magic

Ιανουαρίου 4, 2017

Με τις πρέπουσες πληροφορίες διαπιστώνεται ότι ο κόσμος είναι μαγικός. Η μαγεία ως διαπίστωση είναι κάτι τι που θα μπορούσε να συγκριθεί με την διαπίστωση φερ’ ειπείν ότι με τον αέρα ή με τον ήλιο μπορείς να έχεις ενέργεια πολλή και για πολλές χρήσεις. Θα μπορούσε να συγκριθεί για να προκύψει το συμπέρασμα ότι είναι ασύγκριτα πιό ενδιαφέρουσα η γοητευτική μαγική ενέργεια μιάς που είναι μετατρέψιμη σε συναισθηματική ενέργεια που θα την έβρισκα συγκρίσιμη με την ενέργεια που αντλούσε ο Ανταίος όταν πατούσε στη Γη (όταν για κάποιον λόγο δεν πατούσε, έβγαινε από την πρίζα) ή με την ενέργεια που δίνει ο υπαινικτικός τύπος E=mc (και μάλιστα το c στο τετράγωνο), την «ενέργεια ηρεμίας» της ύλης. Η πληροφορία που διέθετε ο Ανταίος ήταν θα έλεγα ότι με κάποιους τρόπους εξαιρείται από την αρμοδιότητα της Ανάγκης, κάποιας προσωπικότητας της αρχαίας νομενκλατούρας, στην οποία πείθονταν και οι θεοί, που προσωποποιούσε τους αδυσώπητους νόμους της φύσης που λειτουργούν στα τυφλά. Θαύματα μπορούν να προκληθούν κάθε τόσο, θαύματα ρεαλιστικά θα έλεγα, αφού οι νόμοι της φύσης είναι ανοιχτοί σε επανακαθορισμό και σε κάποιες ευχάριστες τροποποιήσεις με βάση εμπιστευτικές πληροφορίες περί της φύσης και της πλαστικότητας των νόμων της κρυμμένες σε κοινή θέα μέσα στην κβαντική θεωρία.

Κάποια ενδιαφέρουσα εκδοχή της θρησκευτικότητας που εκφράζει μάλλον την ίδια διαίσθηση στην οποία καλεί και η κβαντική θεωρία, ότι δηλαδή αυτό που δεν είναι προφανές σημαίνει κάτι τι, ότι ο μαγικός κόσμος, είναι, και δεν είναι προφανής, και είναι το αντίθετο του προφανούς, την περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι, πρόκειται για την πλήρη υποταγή διά βίου σε κάποιον επιλεγμένο κατά τεκμήριο πρεπόντως σοφό κάτοικο του μοναστηριού, με την ελπίδα να επιτευχθεί έτσι η επιβολή πάνω στον εαυτό. Μου αρέσει ως τρόπος σκέψης, πάντως προτιμώ το ίδιο αποτέλεσμα με λιγότερα έξοδα και κάπως πιό σύντομα, μιάς που έχει ρίσκο τέτοιου είδους υπακοή, αλλά είναι χρήσιμη ως τεχνική. Αυτός που υποτάσσεται στον σοφό του εξομολογείται συνεχώς, ό,τι έχει την καλή ιδέα να του ζητάει ο εξομολογητής να του αποκαλύψει, και αυτό θα μπορούσα να το συγκρίνω με την ενσωμάτωση κάποιου ιού μέσα σε κάποιο άλλο μικρόβιο και στην ανταλλαγή γενετικού υλικού και στην δημιουργία έτσι με ανάδραση κάποιου νέου DNA που ξεπερνάει τους τάχα μου αξεπέραστους περιορισμούς των ατομικών DNA του ξενιστή και του απρόσκλητου φιλοξενούμενου. Ο εξομολογούμενος διαρκώς, ίσως υποψιάζεται ότι θα απαλλαγεί έτσι από αυτό που υποτίθεται ότι είναι ο ίδιος, με την ελπίδα να γίνει κάτι άλλο πιό ενδιαφέρον, και εκείνο που ξέρει είναι, ότι αυτό που είναι ο ίδιος, σίγουρα δεν του αρέσει, και ελπίζει απαλλασσόμενος από αυτό, να του αποκαλυφθεί ίσως κάτι τι προς στιγμήν άκριτο. Αυτή η μάχη ενάντια στον εαυτό μοιάζει κάπως απεγνωσμένη, αν κρίνω από την εκλογή του κάπως ακραίου τρόπου, ο μάλλον απελπισμένος τρόπος ενός τέτοιου βασανιστήριου δείχνει μιά ακλόνητη πίστη στα φαινόμενα, ενώ αν μπεις σε λεπτομέρειες πέραν των φαινόμενων μπορεί να αποκτηθεί τοιουτοτρόπως κάποια εξ ίσου ακλόνητη πίστη στα μη φαινόμενα, όπως ότι ο εαυτός είναι κάποιο συνονθύλευμα συνεργαζόμενων μικροβίων με πιό μόνιμες δομές όπως το σώμα, και με πιό ευέλικτες όπως το μικροβίωμα του σώματος, ότι η αίσθηση του εαυτού έχει να κάνει με μνήμες και με παραδοχές και με πληροφορίες που υπόκεινται σε συναισθηματική τροποποίηση, ότι κάθε υλικό κομμάτι του σώματος αλλάζει σύνθεση και αποβάλλεται και αντικαθίσταται από κάποιο άλλο που του μοιάζει αλλά όχι ακριβώς. Ο ίδιος και απαράλλαχτος εαυτός είναι ακριβώς η απόδειξη της ακλόνητης ευτελούς πίστης στα φαινόμενα, αλλά θαύματα γίνονται συνεχώς, μόνο που δεν συγκαταλέγονται στα φαινόμενα, πράγμα που δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά, και μέσα από κάποια ελαφρά γλωσσική τροποποίηση εννοιών όπως, θαυμαστό, μαγικό, ή στο πιό μοντέρνο : «αυτό δεν υπάρχει». Υπάρχει, λοιπόν, το θαυμαστό, και το μαγικό, και παρα υπάρχει. Να, ο Ντοστογιέφσκι ας πούμε, βάζει δύο προσωπικότητες που περνάνε φευγαλέα από το μυθιστόρημα, να υπαινιχθούν ξαφνικά, εν μέσω μάλλον ανυπόφορης μιζέριας, ότι ο κόσμος είναι Παραδείσιος, και παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάποια γενικευμένη άρνηση επ’ αυτού, γιατί αλλιώς θα υπήρχε κάποιος κίνδυνος, ας πούμε, το είναι του κόσμου, να γίνει αντιληπτό θα έλεγα, και η πραγματικότητα του Κόσμου να γίνει η πραγματικότητα των ανθρώπων, ή για να το πω αλλιώς, θα έπρεπε να μπουν στον κόπο να μάθουν να προσεταιρίζονται το πλειονοτικό περίσσευμα του μετρίως διαθεσιμότατου Νταρκ Μάτερ.

Έλεγε ο πρέζιντεντ Κένεντι, το 1961 μου φαίνεται, ότι θα πάνε στην Σελήνη πρι το τέλος της δεκαετίας, «όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι δύσκολο». Και λέει ο κινέζος μάστορας στην «τέχνη του πολέμου», ότι το να βλέπεις αυτό που είναι παρόν, αλλά που οι άλλοι που δεν έχουν το δικό σου στυλ, δεν το βλέπουν, πρέπει να σου είναι εύκολο, γιατί αν σου είναι δύσκολο δεν αξίζει σχεδόν τίποτα. Και ο πρέζιντεντ Κένεντι είχε υπόψη μάλλον, όπως κι έγινε, ότι θα τσακιστούμε να πάμε στη Σελήνη (ήταν δύσκολο αφού στοίχισε σε χρήμα και σε ζωές), για να δείξουμε στους ενδιαφερόμενους ότι μπορούμε να πάμε, και απλώς να τους εντυπωσιάσουμε. Και θα έλεγα ότι είναι παρόν το μέλλον και το παρελθόν σε όλες τις εκδοχές τους, και έτσι το να δεις κάτι τέτοιο έχει να κάνει με την ετοιμότητα και την διαθεσιμότητά σου. Η εν λόγω ετοιμότητα και διαθεσιμότητα μπορούν να εξασκούνται και να βελτιώνονται με κάθε αφορμή, να, κοιτάζοντας κάπως προσεκτικά την άμμο εκεί που φτάνει το κύμα, βλέπω κάτι με μέγεθος λιγότερο από έναν πόντο πάνω κάτω, να κινείται και αφού έχει τώρα την προσοχή μου, μου μοιάζει με μικρή γαρίδα, κάτι σαν μεγάλο κριλ ίσως, από αυτά που ο ρόλος τους είναι να συγκεντρώνονται σε εκατομμύρια για να τα τρώνε τα πιό δημοφιλή και οφθαλμοφανή ψάρια, αλλά χωρίς αυτά οι άλλοι δεν υπάρχουν, και πιάνω με προσοχή το ένα κριλ το λοιπόν, και το ρίχνω στη θάλασσα που μάλλον ατυχώς το ξέβρασε πριν λίγο και αυτό σπαρταρούσε με τα γαριδοειδή πόδια και κεραίες και ουρά στον αέρα σαν το γκροτέσκ έντομο του Κάφκα, και το ένα κριλ που σώθηκε προς στιγμήν δεν ξέρω αν θα έχει για το οικοσύστημα την σημασία της πεταλούδας που χτυπάει τα φτερά της κάπου στην Κίνα και δημιουργούνται συνέπειες κάπου πολύ μακρύτερα, πάντως σίγουρα έχει άμεσο αντίκτυπο σε μένα, και αυτό το στυλ είναι η απόδειξη ότι φτιάχνεσαι κάθε τόσο παίρνοντας από το περιβάλλον ιδέες, εντυπώσεις, και μετατρέποντας όλο αυτό το υλικό σε εαυτό.

