβάνεις τον κόσμο αλλιώς όταν αισθάνεσαι συνεπαρμένος, και αυτή η πρόσληψη γίνεται αισθητή ως ασφαλής, με την προσθήκη της πληροφορίας ότι ο κόσμος αποτελείται από το ίδιο υλικό με το συναίσθημά σου, για αυτό και αισθάνεσαι έτσι.

γκουρμέ φιλοσοφία

Ιουλίου 6, 2019

Ας υποθέσουμε ότι παίρνω στα σοβαρά την διαπίστωση ότι ο χρόνος και ο τόπος είναι δευτερεύουσες λεπτομέρειες, και επιπλέον ότι το σύμπαν είναι φτιαγμένο από το ίδιο υλικό με την σκέψη, και θα ήταν σκόπιμο ίσως να πάρω στα σοβαρά αυτές τις μάλλον ριζοσπαστικές διαπιστώσεις, αφού αυτοί που διαπιστώνουν είναι ό,τι καλύτερο έχω υπόψη, και αισθάνομαι και κάπως καλύτερα έτσι, μιάς που, τι κι αν κερδίσει κανείς τον κόσμο, αν ζημιωθεί την ψυχή του, όπως έλεγε ο Χριστός με νόημα, δηλαδή ας πούμε, τι κι αν πείσεις κάποιους ότι είσαι πειστικός, αν εσύ αισθάνεσαι συνέχεια οργισμένος από απόγνωση, σαν τον διάσημο αρχιμάγειρα Μπουρντέν φερ’ ειπείν, που όταν αυτοκτόνησε ενδιαφέρθηκα, έχοντας διαβάσει δύο βιβλία του και έχοντας έτσι κάποια οικειότητα μαζί του, και είδα κάποια δημοσίευση που διαπίστωνε κάποια παραδοξότητα στο να έχεις τον κόσμο στην διάθεση σου, όπως ο Μπουρντέν, και εσύ να διαλέγεις αυτό που διάλεξε ο Μπουρντέν, και θα έλεγα πως είχε τον κόσμο όπως το εννοούσε και η προαναφερθείσα προειδοποίηση του Χριστού, αφού ήταν εξαιρετικά διάσημος, και τον έβλεπα σε ντοκιμαντέρ στο Χονγκ Κονγκ και στο Λονδίνο και στην Ρώμη και στο Λίβερπουλ και στο Μόντρεαλ και στο Σίδνεϊ να τον κολακεύουν στα πιο περιζήτητα σικ εστιατόρια και μπαρ και να τον μπουκώνουν με τις πιο ακριβές λιχουδιές τους εκλιπαρώντας την εύνοια του, ή μάλλον να τους δείξει έλεος κατ’ εξαίρεση, και τον έβλεπα να μην προσπαθεί και τόσο να κρύψει κάποια οργή και κάποια απόγνωση που τις εξέθετε στην κάμερα με κάποια αμήχανη ευχαρίστηση, σε κάποιο διαρκές τρεχαλητό στους πιο σικ προορισμούς, και ο εξαιρετικά διάσημος και πλούσιος αρχιμάγειρας μου φαίνεται πως είχε παγιδευτεί σε κάποιον εικαζόμενο μονόδρομο του χώρου και του χρόνου και έδινε ιδιαίτερη έμφαση στις γκλάμορους καλοπληρωμένες εμπειρίες των αμέτρητων σικάτων μπουκιών από εκκεντρικώς θεωρητικοποιημένες γκουρμέ απολαύσεις που αποκτούσαν υπεραξία στα σικ στέκια στην Αυστραλία και στον Καναδά και στο οπουδήποτε, κάποιων που εκτιμάνε το σικ και το πληθωριστικώς κοσμογυρισμένο, και όλη αυτή την πολύφερνη καλοτυχία και επιτυχία, μου φαινόταν να την βιώνει με κάποια αταίριαστα συναισθήματα, που πιθανολογούν ίσως ότι ακόμα και ο πιο σικ χώρος και χρόνος, το να σε τραπεζώνουν ας πούμε ως πολύφερνη περσόνα στο πιό αναγνωρίσιμο μαγαζί της πιό αναγνωρίσιμης πόλης και να σε κοιτάνε ικετευτικά στα μάτια σε κάθε μπουκιά και να σε πληρώνουν όσα θέλεις για κάτι τέτοιο, ε δεν είναι κάτι στο οποίο μπορείς να βασιστείς φιλοσοφικώς ας πούμε.