 

μη αποδεκτό

Δεκεμβρίου 20, 2016

Μου αρέσουν πολύ κάτι διατυπώσεις σαν αυτήν, ότι ας πούμε, «οι διασυνδέσεις της θεωρίας των χορδών με τον πραγματικό κόσμο είναι υποθετικές, προς το παρόν». Μου φαίνεται ότι θα παραμείνουν υποθετικές, αφού ο πραγματικός κόσμος δεν είναι παρά κάποια σειρά από υποθέσεις εργασίας. Και τι πειράζει, στο κάτω-κάτω που είναι υποθετικές; Αφού ό,τι είναι σημαντικό, είναι υποθετικό, όπως η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια, που και βέβαια δεν αποδεικνύονται με πειράματα, όχι με τα πειράματα που ψάχνουν για κοινότοπες βεβαιότητες τουλάχιστον, αλλά αποδεικνύονται με υπαινιγμούς και με διασθητικόύς τρόπους και εικασίες, και αποδεικνύονται έτσι πέραν πάσης αμφιβολίας, όπως αποδείκνυε ο Φρόιντ πέραν πάσης αμφιβολίας την ψυχαναλυτική βάση των υπέροχων ιδιοτροπιών του Ντοστογιέφσκι και του Οιδίποδα, δηλαδή πέραν πάσης αμφιβολίας δικής του. Και κάποια άλλη διατύπωση μετά, που με ανησυχεί λίγο περισσότερο, με την ανασφάλεια που προδίδει, ότι «ίσως απλώς να μην υπάρχει υπερσυμμετρία». Ε αυτό το τελευταίο δεν το δέχομαι. Τόση ανασφάλεια, που να φτάνει να αμφισβητεί μιά τέτοια υπόθεση, με την έννοια της εικασίας, από όπου προκύπτουν υπέροχες βεβαιότητες, του τύπου, πως και βέβαια όλες οι εκδοχές του Σύμπαντος βρίσκονται σε ποικίλες μικρογραφίες παντού γύρω, όλο το εξωτικό μυστήριο είναι παρόν, εδώ και τώρα, ε δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Τι πιό εικαστικά βέβαιο, με την έννοια της ομορφιάς, μέσα στις λεπτομέρειες του πραγματικού κόσμου, από την ωραία εικασία της υπερσυμμετρίας, που απλώς επιβεβαιώνει την πραγματικότητα του κόσμου, ως ανοιχτή σε ενδιαφέρουσες εικασίες εντελώς πραγματικές.Ίσως λοιπόν, να υπάρχει υπερσυμμετρία, αφού υπάρχει νταρκ μάτερ, όπου νταρκ μάτερ είναι κάποια εικασία περί του τι σημαντικό δεν καταγράφεται, υπάρχει λοιπόν το σημαντικό που δεν καταγράφεται, είμαστε σε καλό δρόμο.

Ο υπέροχος τύπος

Δεκεμβρίου 19, 2016

E= mc! Και μάλιστα, σαν να μην ήταν αρκετά εντυπωσιακό το c σκέτο, ο εν λόγω τύπος ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να το πολλαπλασιάσουμε επί τον εαυτό του, και να έχουμε έτσι κάποια ποσότητα συγκλονιστική. Ενέργεια ηρεμίας λέγεται αυτή η συγκινητικά μεγάλη ποσότητα διαθέσιμης ενέργειας που βεβαιώνει ο Αϊνστάιν ότι διαθέτει η ύλη, και η ύλη είναι μετατρεψιμότατη σε ενέργεια, και η ενέργεια είναι μετατρέψιμη σε εξαιρετικά χρήσιμες εκδοχές. Και είναι τόσο μεγάλη αυτή η ποσότητα της ενέργειας, τόσο, όσο σκόπιμη είναι η γραμματική διασταλτικώς εφευρετική ερμηνεία περί του τι μπορεί να περιλαμβάνει η έννοια ενέργεια. Οι τύποι μετατροπής της ενέργειας ηρεμίας σε κινητική ενέργεια, έχουν στον λογαριασμό την ταχύτητα που μπορεί να πετύχει κάποιος τρέχοντας, ενώ στην ενέργεια ηρεμίας, τον λογαριασμό τον διαμορφώνει η ταχύτητα του φωτός. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ της ταχύτητας που μπορεί να τρέξει κάποιος, και της ταχύτητας του φωτός, είναι ενδεικτική της ποιοτικής διαφοράς μεταξύ των πρακτικών εφαρμογών του ι-ίκουαλς-εμ-σι-σκουέρ, και των προοπτικών που θα μπορούσε να έχει, όταν η εφαρμογή αναζητηθεί στις δυνατότητες της σκέψης, που μέσα από την θεωρία των χορδών, και από την φιλοσοφία, και από την θρησκεία, και από την κβαντική θεωρία, μπορεί να ταυτιστεί με μεγέθη και ποσότητες απροσμέτρητες, αφού το μετρήσιμο είναι μετρίως ασήμαντο. Δηλαδή, η «θεωρία των πάντων», το χόλι γκράαλ της θεωρητικής φυσικής, αφορά τις πτυχές της φυσικής που «κατανοούμε και που έχουμε ελέγξει πειραματικά» γράφει κάποιος με χαριτωμένο αυθορμητισμό. Ο πειραματικός έλεγχος όμως, θα ήταν πιό ευχάριστο να επεκταθεί σε πεδία πέραν αυτών που εννοούν οι συμπαθείς επαγγελματίες, αφού αυτό λέει και η (αναπόδεικτη) κβαντική φυσική, που λέει, το λοιπόν, για αλλαγή πεδίου ευριστικής αναζήτησης, μέσω διακλάδωσης της σκέψης και ενίσχυσης κάποιας μικρής αρχικής αβεβαιότητας, και εύρεση της απάντησης που δεν υπήρχε στο προηγούμενο, σε κάποιο από τα επόμενα πεδία, από την θεωρητική φυσική, στην λογοτεχνία ας πούμε, από την μεταφυσική της κβαντικής θεωρίας στην μεταφυσική της ψυχανάλυσης φερ’ ειπείν.

Ο φορμαλισμός του χάους είναι κάποια συμπεριφορά που παράγει πληροφορία από μικρές αβεβαιότητες. Την βρίσκω υπέροχη αυτήν την φράση, και μάλιστα και αρκετά πετυχημένη. Βοηθάει ας πούμε στο να εφαρμοστεί η ψυχανάλυση μέσα στην κβαντική φυσική και να προκύψει ένα υβρίδιο, η ψυχαναλυτική κβαντικότητα, ή η κβαντική ψυχαναλυτικότητα που μετά θα ενσωματωθεί υβριδικώς στην λογοτεχνίζουσα τέχνη και στην μυθιστορηματική φαντασιακή πραγματικότητα, και στην φιλομαθή Ιστορία, και θα συνδεθούν έτσι οι μικρές κλίμακες με τις μεσαίες και με τις μεγάλες, και οι ελκυστές σταθερότητας με τους ελκυστές αντικανονικότητας. Ο ελκυστής έχει να κάνει με κάποια περιοδικότητα, με κάποια κατάσταση αναγνωρίσιμη και οικεία που προκύπτει αργά ή γρήγορα ανάμεσα σε καταστάσεις καινοφανείς και μη συνηθισμένες ας πούμε. Μου φαίνεται πως ο Ντοστογιέφσκι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κάποιος παράξενος ελκυστής που επανέρχεται κάθε τόσο, αργά ή γρήγορα, στο οικείο για τον Φρόιντ έδαφος του νευρωτικού με την υστερική επιληψία και τις ενοχές από την παιδική του συγκεχυμένη ηλικία, αλλά στα διαστήματα ανάμεσα στις νοσηρές του κανονικοποιήσεις ως καθημερινού obsessive compulsive παίκτη τυχερών παιχνιδιών, και πρώην κατάδικου, και προβληματικού ρώσου συναισθηματικώς ασταθέστατου, γράφοντας ενισχύει μικρές αβεβαιότητες μορφοποιώντας έτσι τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή, και τον Σταρέτς Ζοσίμ, και μερικούς Καραμαζόφ, και παράγει πληροφορία. Η απεριόριστη «ενέργεια ηρεμίας», E= mc, με το c μαξιμαλιστικώς στο τετράγωνο, είναι κάποια πληροφορία που μπορεί να ενισχύσει ένα σωρό μικρές αβεβαιότητες, είναι ας πούμε κάτι σαν ο τύπος που υπαινίσσεται περί του  τι άλλο μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευμένοι νευρώνες, εκτός από το να σκέφτονται με βάση την συνήθεια ας πούμε. Η σκέψη είναι απείρως σημαντικότερη, ή ίσως ουσιωδέστερη, από την πράξη, και είναι τόσο ουσιωδέστερη, όσο η ταχύτητα του φωτός στο τεράγωνο που διαμορφώνει τις τιμές της ενέργειας ηρεμίας της ύλης, είναι ουσιωδέστερη από την ταχύτητα που μπορεί να δώσει στο σώμα του κάποιος και που διαμορφώνει τον τύπο της κινητικής ενέργειας της ύλης. Είναι συγκινητικό να καταγράφεται με τόσο επιστημονικώς πρεστίτζιους μαθηματικό τρόπο, η ασύγκριτη υπεροχή της αφανούς σκέψης από την οφθαλμοφανή πράξη, και η ενεργειακή υπεροχή ενδεικτικά αποτυπώνεται στην ενέργεια της σύντηξης πυρήνων, υδρογόνου ας πούμε, και στην ενέργεια διάσπασης πυρήνων, ουρανίου ας πούμε, που παραείναι μεγάλη, και δείχνει υπαινικτικά ότι η λύση κατά κάποιους τρόπους δεν είναι απλώς κάτω από την μύτη αυτού που την ψάχνει, πέραν, και εκείθεν, και αλλού, αλλά είναι ένθεν της μύτης του, μερικούς πόντους προς το εσωτερικό του κεφαλιού.

 

αχ, η κβαντικότητα!

Δεκεμβρίου 12, 2016

Αχ τι καλός που θα ήμουν, λέει ο Καραμαζόφ, αν ήξερα ότι όλοι με εκτιμάνε, σε αντίθεση με τον γκροτέσκ κλόουν που είμαι τώρα που νομίζω ότι όλοι με βλέπουν ως κλόουν, κι έτσι εγώ τους θυμώνω, και λέω δεν είμαι χειρότερος από αυτό που νομίζω για εσάς, και νομίζω βέβαια το χειρότερο γι αυτούς, ακριβώς επειδή νομίζω ότι εκείνοι νομίζουν το χειρότερο για εμένα. Αυτό, θα έλεγα, είναι που λέει η κβαντική φυσική, ότι η κάθε κβαντική δομή διασκορπισμού (βλέπε Καραμαζώφ) φτιάχνει τον χώρο και τον χρόνο και τις άλλες μακροσκοπικές δομές στα μέτρα της (όπου μακροσκοπικές δομές είναι θα έλεγα το όλο συναισθηματικό πλαίσιο της σκέψης). Και στην παραλία άλλωστε ο Ήλιος έχει ξεχωριστό τάιμιγκ, λόγω των γύρω λόφων, κι έτσι πηγαίνοντας εγκαίρως, μπορώ να τον δω να ξανα ανατέλει μόνο για κει, σαν να είχα αλλάξει μεσημβρινό ας πούμε, ή time zone, και χωρίς να μπω στον κόπο. Και κάνει σκιές στην άμμο καθώς πέφτει πάνω της πολύ πλαγίως, και ένας αργός χείμαρρος ομίχλης έρχεται από τους λόφους και με περιβάλλει και είναι σαν την «ομίχλη» του Στίβεν Κιγκ και του Κάρπεντερ το θολό σκηνικό, και σαν την έρημο Ναμίμπ, και τα σχήματα που φτιάχνει στην άμμο το κύμα είναι κι αυτά σαν της παραλιακής ερήμου Ναμίμπ, και θέλω να πω πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάζεις μεσημβρινούς και να τρέχεις στην Ναμίμπ, όλα είναι εδώ, και τώρα, ακόμα και οι περίεργες εκχωματώσεις των κοχυλιών που καταδύονται μέσα στην βρεγμένη άμμο σε μιά πλευρά της παραλίας όπου έχουμε κάποιο μίνι φαινόμενο παλίρροιας, με την κυματιστή μουσκεμένη άμμο να έχει πρόσφατα τα σημάδια της πλημμυρίδας που αποσύρθηκε, και από μικρές τρύπες βγαίνουν οι μπουρμπουλήθρες του κοχυλιού που καταδύεται επειδή ένιωσε τις δονήσεις από τα βήματά μου στην ιδιαίτερα πλαστική άμμο, και βλέπω στα σημεία που πατάω το κρουστικό κύμα να φεύγει φυγόκεντρα όπως σε εκείνη την υπόγεια πυρηνική δοκιμαστική έκρηξη των φίφτις στην έρημο της Νεβάδα στην μυστική περιοχή δοκιμών 51 ή 52, και οι μπουρμπουλήθρες του ζωντανού κοχυλιού είναι αυτές που ενημερώνουν τις αρκούδες να τα βρουν και να τα φάνε, στην παραλία της Αλάσκα, όπου το ίδιο σκηνικό ήταν σε κάπως μεγαλύτερη έκταση και κλίμακα, και με ομοιότητες αρκετές (εκτός από τις αρκούδες).

Το κενό του χώρου είναι γεμάτο με ζεύγη σωματιδίων και αντισωματιδίων, λέει η αγαπημένη μου θεωρία, και είναι και γεμάτος, που λέει ο κβαντικός λόγος, ο χώρος, με μικρόβια τα οποία συνεχώς ανανεώνουν το ισοζύγιο του σωματικού συμβιωτικού μικροβιώματος καθώς εγκαθίστανται στο σώμα, και η όλη διαδικασία θα έλεγε κανείς, είναι τόσο αργή και τόσο αδιόρατη, ώστε δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία από την μετακίνηση των τεκτονικών γήινων πλακών. Αλλά, με το να σκεφτείς και να αποδώσεις σημασία στα πανταχού παρόντα δημιουργικότατα μικρόβια, από μόνο του μπορεί να επιταχύνει την εξέλιξη του τι υποτίθεται ότι μπορεί να αλλάξει, όπως ας πούμε ένα κεραυνοβόλο συναίσθημα, φόβου φερ’ ειπείν, μπορεί να προκαλέσει υστερική επιληψία που λέει ο λόγος, και ο Φρόιντ. Και τα μικρόβια που μετρίως ανεξέλεγκτα εγκαθίστανται στο υβριδικό σου σώμα, μπορεί να σε τρομάξουν ως προοπτική, αλλά μπορεί και να σου προκαλέσουν εκρηκτική αίσθηση προοπτικής για περαιτέρω υβριδικότητα, όθεν και το προαναφερθέν ζεύγος σωματιδίων-αντισωματιδίων.

Οι πολλές διαστάσεις της θεωρίας των χορδών, θα έλεγα ότι είναι συναισθηματικές διαστάσεις. Το συναίσθημα, το πιό ενδιαφέρον κομμάτι του μάλλον, είναι το πεδίο στο οποίο βρίσκω καλή ιδέα να αναζητηθούν οι αποδείξεις της αναπόδεικτης κβαντικής θεωρίας, και αυτής της άλλης για το κοσμικό Χάος, και της άλλης με τις Βράνες, και της γοητευτικής ψυχανάλυσης. Το πέραν του φόβου και της ανασφάλειας συναίσθημα ας πούμε. Μιάς που ο φόβος εμπεριέχεται σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, τις γνωστές νευτώνιες διαστάσεις των ελλειμματικότατων αισθητήριων οργάνων που ανταποκρίνονται σε ελάχιστα φτωχά κβάντα ενέργειας, ενώ όλα τα υπόλοιπα κβάντα, που είναι πολλά, γίνονται αντιληπτά διαισθητικώς και συναισθηματικώς, δηλαδή πέραν του αισθητώς και αισθητικώς, και έτσι εδώ έχουμε πολλές διαστάσεις τοπικές και χρονικές και βάλε, και το συναίσθημα και η διαίσθηση μπορούν να σχηματοποιηθούν αισιόδοξα στην φράκταλ μορφή του φυτικού ριζώματος και του κυκλοφορικού και του νευρικού συστήματος, με τα συνεχώς και κλασματικώς διακλαδούμενα ριζίδια που όσο τα δουλεύεις τόσο διακλαδίζονται και περνάνε το όριο του υλικώς ορατού και ενώνονται με το μυκητορίζωμα, δηλαδή αυτά τα ζωάκια που κάθονται στις απολήξεις του κυκλοφορικού, και του φυτικού ριζώματος, σαν και τους νευροδιαβιβαστές, τους ενεργειακούς αγγελιαφόρους που κάθονται στα διάκενα των νευρώνων του εγκέφαλου. Είναι φράκταλ λοιπόν το συναίσθημα, έχοντας έτσι πρόσβαση σε πολλές διαστάσεις. Το συναίσθημα είναι κάτι τι σαν συμπέρασμα, εν όψει του τι έχεις υπόψη προσκαίρως, και όσο περισσότερες πληροφορίες λοιπόν μπορείς να επιστρατεύσεις, όσα περισσότερα επίπεδα μπορεί να αλλάξει η σκέψη σου δημιουργώντας νέες διακλαδώσεις και διεισδύοντας όλο και περισσότερο στο κβαντικό κενό που είναι γεμάτο με πληροφορία, ε τα πας καλά συναισθηματικώς με την διαισθητική έννοια. Το μέλλον φερ’ ειπείν, και το παρελθόν, για να μην πω και το παρόν ακόμα, έχουν την μορφή συμπεράσματος, και συνεπακολούθως τροποποιούνται αναλόγως. Πάει λοιπόν καλιά του το αναπότρεπτα μονόδρομο βέλος του χρόνου, αυτό που λένε στην θερμοδυναμική, και το παρελθόν είναι ανοιχτό σε επανακαθορισμό, και ο χρόνος έχει την κινητικότητα και την αντιστρεπτότητα του συναισθήματος. Λέει ας πούμε η θεωρία του Αϊνστάιν, ότι κάτι τι που θα μπορούσε να κινηθεί με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, που δεν το νομίζει ότι θα μπορούσε, ε τότε μπορεί να κινηθεί πίσω στον χρόνο και να παραβιάσει τον απαραβίαστο μονόδρομο. Είναι κάτι σωματίδια λοιπόν, λέει μιά θεωρία, που θα μπορούσαν να ενταχθούν στις ταλαντώσεις της χορδής εκείνης της άλλης θεωρίας, που κινούνται πιό γρήγορα από το φως. Και είναι και τα σολιτόνια της σκέψης (τα στοιχειώδη σωματίδια, οι στοιχειώδεις μονάδες της σκέψης), που και βέβαια κινούνται πιό γρήγορα από το φως, αφού το φως θέλει 8 λεπτά και κάτι ψιλά να ‘ρθει από τον Ήλιο, και η σκέψη μπορεί να πάει ά-μεσα στον Ήλιο, καβάλα στα κβάντα των πληροφοριών που έχει για αυτόν, και να τσουρουφλιστεί και να εντυπωσιαστεί ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτει. Και μόνο που μπορείς διασθητικά να ταυτιστείς με σημεία του Σύμπαντος που το φως χρειάζεται πολλά έτη φωτός για να διατρέξει την μεταξύ σας απόσταση, και ανακαλώντας υπέροχες πληροφορίες να σκεφτείς ότι είσαι επαρκώς συγγενής με τα εν λόγω τυχόντα σημεία, αφού το υλικό σου είναι από εκεί, και αφού είσαι αμετακλήτως αδελφοποιημένος, αν πιστέψουμε την συγκινητική θεωρία των συσχετισμένων κβάντων που άπαξ και συσχετιστούν παραμένουν πάντα συσχετισμένα όπου κι αν βρεθούν, ε νομίζω πλέον πως απέδειξα πέραν πάσης αμφιβολίας την δυνατότητα επιστροφής στο παρελθόν, με μεγάλες δυνατότητες τροποποίησης κατά βούληση, με βάση και την σφραγίδα της αυθεντίας του Αϊνστάιν. Τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς, η ανατροφή, η παιδική ηλικία, οι μνήμες, η διαπαιδαγώγηση, όλα μπορείς να τα επισκεφτείς και να τους χαμογελάσεις κατάμουτρα, με καινοφανή αυτοπεποίθηση μόλις κερδισμένη.