επικαιρότητα

Ιουλίου 3, 2019

δεν βρίσκω καλή ιδέα να αγνοήσω τον Πλάτωνα και τον Αϊνστάιν και μερικούς, πλην όμως αρκετούς, άλλους, αξιοπρόσεκτους, καθώς φτιάχνω κάθε τόσο την ιδέα μου περί επικαιρότητας, μιάς που αυτοί τοποθετούν το κέντρο του ενδιαφέροντος πίσω από τον διαδραστικό καθρέφτη της γνωστής Αλίκης, και έτσι η μεταφυσική τους επικαιρότητα εξηγεί ιδιαιτέρως υπαινικτικά την ειδησεογραφία, ή ίσως της δίνει κάποιο μακρινό νόημα γεμάτο υποσημειώσεις με αναφορές σε θεωρίες που καλούν σε κάποια σκεπτικιστική εκλεκτικιστική θεωρητικοποίηση του πράγματος, και είναι μάλλον ατυχής η παράλειψη εκτίμησης, κατ’ εκτίμηση έστω, της συνεισφοράς του πλήθους του μικροβιώματος στο χιμαιρικό συνεχώς αναδιαμορφούμενο σώμα και τις εκκρίσεις του που μεταφράζονται σε αισθήματα και συναισθήματα και εκλαμβάνονται ως κάτι γνωστό από κάποια άποψη, πλην από κάποιες άλλες απόψεις έχουμε κάποιο αυτοοργανούμενο οικοσύστημα μικρό αντίγραφο των γεωγραφικότερων οικοσυστημάτων, και ο έλεγχος πάνω τους που δημιουργεί την αίσθηση της οικειότητας είναι κάπως αμφισβητούμενος, τόσο όσο και η αίσθηση περί γνώσης για το ζήτημα, και αν μπεις στον κόπο να θεωρήσεις κάπως πιό επίκαιρους τους θεωρητικούς της ενοποιητικής φυσικής θεωρίας, από τους δημοσιογράφους, χωρίς καμία ανταγωνιστική διάθεση εκ μέρους σου, ε τότε η επικαιρότητα ως λέξη με κάποιες φιλοδοξίες, αναβαθμίζεται κάπως, και δεν γίνεται να δώσω περισσότερη έμφαση στην σημασία του πού εστιάζεται η προσοχή, αφού από μόνο του έχει αρκετή.

χρόνος

Ιουνίου 9, 2019

και να που ήταν βάσιμη η διαισθητική αποστασιοποίησή μου από την υπερεκτίμηση των γενεθλίων, αφού και πριν μάθω για την κατηγορηματική διαβεβαίωση της κβαντικής φυσικής πως δεν υπάρχει χρόνος, εγώ ήμουν σίγουρος ότι κάτι τι λάθος τρέχει με τα γενέθλια, όπου κάπως σε ανάλαφρο στυλ υποδηλώνονται και αναλαμβάνονται μερικές καθόλου ανάλαφρες δεσμεύσεις, μάλλον σε κάποια υπερβολικά στερεοτυπική για το γούστο μου κατεύθυνση, και αφού το λοιπόν, το ξεκαθαρίσαμε ότι δεν υπάρχει χρόνος, με την έννοια ας πούμε ότι στα γενέθλια δικαιούσαι να σκεφτείς ότι είναι κινητή εορτή, και έτσι μπορείς να την γιορτάζεις οποτεδήποτε, και επιπλέον και με διαφορετική από την συνήθη συχνότητα, και αφού η Μεγάλη Έκρηξη από την οποία ξεκίνησε ο χρόνος, δεν είναι παρά ένα μοντέλο, κάτι τι που γίνεται ξανά και ξανά στην κλίμακα του κόσμου που είναι αντιληπτή με την σκέψη και όχι με τα μάτια, ε τότε βρίσκω και έναν πρόσθετο λόγο που μου άρεσε το φιλμ blade runner, όπου το πιό εξελιγμένο μοντέλο ρέπλικα, η Ρέιτσελ νομίζω, είχε εμφυτευμένες από τον κατασκευαστή της παιδικές μνήμες, ώστε να μην έχει καμία αμφιβολία ότι είναι τόσο γνήσια όσο και αυτές, και να μπορεί επιπλέον ειλικρινώς να τις επικαλεστεί σε όσους θα αμφισβητούσαν την γνησιότητά της, και αυτή η ιδέα επιστημονικής φαντασίας μου μοιάζει ταιριαστή, ότι δηλαδή το παρελθόν στην ερμηνεία του οποίου στηρίζεται η υλιστική εκδοχή του κόσμου, έχει τόση γνησιότητα όση και η εν λόγω υλιστική εκδοχή.