Παράδεισος

Δεκεμβρίου 8, 2016

Ο Ντοστογιέφσκι προσφέρει εν αγνοία του μερικές κομψές εφαρμογές της κβαντικής θεωρίας, εφαρμόζοντας μιά αρχή της συγκινητικής αυτής θεωρίας, σύμφωνα με την οποία η αιτία και το αποτέλεσμα δεν συνυπάρχουν τόσο προφανώς ώστε να μπορείς να τα δεις, σε στυλ, απόδειξη. Γι’ αυτό θα έλεγα και ότι η κβαντική θεωρία δεν μπορεί να αποδειχτεί εκεί που προπετώς νομίζουν μερικοί, στο εργαστήριο και στον συνεδριακό διάλογο και στο πρεστίζ των διεθνών βραβείων, αλλά ο κομψότερος τρόπος απόδειξης της κβαντικής θεωρίας είναι, ας πούμε, η συμπαθής λογοτεχνία, του Ντοστογιέφσκι εν προκειμένω. Η καλή λογοτεχνία (με την έννοια να μην είναι κακή λογοτεχνία) συνεισφέρει στην εφαρμογή της κβαντικής θεωρίας στο πεδίο, δηλαδή στο μυαλό αυτού που την γράφει και αυτού που την διαβάζει, και το ζήτημα είναι πραγματικό, μιάς που έχεις ανάγκη μάλλον να επαληθεύεις διασταυρώνοντας τους ισχυρισμούς της κβαντικής θεωρίας, χρησιμοποιώντας ευφάνταστα τις εμπειρίες τις δικές σου με του Ντοστογιέφσκι και με όλα τα μεταξύ αυτών.

Είναι το πεδίο πληροφορία που οδηγεί το κβάντο, λέει η κβαντική φυσική, και κβάντο βέβαια είναι κάποια στοιχειώδης ενεργειακή μονάδα, και θα μπορούσα να πω ότι δεν αποτελούμαι παρά από ευάριθμα κβάντα. Το κβάντο μπορεί να κινηθεί ανάλογα με τις πληροφορίες που ανακαλεί από το πεδίο προς στιγμή. Οι διαθέσιμες πληροφορίες είναι πολλές. Ο χώρος ας πούμε είναι γεμάτος με υλικό αόρατο που γενικά δεν αφορά τα αισθητήρια όργανα, και που οι πληροφορίες περί αυτού του υλικού μπορούν να σε κάνουν να αισθανθείς ως κβάντο αυτοπροσώπως, ως σούπερ κβάντο που συναισθάνεται διαισθητικώς και βιωματικώς όλες αυτές τις πληροφορίες, ότι συνεχώς περιβάλλεται από μικροοργανισμούς και από κομμάτια μετεωριτών σε μεγέθη εκτός της αισθητηριακής κλίμακας ενδιαφέροντος, αλλά εντός της διαισθητικής και της κβαντικής κλίμακας ενδιαφέροντος. Εδώ και τώρα δηλαδή, και χωρίς να χρειάζεσαι πανάκριβο και δυσεύρετο εξοπλισμό, και χωρίς να χρειάζεσαι χρόνια διαλογισμού στο Θιβέτ, μπορείς να έχεις το ισοδύναμο αυτού που φαντάζεσαι ότι μπορούν να σου προσφέρουν όλα αυτά, είναι κάπως δηλαδή σαν να αξιοποιείς την προσφερόμενη σε τιμή ευκαιρίας δυνατότητα του εγκέφαλου να εκδηλώνει fast track δαρβίνεια εξέλιξη, σαν να αποκτάς μάτια που βλέπουν στο υπεριώδες και στο υπέρυθρο, σαν των εντόμων και των νυκτόβιων αιλουροειδών, σαν να προσαρμόζονται τα πνευμόνια σου όπως της φάλαινας να κρατάει την αναπνοή βουτώντας για μερικές ώρες, και σαν εκείνον τον τυφλό που ανέπτυξε σύστημα ηχοεντοπισμού σαν τα σόναρ των νυχτερίδων, και σαν εκείνον τον τετραπληγικό που ο εγκέφαλός του είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για τα πόδια του που του τα είχαν κόψει πριν 20 χρόνια, και τώρα του έβαλαν υβριδικά τεχνητά και του τα σύνδεσαν σε κάποια πρίζα του νευρικού του συστήματος, και ο εγκέφαλός του σκέφτηκε, θα βρω κάτι χρήσιμο να κάνω με αυτό το ενδιαφέρον εργαλείο, και εκεί που δεν είχε κάποια ευαισθητοποιημένη λειτουργική περιοχή την απέκτησε, και όπως ο διαλογιζόμενος στο Θιβέτ αλλάζει την λειτουργία του εντέρου του και τον μεταβολισμό του, καθώς ο εγκέφαλός του πλάθει τον εαυτό του κατά τον συμβολισμό των περίτεχνων κινήσεων που κάνει με το σώμα του, συμβολίζοντας την πλαστικότητα του εαυτού προς όποια κατεύθυνση.

Δικαιούσαι να φτιάχνεις τον τόπο, τον χρόνο, και τις άλλες μακροσκοπικές δομές, λέει η κβαντική θεωρία, κι αυτή είναι κάποια καλή πληροφορία, από μια θεωρία που παράγει πληροφορίες από μικρές αβεβαιότητες. Μιά μικρή αβεβαιότητα, είναι ας πούμε, κάτι πιό σημαντικό από μιά μεγάλη βεβαιότητα, να φερ’ ειπείν, οι μικρές αβεβαιότητες που συνδέονται με τις μικρές κλίμακες των μικροβίων και των κβάντων, διασυνδέονται με σημασία με τις μεγάλες κλίμακες και τις απογοητευτικές τους βεβαιότητες. Κι όταν λέμε, δικαιούσαι, εννοούμε ότι ο τόπος και ο χρόνος και οι άλλες μακροσκοπικές δομές, είναι ας πούμε υπερτιμημένες, ως κάτι τι που είναι αναντίρρητο ως «πραγματικότητα», και η υπερτίμηση φαίνεται με τον ίδιο τρόπο που φαίνεται και κάθε άλλη υπερτίμηση. Το να διαισθάνεσαι ότι έχεις την ευθύνη των μακροσκοπικών δομών είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόκληση, μιάς που κάθε στιγμή είναι ανοιχτή να την επανακαθορίσεις ανακαλώντας όσες πληροφορίες σου κάνει κέφι. Να, ότι ο εγκέφαλος έχει συγκινητική πλαστικότητα, και όσο τον εξασκείς σε κάποια λειτουργικότητα, ακόμα και μη παρούσα που λέει ο λόγος, ε αυτή γίνεται παρούσα, και θα μπορούσες να την εντοπίσεις σε κάποιο εμβριθές εγκεφαλογράφημα. Δηλαδή ο εγκέφαλος μπορεί να ενσωματώσει, αν μπεις στον κόπο, οποιαδήποτε υπαρκτή δομή και λειτουργικότητα στον κόσμο, πέραν και εκτός από αυτές που αποδίδονται στο ανθρώπινο είδος, όπως όλες αυτές που δεν φαίνονται, ή που αποδίδονται σε εξωτικά ζώα και φυτά και στο Νταρκ Μάτερ. Είναι κάτι σαν την πλαστικότητα που απεγνωσμένα προσπαθούν να δώσουν στην κινησιολογία τους χορογραφώντας εκκεντρικά οι περιστρεφόμενοι δερβίσηδες και οι ζεημπέκηδες και οι χορογράφοι του μπαλέτου, προσπαθώντας να το χαράξουν στον χώρο, ενώ θα έλεγα η δουλειά γίνεται πολύ καλύτερα μέσα στο απεριόριστο φράκταλ των νευρώνων. Οι νευρώνες του εγκέφαλου είναι ο κόσμος, αφού όσο τους εξασκείς τόσο διαμορφώνεται αυτό που νομίζεις ότι είναι ο κόσμος, και τα καλά νέα είναι ότι, ο εγκέφαλος έχει αρκετή πλαστικότητα για να παρακολουθήσει τον κόσμο, αν το δει έτσι το πράγμα. Αυτό θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μαγικό, ότι παραείναι προχωρημένο για να είναι αλήθεια, και είναι αυτό που για μιά στιγμή είχε διαισθανθεί ο Ντοστογιέφσκι και πρόλαβε να το καταγράψει, πριν να το εγκαταλείψει απογοητευμένος, γιατί ως υπερβολικά μαγικό δεν ταίριαζε στους προβληματικούς τύπους της μυθιστορηματικής πλοκής, και λέει το λοιπόν ο προβληματικός τύπος, ζούμε στον Παράδεισο αλλά είμαστε κατατρομαγμένοι για να μπορέσουμε να το παραδεχτούμε, και μετά συνεχίζει να περιγράφει την μιζέρια της καθημερινότητάς του, φοβούμενος κι αυτός αυτό το ξεκάρφωτο ψήγμα από το ασυνείδητο που ξαφνικά του προέκυψε, και του ξέφυγε εν τη ρίμη του λόγου. Και φοβάμαι πως ούτε ο Φρόιντ το πρόσεξε, που διάβασε το εν λόγω μυθιστόρημα και του άρεσε και αναφέρθηκε σε κάποια σημεία του, αλλά όχι σε αυτό. Η μικρή αυτή παρατήρηση, περί Παράδεισου, χωρίς αιτιολόγηση, χωρίς άλλες εξηγήσεις, σχεδόν αδιόρατη και τυχαία, έχει το πρέπον στυλ της ουσιώδους λεπτομέρειας εν μέσω πλήθους χονδροειδών προφανειών, οι οποίες υποθέτω πως είναι το αντίθετο της λεπτομέρειας. Η παραδείσια ουτοπία αποτελείται από Νταρκ Μάτερ, και θέλει απλώς κάποια πιό προσεκτική προσέγγιση, μιάς που είναι από αυτούς τους ου-τόπους που εμπεριέχονται σε τόπους. Να ας πούμε κάποια ουτοπική προσέγγιση επιτοπίως στην παραλιακή αμμουδιά, την μεταμορφώνει σε ένα υπέροχο νεκροταφείο αρχαίων κοραλλιών και οστρακόδερμων και κοχυλιών και τέτοιων, γεμάτη με ζωντανούς αόρατους μικροοργανισμούς με τους οποίους έχουμε συγγενική σχέση, αφού και μόνο που τους σκέφτομαι και τους βλέπω διαισθητικά έτσι, αυτό κάτι μου κάνει, και αυτό το κάτι που μου κάνει είναι ακριβώς κάποια υπαινικτική προσέγγιση του περί ου ο λόγος Παραδείσου. Τα μικρόβια που με συναποτελούν, αγνοημένα και αδικημένα χρονίως, σαν συγγενείς των θυμάτων του Ολοκαυτώματος μπροστά σε λαϊκούρες στερεοτυπικούς αντισημίτες, που λένε, ότι το Ολοκαύτωμα είναι προπαγάνδα, και προϊόν συνωμοσίας, και δεν έγινε ποτέ, και η σύγκριση δεν είναι κι άσχημη, και τα συμβιωτικά μου μικρόβια ανταποκρινόμενα στο κβαντικό τους έθιμο να παραμένουν στενά συσχετισμένα με άλλα μικρόβια με τα οποία είχαν συμβιώσει και συσχετιστεί στενά πριν ενταχθούν στο προσωπικό μου μικροβίωμα -τότε που ζούσαν μέσα στην άμμο, και πριν ίσως είχαν περάσει από κάποιο άλλο σημείο του ηλιακού συστήματος, και ίσως κάποια στιγμή κατάπια κάποιο από αυτά παίρνοντας βαθιά εισπνοή καθώς αυτό κολυμπούσε χαριτωμένα αόρατο πάνω σε κάποιο σωματίδιο σκόνης ελαφρύτερο από τον αέρα, και τα ρούφηξα όλα μαζί όπως η φάλαινα το κοπάδι από τα κριλ και το πλαγκτόν, παίρνοντας βαθιά υγρή μπουκιά-, προφανώς χαίρονται όταν τα προσέχω, και σαν ταξιδιώτες από πολύ μακριά μου λένε καθησυχαστικά, ότι δεν χρειάζεται να πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, αφού ήρθε το βουνό στον Μωάμεθ.

απόθεμα

Νοεμβρίου 14, 2016

Το υποσυνείδητο είναι κάτι σαν απόθεμα μάλλον, όπου αποθεματοποιείται ενέργεια, κάπως σαν το υποδερμικό λίπος, ή σαν να παίρνεις μιά βαθιά εισπνοή αποθεματοποιώντας όσο αέρα μπορείς να αποθεματοποιήσεις και μετά να βουτάς για να κάνεις ό,τι είναι να κάνεις στον βυθό, κρατώντας την αναπνοή, κι αυτό το απόθεμα αέρα αξιοποιείται ανάλογα και με την ικανότητά σου να λιγοστεύεις τον ρυθμό της καρδιάς, με το να μην φοβάσαι την ασφυξία, με το να μην αγχώνεσαι ότι δεν σου φτάνει ο αέρας, είναι ομολογουμένως ένα μικρό απόθεμα, αλλά σε βάζει σε διαδικασία να εκτιμήσεις την αξία του, να γίνεις πιό αναερόβιος αξιοποιώντας στο έπακρο την αεροβίωση, και τρεφόμενος από συναισθήματα, αντί να σπαταλάς αέρα, σε στυλ, αφού ο διαλογισμός μπορεί να αλλάξει το γονιδίωμα, όπως λέγεται στην επιστημονική κοινότητα, ε, εδώ έχουμε κάποιον διαλογισμό όπου το απόθεμα αέρα διυλίζεται, και απομονώνεται η Σκοτεινή Ύλη και Ενέργεια, που εξυπηρετεί για σκέψη έξω από το κουτί, η οποία για να διυλιστεί και να απομονωθεί, χρειάζεται κάποια διαδικασία συγκρίσιμη ίσως, με την σύνθετα ιδιόμορφη διαδικασία απομόνωσης σπανίων γαιών από μεταλλοφόρα κοιτάσματα, όπου το ζεσταίνουν, το κρυώνουν, το ταρακουνάνε, το αναμιγνύουν, το διηθούν, το συμπιέζουν, το κανακεύουν το ενδιαφέρον μετάλλευμα, για να προκύψει το ιρίδιο, ο χρυσός, που είναι αποθεματοποιημένα. Δεν είναι και άσχημη ιδέα λοιπόν, καθώς λειτουργείς αναεροβίως, να απασχολήσεις το μυαλό σου, ώστε να ξεχαστείς σχετικά με την έλλειψη αέρα, με την σκέψη ότι ο διαλογισμός αλλάζει το γονιδίωμα, που στην προκείμενη περίπτωση μπορεί να σημαίνει ότι η ανάγκη για αέρα δεν είναι κάτι τι ανελαστικό ας πούμε, και ελαστικοποιείται όσο είσαι καταλλήλως απασχολημένος με κάτι άλλο, όπως το να αλλάξεις τα γονίδιά σου με την σκέψη σου φερ’ ειπείν. Και στο κάτω κάτω, ένα σημαντικό μέρος από τα μικρόβια με τα οποία συμβιώνεις είναι τελείως αναερόβια, δηλαδή όλως διόλου, κανονικά κρατάνε την αναπνοή τους επ’ αόριστον, κι αυτός ο συμβολισμός συμβάλλει στην δραστικότητα του διαλογισμού, ο οποίος φαντάζομαι τρέφεται ιδιαιτέρως από συμβολισμούς, και μετά πάει και αλλάζει τα γονίδια, πράγμα θαυμάσιο και θαυμαστό, που μειώνει έτσι την απόσταση από την υπερβολική εξιδανίκευση του θαύματος, αφού τα γονίδια και το τι μπορούν να κάνουν, ταυτίζεται μάλλον με το υλικό και το αναπότρεπτο, ενώ η σκέψη μάλλον μπορεί, θαυμαστά, να αποτρέψει το αναπότρεπτο.