αν

Μαΐου 29, 2019

αν δεν πρόσεχα τον Χάμεροφ και τον Χόφμαν και τον Λίπτον και μερικούς γιόγκι, θα μου έλειπε κάποια χρήσιμη επιρροή, ή έμπνευση, και θα διέτρεχα έτσι τον κίνδυνο της επιρροής, μιάς που δεν θα τολμούσα να μιλήσω για έμπνευση, από την ειδησεογραφία, ή από τον κοινωνικό περίγυρο, θεός φυλάξοι (απαρχαιωμένη ευκτική), και αν δεν ήξερα ότι αυτό που ξέρω λειτουργεί κάπως στο στυλ κάποιου αιρετικού θεωρητικού του ιδιαιτέρως mainstream Κύκλου της Βιέννης του 1920, που ενώ καθόταν και τους άκουγε σιωπηλός αφήνοντάς τους να καταλήξουν στο αβίαστο συμπέρασμα, πως αφού είναι εκεί, ε τότε είναι ένας από αυτούς, και αφού δεν μιλάει, ε τότε συμφωνεί, μετά τους απέδειξε μαθηματικώς κάτι σαν, πως η εξήγηση αυτού που βλέπετε, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εμπεριέχεται σε αυτό που βλέπετε, και αν δεν έδινα βάση στον Χαραμέιν και στον Τάιζε, αλλά έκλινα προς την απευκταία επιλογή να αφεθώ να νομίσω, πως έχω κάποια τοπική και χωρικά στενόχωρη ταυτοποίηση που θα έπρεπε να με καθορίζει, ε τότε θα βρισκόμουν ίσως υπό την πίεση κάποιας εύλογα ενοχλημένης απορίας εκ μέρους κάποιου, όπως μου έχει τύχει, κάπως στο στυλ που ο Τάκης Μόσχος, κάπως ενοχλημένος αλλά και χωρίς να λείπει εκ μέρους του και κάποια υποψία διάθεσης εμπλοκής του άλλου σε ερώτηση παγίδα, ρωτούσε ρητορικώς και σαρκαστικώς στην νικολαΐδια ταινία, «εσύ τώρα τι είσαι, κομμουνιστής, αναρχικός, φασίστας, πασόκος; ε; τι είσαι;»

beam me up Scoty

Μαΐου 28, 2019

διαλέγοντας να ακούσω την συζήτηση κάποιου ινδού γκουρού με κάποιον αμερικάνο επιστήμονα, για πρωινό, το βρίσκω εξαιρετικά θρεπτικό, μιάς που την συναισθηματική επιρροή του ινδού κύριου πάνω μου, θα μπορούσα να την συγκρίνω με την σκηνή από το διαστημόπλοιο Εντερπράιζ στην αγαπημένη μου παιδική σειρά «ταξίδι στα αστέρια», όπου ο κυβερνήτης έμπαινε στον θάλαμο τηλεμεταφοράς, έλεγε, beam me up Scoty, και ο Σκότι πατούσε το κουμπί και τηλεμεταφερόταν ο κάπτεν κάπου ιδιαιτέρως εξωτικά, και ο ινδός κύριος λέει ότι στην μυστικιστική βουδιστική γλώσσα του υπάρχουν ένα σωρό λέξεις στις οποίες αν εστιάσεις σε τηλεμεταφέρουν άμεσα κάπου, επιχωρίως εξωτικότατα θα έλεγα, χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθείς, μόνο δίνοντας την εντολή, beam me up Scoty, στον εαυτό, μεταφρασμένη αναπαλαιωτικώς στο ινδικό μυστικιστικό λεξιλόγιο, αφού θα έλεγα πως έχουν παραγάγει τέτοιο δυναμικό λεκτικής τεχνολογίας, με τέτοιον συναισθηματικό αντίκτυπο, όσο και οι τεχνικοί του θάλαμου τηλεμεταφοράς του διαστημόπλοιου Εντερπράιζ, και θα το έλεγα και αλλιώς, ότι πρωί πρωί ας πούμε, δεν είσαι εκεί που υποτίθεται πως είσαι, αλλά μέσα στην δίνη ολικής αντίληψης του προηγούμενου σημειώματος, και χωρίς τα συμπτώματα ναυτίας.