Ο Φρόιντ, ο άρχων του υποσυνείδητου, έδωσε κάποια αναλυτική ερμηνεία περί του υποσυνείδητου του φίλου του Στέφαν Τσβάιχ που κρυβόταν πίσω από κάποιο διήγημά του, ο ΣΤ απάντησε πως ούτε που του πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο, όθεν και υποσυνείδητο, θα έλεγα. Το να στραφείς μετωπικά στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο, είναι ας πούμε σαν να ψάχνεις μετωπικά το Νταρκ Μάτερ με μηχανές που θα το φωτογραφήσουν, είναι σαν να περιμένεις από τον Οιδίποδα να παραδεχτεί ότι τα έκανε όλα βάσει σχεδίου ας πούμε, ή ότι τώρα που του εξήγησε ο Φρόιντ γιατί τα έκανε, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει, και γι’ αυτό τελικά αυτοτιμωρήθηκε, από διαίσθηση. Και όπως ίσως ο Ιόλας αυτοτιμωρήθηκε, επειδή του άρεσε ο Οιδίποδας, και βρήκε καλή ιδέα να αυτοκαταστραφεί, αφηνόμενος στο έλεος της λαϊκούρας, όπως και ο Μάικλ Ντάγκλας στην προκυμαία όπου ξεγέλασε τον αστυνομικό Ρόμπερτ Ντυβάλ που τον σημάδευε με το υπηρεσιακό όπλο, ότι τάχα μου πάει να τραβήξει κι αυτός το δικό του, ενώ δεν ήταν έτσι τα πράματα, μόνο και μόνο για να πυροβοληθεί κάπως τραγικά, και ίσως ο Ρόμπερτ Ντυβάλ να ήξερε ότι τον χρησιμοποιούσε ο Μάικλ Ντάγκλας, αλλά αν του έλεγε ότι ξέρει πως δεν επρόκειτο να τραβήξει όπλο και ότι δεν θα ανταποκριθεί στην ευγενική του πρόσκληση να τον πυροβολήσει εν δικαίω και νομοτύπως, θα ήταν ίσως σαν η ελληνική λαϊκούρα να έλεγε στον Ιόλα, ξέρουμε ότι απλώς μας δοκιμάζεις παιχνιδιάρικα τρίβοντάς μας στη μούρη αριστοκρατικότητα και εκκεντρικότητα και όλα όσα δεν είμαστε ως δημοκρατικός όχλος, και δεν θα σου κάνουμε την χάρη να θυμώσουμε μαζί σου εξυπηρετώντας την αριστοκρατική σου παραξενιά. Είναι πολύ μακριά το ασυνείδητο από το συνειδητό, λέει ο Φρόιντ, και έτσι το συναίσθημα της ενοχής, και ο φόβος του ευνουχισμού δεν γίνονται αντιληπτά, και ίσως γι’ αυτό, μου φαίνεται, και οι δέκα διαστάσεις της κβαντικής θεωρίας των υπερχορδών δεν γίνονται αντιληπτές με μιά έννοια, και η κβαντική άθροιση ιστοριών, οι ταυτόχρονες πολλαπλές θέσεις του κβάντου, που μοιάζουν παράδοξες ως θεωρίες να αφορούν τον πραγματικό κόσμο, μοιάζουν παράδοξες επειδή αφορούν το ασυνείδητο, και μοιάζουν τόσο παράδοξα όλα αυτά, όσο το οιδιπόδειο, και το σύνδρομο του ευνουχισμού, που είναι πραγματικά, τόσο πραγματικά, όσο και η κβαντική θεωρία. Και αφού η ενοχή για τον φόνο του μπαμπά και ο φόβος του τιμωρητικού ευνουχισμού γίνονται πέραν πάσης αμφιβολίας αισθητά μέσα από την νεύρωση, άρα υπάρχουν, και συνεπώς αφού η νεύρωση είναι δείγμα της ανεπιτυχούς προσέγγισης, θα συμπέραινα ότι θα μπορούσε να υπάρξει και πιό επιτυχής, όπως η ολόψυχη αποδοχή όλων των παραδοξοτήτων της κβαντικής θεωρίας, θα έλεγα. Γιατί η ανεπιτυχής αυτή προσέγγιση, χαρακτηρίζοντας την κβαντική θεωρία ως παραδοξότητες, έχει σαν συνέπεια, δεν μπορεί παρά να έχει ως συνέπεια, κάποια νεύρωση, αφού κάθε αποτυχημένη προσέγγιση του ασυνείδητου έχει νευρωτικές συνέπειες, όπως βεβαιώνει ο προαναφερθείς άρχων του ασυνείδητου. Το ασυνείδητο δεν μπορεί παρά να είναι ριζωμένο στο σώμα, και έχουν και τα δύο εξ ίσου μεγάλα περιθώρια να εξερευνηθούν, μιάς που η σωματικότητα δεν είναι περισσότερο εξερευνημένη από το μεγάλο άγνωστο του ασυνείδητου, και καθώς παίρνω βαθειά εισπνοή τύπου γιόγκα, σκέφτομαι το ευαίσθητο ισοζύγιο των συμβιωτικών ζωυφίων που τρέφεται από αυτή την εισπνοή παντού στο σώμα μου, και από τα ενεργειακά σήματα που τους στέλνω καθώς τρέχω, κι αυτά παράγουν ένα σωρό υλικά και μου τα στέλνουν πίσω με ευγνωμοσύνη, σε ανταπόδοση, γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν αλλού, έπρεπε να ζήσουν πάνω μου, σαν πρόσφυγες από χώρα ισλαμιστική που βρίσκουν στην Ολλανδία όλα όσα δεν είχαν και δεν φαντάζονταν ότι υπάρχουν, αφού εγώ και τα ζωύφια φτιάχνουμε αλληλοεξαρτώμενοι μιά διαρκώς εξελισσόμενη σωματικότητα, κάπως σαν την Ολλανδία που ελπίζει στο αμοιβαίο όφελος από την εξωτική κουλτούρα των προσφύγων.

Θυμάμαι τον Μάνο Χατζηδάκη να λέει σε κάποια συνέντευξη, έχοντας μόλις επιστρέψει από το νοσοκομείο της Νέας Υόρκης όπου έκανε εγχείριση cardio-vascular, ότι άρχισε να κάνει τις ασκήσεις που του είπε ο γιατρός κι ανεβοκατέβηκε μία φορά την σκάλα του σπιτιού του. Και ήταν αυτή η σχέση σωματικότητας που δεν είχε, γιατί την περιφρονούσε μάλλον, αγνοώντας πόσο στενά συνδέεται με το ασυνείδητο, στην σχέση του με το οποίο δεν τα πήγε κι άσχημα. Και πάνω λοιπόν που πήγε να εκτιμήσει το ανεβοκατέβασμα της σκάλας ως κάτι καινούριο και σημαντικό, μερικές μέρες μετά, το cardio vascular τον εγκατέλειψε και πέθανε. Και ο Αλέξανδρος Ιόλας είχε παρόμοιο με τον Χατζηδάκη έλλειμμα σωματοποίησης του αγαπημένου του ασυνείδητου, δεν μπόρεσε μάλλον να προχωρήσει περισσότερο πέραν της χορευτικής εκδοχής της σωματικότητας, και ο ρετροϊός του Έιτζ που τον σκότωσε είναι στο επίκεντρο του όλου ζητήματος, ως ρετροϊός, παθογόνος εν όψει κάποιου ισοζύγιου σωματικού μικροβιώματος, και μη παθογόνος και με ενδιαφέρουσες προοπτικές εν μέσω κάποιων διαφορετικών ισοζυγίων στο σωματικό μικροβίωμα. Οι ρετροϊοί  μπαίνουν μέσα στο γονιδίωμα και στο σωματικό μικροβίωμα και δημιουργούν νέες ευαίσθητες χημικές, ενεργειακές, συναισθηματικές, αναπτυξιακές ισορροπίες. Τα εξωγήινα μικρόβια (που τα τσάκωνε καθώς κατέβαιναν από τη στρατόσφαιρα κάποιος συμπαθής επιστήμων) εμπλουτίζουν ίσως το απόθεμα του υποσυνείδητου και του ασυνείδητου, και η επίγνωση της παρουσίας τους μέσα στο σώμα είναι κάποια ωραία γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ conscient, inconscient. Ξέροντας ότι συμβιώνεις με εξωγήινους κάπως αρμονικά, ότι μάλλον δεν σε χρησιμοποιούν ως επωαστήρα τα alien μικρόβια και δεν θα βγει το μωρό alien από την κοιλιά σου όπως στην ταινία Άλιεν, ή άλλα δραματικά όπως στο Μάτριξ, έχεις έτσι άλλη μιά πόρτα προς το Νταρκ Μάτερ, και κάποια παρηγοριά ότι δεν είσαι καταδικασμένος σε κάποιον γήινο επαρχιωτισμό, αρχίζεις λοιπόν να ξεκουβαλάς υλικό από το conscient προς το inconscient πάνω στη γέφυρα, και η γέφυρα γίνεται πολυσύχναστη, τόσο, σαν την αερογέφυρα με την οποία εφοδίαζαν οι Γερμανοί την αποκλεισμένη στρατιά τους στο Στάλιγκραντ. Τα αεροπλάνα έπρεπε να πετάνε τακτικά πάνω από την ζώνη αποκλεισμού των Ρώσων. Είναι κάποια σημαντική πληροφορία το ότι έρχεται συνεχώς ζωικό, έστω μικροζωικό κεφάλαιο από το διάστημα, και η διασταύρωσή της με μιά άλλη πληροφορία μπορεί να την κάνει να μοιάζει όχι και τόσο παράδοξη. Το παράδοξο, ότι το πλήθος και η ποικιλία των μικροβίων είναι μετρίως άγνωστα, και η λειτουργικότητά τους είναι τόσο σημαντική, όσο μετρίως άγνωστοι είναι οι τρόποι με τους οποίους είναι σημαντική, κάνει λιγότερο παράδοξο το να συνυπολογιστούν μερικά άλιεν μικρόβια εξωτερικού σε ένα πλήθος άλιεν εσωτερικού. Κάποια μικρόβια εμπνέουν συμπεριφορές πιό άμεσα ή πιό έμμεσα, και στο inconscient βρίσκεται όπως λέει ο Φρόιντ, το σύνδρομο που συνδυάζει αναμνήσεις από παλιότερες συμπεριφορές, γιατί πού αλλού πήγε και βρήκε ο Φρόιντ την τιμωρία του ευνουχισμού ως πιθανότητα, αν ο γιός αποτύγχανε να πάρει την μαμά σκοτώνοντας τον μπαμπά, μάλλον παλιότερα θα συνηθιζόταν, και αφού το συναίσθημα της ενοχής προκύπτει κάπως σαν αντιγόνο εξ αιτίας της μικρο- παρουσίας της παλιάς συνήθειας φόνου μετά αιμομιξίας, θα μπορούσαν να αναζητηθούν κι άλλα αντιγόνα εξ αιτίας πλήθους άλλων μικροπαρουσιών.

Αφού η υστερική επιληψία του Ντοστογιέφσκι δημιουργήθηκε από λόγους συναισθηματικούς, δηλαδή την δημιούργησε ο ίδιος στον εαυτό του αποδεχόμενος το τραύμα του έντονου συναισθήματος για να το πω αλλιώς, και αφού ο διαλογισμός διαπιστώθηκε ότι τροποποίησε κάπως το γονιδίωμα κάποιου διαλογιζόμενου, να άλλη μία συνεισφορά στην ενοποιητική θεωρία που γεφυρώνει την μεγάλη κλίμακα με την μικρή, και την κβαντική θεωρία με την ψυχανάλυση. Η κβαντική συσχέτιση ας πούμε των σωματιδίων, το entanglement, που διαρκεί όσο κι αν απομακρυνθεί το ένα μέλος του ζεύγους από το άλλο, και να, δένει έτσι ωραιότατα η απρόβλεπτη και ανεξέλεγκτη διαφοροποίηση του συναισθήματος, με το κλίμα και τα καιρικά φαινόμενα. Η διαρκής τροποποίηση των συναισθηματικών κβάντων που βρίσκονται σε συσχέτιση με περιβαλλοντικά κβάντα, δεν είναι παρά μιά μικρογραφία υπό κλίμακα, αυτού που συμβαίνει σε μεγαλύτερη κλίμακα σε πεδία που λέγονται μετεωρολογία ή κοσμογραφία. Η ψυχολογία και η ψυχανάλυση γίνονται κάπως γοητευτικότερες όταν διαπιστωθεί η διασύνδεσή τους με τις κλιματικές αλλαγές, πράγμα που διασταυρώνεται ευχάριστα με το διαισθητικό entanglement που επιβεβαίωνε η αρχαία ελληνική θρησκεία και μυθολογία, που δεν ήταν παρά η παραδοχή της σχέσης ομοζυγωτικών διδύμων των ανθρώπων με την φύση και το μεταφυσικό, αν θεωρηθεί ότι το entanglement ως μέρος της κβαντικής φυσικής, είναι μεταφυσική. Η ενοποιητική θεωρία των πάντων που αναζητείται στη θεωρητική φυσική γίνεται πιό ενδιαφέρουσα όταν ξεπερνάει τις φιλοδοξίες των ενοποιητικών δυνάμεων στον μικρόκοσμο και στον μακρόκοσμο και διαχέεται και αλλού. Ο Φρόιντ κάνει ψυχανάλυση στον Ντοστογιέφσκι και νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί με δυσαρέσκεια ελιτίστικη, ότι έχει βάσιμες υποψίες πως δεν μπορεί να γίνει κατανοητός από τους περισσότερους επειδή είναι αναλυτικός με τρόπους καινοφανείς. Αλλά και ο ψυχαναλυόμενος που υφίσταται αυστηρή κριτική και που φαινομενικά γράφει με τον αντίθετο τρόπο, μη αναλυτικά, μη προσεγγίζοντας δηλαδή το ζήτημα μετωπικά, αισθάνεται παρομοίως την ανάγκη να απολογηθεί με ελιτίστικη δυσαρέσκεια ότι δηλαδή μάλλον δεν θα γίνει κατανοητή η επιλογή του να στήσει το μυθιστόρημα γύρω από κάποιον που δεν είναι Κάποιος. Τους τσακώνω και τους δύο σε στιγμές αδυναμίας.

τα μικρόβια

Οκτωβρίου 10, 2016

Ο φόβος του ευνουχισμού είναι η αιτία κάθε νεύρωσης γράφει ο Φρόιντ, κι αυτό, ξέρω, ότι θα σας φαίνεται τερατώδες και απαράδεκτο και θα σας ξενίζει κάπως, αλλά, λυπάμαι, έχει αποδειχθεί από την εμπειρία μου, λέει. Αυτού του είδους η αποδεικτική διαδικασία μου αρέσει, λέω, αφού έχει να κάνει με το ποιός είναι ο Φρόιντ, και όχι με το τι είναι αυτό για το οποίο πρέπει να πειστεί κάποιο πλήθος. Αυτό είναι κβαντικότητα. Ακολουθώντας κάποια υπέροχη λαβυρινθώδη νοητική διαδρομή, αποκτάς αποδείξεις περί του ότι είσαι θεϊκός, αποκτώντας προνομιακή είσοδο στο ασυνείδητο, στον πυρήνα της κβαντικότητας και της θεϊκότητας, με την προϋπόθεση ότι μπαινοβγαίνεις όποτε θέλεις. Κι αυτή η απόδειξη είναι τόσο αποδείξιμη, όσο και το να κοιτάζεις κατάματα το απροσμέτρητο πλήθος των συμβιωτικών μικροβίων του σώματος και να περιμένεις να σου απαντήσουν τι σου ετοιμάζουν, ας πούμε, γιατί είναι σίγουρο ότι σου ετοιμάζουν απίστευτα πράματα, αρκεί να στρέψεις την προσοχή σου καταλλήλως και δεόντως. Τι ωραία εκκεντρικότητα! Η νεύρωση, ένα ενεργειακό πλέγμα συναισθημάτων και συμπεριφορών που μάλλον δεν βγαίνουν σε καλό, και ένας μάλλον ντεμοντέ φόβος στη βάση τους, περί ευνουχισμού. Αλλά ο φόβος, per se, δεν είναι ντεμοντέ, κι ο ευνουχισμός μάλλον είναι ο συμβολισμός του ακραίου παθήματος, του μάλλον αφόρητου. Και το πιό εκκεντρικό βέβαια, η δήλωση του Φρόιντ περί απόδειξης, σε στυλ ας πούμε, που ο Ιόλας δήλωνε αριστοκράτης, και το αποδείκνυε με αδιάσειστα στοιχεία, με το να αρνείται, τάχα μου αφελώς, όταν τον διαβεβαίωναν με εξ ίσου αδιάσειστα στοιχεία, πόσο μα πόσο σούπερ σταρ είναι, στην συνέντευξη στο περιοδικό Βογκ του 1968, που τότε έφτιαχνε τους διεθνείς σταρ.

Φοβάται λοιπόν κάποιος ότι θα υποστεί κάτι τι δυσάρεστο, κι αυτό τον κάνει νευρωτικό, τον στρέφει σε νοσηρά μοντέλα συμπεριφοράς. Ο φόβος του ευνουχισμού λοιπόν είναι κάτι σαν το μικρόβιο της λύσσας φερ’ ειπείν, που οδηγεί σε μοντέλο συμπτωμάτων, όπου αλλάζει η προσωπικότητα προς το πιό δυσάρεστο, όθεν και, ο τάδε έκανε σαν λυσσασμένος, και τέτοια. Ο φόβος, και το λυσσαλέο μικρόβιο. Συζητήσιμο μοντέλο, ο φόβος, με ενεργειακό μόνο περιεχόμενο, ακόμα πιό συζητήσιμο, και ζωάκι με μη συζητήσιμη υλική υπόσταση, το λυσσώδες μικρόβιο, και να μιά ωραία απόδειξη περί του, μάζα ίσον ενέργεια, και τούμπαλιν.

Αν έχεις φαλάκρα, ίσως θα έπρεπε να φοβάσαι κάποιο καρδιακό επεισόδιο, λέει κάποιος επιστήμων. Οι φαλακροί είναι μάλλον τσιτωμένοι συναισθηματικά, έλεγε ο μακρυμάλλης Ντάνυ, επειδή τα μαλλιά είναι κεραίες που πιάνουν τα σήματα από το Σύμπαν, και έτσι η συμπαντική απομόνωση της φαλάκρας κάνει τον άλλο ευερέθιστο, γιατί του λείπουν κρίσιμες πληροφορίες. Αχ, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία του φαλακρού που φοβάται περί του τι μπορεί να σημαίνει η αναμονή καρδιοαγγειακού συμβάντος, σαν τους καταδικασμένους και τους υπό δυσμένεια στο κράτος του Μεγάλου Αδελφού του Όργουελ, που έπρεπε να περιμένουν κάποια στιγμή που δεν θα έπρεπε να το περιμένουν, τον πυροβολισμό από πίσω στον τράχηλο, και σαν τους Ουκρανούς και σαν τους Ιάπωνες που μετά τα πυρηνικά ατυχήματα στην γειτονιά τους, τους είπαν ότι θα έπρεπε να περιμένουν κάποιον καρκίνο, κι αυτοί περιμένοντας πάθαιναν βαρειά κατάθλιψη και βαρειές εξαρτήσεις αλκοολικού και ναρκωτικού τύπου.

Η ψυχή είναι κομμάτι του κβαντικού σύμπαντος, λένε ο αναισθησιολόγος και ο θεωρητικός φυσικός, κι αυτή η παραδοχή μπορεί να δημιουργήσει ευθύνες και υποχρεώσεις σε στυλ, ποιό είναι το στυλ του κβαντικού σύμπαντος, ώστε να ξέρω τι να κάνω, μιάς που μάλλον είναι κρίμα, μάλλον δεν είναι καλή ιδέα η νεύρωση του Φρόιντ ως απάντηση στις σύνθετες προκλήσεις, μιάς που είναι κάτι σαν αποφυγή ευθυνών, έλλειψη πρωτοβουλίας. Οι σωληνίσκοι μέσα στο νευρικό κύτταρο που του δίνουν δομή χάι τεκ, είναι εξαιρετικά αόρατοι, και εξ ίσου πρόσφοροι για να κάνουν κάτι με το Νταρκ Μάτερ, κι αυτή η εστίαση στην σημασία του αόρατου, βοηθάει στην αποτροπή από την εστίαση σε χονδροειδείς ορατές κοινοτοπίες που τροφοδοτούν ίσως την νεύρωση, που μάλλον αγνοεί την σημασία και την ύπαρξη των κβαντικών σωληνίσκων των νευρικών κυττάρων, και πάνω στα νεύρα της υποτιμάει το πλήθος των ενδιαφερουσών διεξόδων που διαθέτουν τα νεύρα, και άνευρα ενδίδει στην νευρικότητα.

Τα μικρόβια θα μπορούσαν να είναι κάτι σαν lego unit για να φτιαχτεί οτιδήποτε, και έτσι μου φαίνεται πως δεν γίνεται να μείνουν έξω από τον προϋπολογισμό και από τον λογαριασμό οποιασδήποτε ευγενούς φιλοδοξίας για να ανταποκριθείς στις ευθύνες που αναλαμβάνεις διαπιστώνοντας κάτι σε στυλ, ας πούμε, το στυλ του σύμπαντος έχει να κάνει με το μετρίως ορατό προς το αόρατο, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν είναι καλή δικαιολογία για αποποίηση προσωπικών ευθυνών, αφού το αόρατο και το μετρίως ορατό γίνονται υπό όρους ορατώτατα, αρκεί να δώσεις βάση, στο στυλ ας πούμε που τα κητώδη βλέπουν τους θαλάσσιους ρευματώδεις διαδρόμους ταχείας παγκόσμιας κυκλοφορίας και τα μεταναστευτικά πουλιά τις καμπύλες του γήινου μαγνητικού πεδίου.

Το κριτήριο του σωματικού συμβιωτικού μικρόβιου, περί του κατά πόσο τα πηγαίνεις καλά, δεν θα έπρεπε ίσως να υποτιμηθεί, και έτσι, το κατά πόσο είναι ευχαριστημένο, είναι προτεραιότητα και κριτήριο, αφού πώς αλλιώς να κρίνεις, όταν αγνοείς την κρίση του μάλλον κβαντικόφιλου μικρόβιου που κινείται στο πεδίο του αόρατου, που άλλος ένας λόγος που το κάνει ενδιαφέρον είναι, ότι περιέχει όλα όσα λείπουν σε μορφές και σε στυλ από το πεδίο του ορατού, and then some, και δεν είναι λιγότερο προσβάσιμο, εδώ και τώρα. Κάποια μικροβιακή επιμόλυνση της σκέψης και της γλώσσας, είναι ας πούμε να έχεις τρόπο να χρησιμοποιήσεις την θεωρητικώς υπάρχουσα αρνητική ενέργεια, ή την αντιύλη, ή να βάλεις σε εφαρμογή το θεωρητικώς υπάρχον entanglement, αφού το μικρόβιο που εγκαθίσταται αθόρυβα στο έντερο αφού το κατάπιες μαζί με το νερό από το σύννεφο που το παρέλαβε από την στρατόσφαιρα και το μετέφερε δεόντως, είναι ένα μικρόβιο που πριν έκανε μαζί με άλλα, εξωτικά πράματα, και τώρα συνεχίζει να διατηρεί τον εξωτισμό του εγκατεστημένο στον βιότοπο του έντερου και το ενδιαφέρον είναι ότι είσαι σε on line διασύνδεση με το εξωτικό, με ανοιχτές διάφορες εξωτικές δυνατότητες αφού δεν σκοπεύει να το κουνήσει από το έντερο, ήλθε για να μείνει.

Ας υποθέσουμε ότι είχε δίκιο εκείνος ο προαναφερθείς αναισθησιολόγος που ισχυριζόταν ότι εγγράφονται μέσα στο Νταρκ Μάτερ κάποιες ίσως από τις ενδιαφέρουσες σκέψεις ή προσωπικότητες, και μπορεί να υποτεθεί ότι δεν έχει και τόσο άδικο, αφού είναι μάλλον δίκαιο να υποτεθεί ότι η τάση του Ιόλα να απαντάει με συνεχείς ανακρίβειες στην προαναφερθείσα συνέντευξη στο μεγάλο ευρωπαϊκό περιοδικό την εποχή που ήταν σταρ, ήταν κάποιος υπαινιγμός εκ μέρους του ότι η σκέψη του και η προσωπικότητά του αποτελούνται από Νταρκ Μάτερ, και δεν είναι κι άσχημη ένδειξη περί του ότι το Νταρκ Μάτερ είναι διαθέσιμο προς όποιον ενδιαφερόμενο, το ότι ο Ιόλας σε κάθε εύστοχη και καλόπιστη ερώτηση αρνιόταν τα πάντα όσα κολακευτικά του καταλογίζονταν και προσπαθούσε να οικειοποιηθεί κάθε τόσο κάθε περαστικό σωματίδιο από αυτά που εμφανίζονται μέσα στο φαινομενικό κενό από το τίποτα, από αυτά που ούτε ο Μεγάλος Επιταχυντής δεν προλαβαίνει να τα φωτογραφίσει και να καταγράψει κι ας έχει φτιαχτεί ακριβώς γι’ αυτό, κι άλλη μιά καλή συζητήσιμη ένδειξη ότι με το πρέπον στυλ σκέψης έχεις άμεση προνομιακή πρόσβαση εδώ και τώρα σε ζητούμενα για τα οποία υπάρχει η λάθος εντύπωση ότι είναι εξαιρετικά ακριβή και εξαιρετικά χρονοβόρα η επιδίωξή της. Ήταν κάποια εφαρμογή της κβαντικής απόγνωσης εκείνου του αμερικάνου μαθηματικού που όχι χωρίς ζήλια έλεγε, κι εγώ θέλω να είμαι σε όλα τα πιθανά και δυνατά σημεία ταυτόχρονα, όπως το κβαντικό σωματίδιο, αφού μπορεί αυτό, γιατί να μην μπορώ κι εγώ, μιάς που στο ίδιο καζάνι βράζουμε; Και ο Ιόλας το έκανε χωρίς προσπάθεια και χωρίς να έχει υπόψη ότι εκείνη τη στιγμή αποδείκνυε εφαρμόζοντας αυθορμήτως  την καταπληκτική σουρεαλιστική κβαντική θεωρία, με το να καβαλάει πιάνοντας στον αέρα τον διαρκή πληθωρισμό ενεργειακών περαστικών σωματιδίων σαν τουβλάκια lego σε απεριόριστη ποικιλία για ακατάπαυστο εμπλουτισμό της legoland.

Τα μικρόβια ξέρουν ακριβώς τον σκοπό του Κόσμου και τον επιδιώκουν. Αν κάποιος ξέρει τον σκοπό του Κόσμου, αυτός είναι τα μικρόβια, που ήταν από την αρχή εκεί, και το εκεί είχε μεγάλη ποικιλία, Άρης, Αφροδίτη, μετά Γη, και τα μικρόβια σκέπτονται και ενεργούν από το παρασκήνιο, βάζοντας στο προσκήνιο άλλους, ζώα, φυτά, και μάλλον αυτός ο επιδιωκόμενος σκοπός του Κόσμου, εκ μέρους των μικροβίων πιθανότατα, θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρων.

Και μόνο να μπεις στην διαδικασία να σκεφτείς περί του τι θα μπορούσαν να κάνουν τα διάφορα σωματικά εξωτικά μικρόβια, είναι ίσως κάτι που σου κάνουν κάποια από αυτά, δηλαδή η διαδικασία της σκέψης, ή μάλλον η δυνατότητα η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί ή όχι, για ατομική σκέψη, είναι ένα από τα αποτελέσματα της διασύνδεσης των μικροβίων μεταξύ τους. Τα μικρόβια φτιάχνουν δίκτυο, και έτσι κάποιος περιφερειακός ιός ή κάποιο βακτήριο με ελλιπή πληροφόρηση, μέσω του δικτύου μπορεί τώρα πιά να μαθαίνει τι γίνεται στις εσχατιές του δικτύου, και ότι το δίκτυο έχει μεγάλες δυνατότητες να φτιάχνει τον εαυτό του δημιουργώντας όργανα που σωματοποιούν και υλοποιούν την αίσθηση δικτύωσης. Και έτσι, αφού αυτά έχουν προϋπηρεσία σε ερήμους, και σε άλλους πλανήτες, δουλεύοντας και ταξιδεύοντας πάνω σε σύννεφα γήινης και εξωγήινης σκόνης, και αφού μοιράζεσαι μαζί τους το εξωτικότατο γενετικό τους υλικό, δεν είναι πιά πραγματικά αξεπέραστος ο κληρονομικός σου γενετικός περιορισμός, μπορεί να ξεπεραστεί με απλές σκέψεις.

Αν αποκαλέσεις τα συμβιωτικά μικρόβια παρασιτικά, τους καταλογίζεις την πρόθεση να σε βλάψουν προκειμένου να ευημερήσουν εκείνα. Μπορεί όμως η βλάβη να είναι a blessing in disguise. Μάλλον υπάρχει κάποια πρόθεση εγωιστικής μικροβιακής ευημερίας εκ μέρους τους, με το να θρονιαστούν πάνω σου, την οποία μάλλον δεν μπορείς να παρακολουθήσεις, επειδή δεν ξέρεις πού ήταν πριν, και τι άλλο έκαναν, ούτε και το νέο συνεργατικό τους σχέδιο, αλλά μπορεί προσπαθώντας να βλάψουν αυτό που νόμιζες ότι ήσουν πριν, προκειμένου να ευημερήσουν εκείνα, να σου προσφέρουν έτσι καινοφανείς εκδοχές περί του εγώ. Μου φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο ευρύ σχέδιο μικροβιακής ευημερίας, αρκετά παλιό, που αποκαλύπτεται κάθε τόσο σε επί μέρους πτυχές του, και όπου τα διάφορα μικρόβια χρησιμοποιούν αντιπροσώπους που συνήθως ούτε που φαντάζονται ότι είναι αντιπρόσωποι μικροβίων.

 

 

 

 

ευκάλυπτος

Σεπτεμβρίου 6, 2016

Τα συμβιωτικά μικρόβια είναι κάτι σαν εκπρόσωποι του Κόσμου μέσα στο σώμα, κάτι σαν μικρογραφία του Κόσμου σε κλίμακα, και κάτι σαν ο ίδιος ο Κόσμος αυτοπροσώπως. Το κοάλα περνάει όλη του την ζωή πάνω στην ευκάλυπτο. Η ευκάλυπτος όταν δεν συμβιώνει με το κοάλα, αρέσκεται να καίγεται, μιάς που χρειάζεται υψηλές θερμοκρασίες για να ενεργοποιήσει κάποια διαδικασία αναζωογόνησης, και μου φαίνεται να διεκδικεί προς στιγμήν τον τίτλο δέντρου ιδιαιτέρως φιλοσοφημένου, αφού επιλέγει να πεθάνει, ως φιλοσοφικό μονοπάτι για να ξαναγεννηθεί, τροφοδοτώντας και ενισχύοντας με τα ιδιαιτέρως εύφλεκτα αιθέρια έλαιά της την φωτιά, και η αυτοκτονική φιλοσοφική πυρομανία της ευκαλύπτου επιβεβαιώνεται, ή μάλλον υποδηλώνεται, με το να καίγονται αυθορμήτως κάθε τόσο τα δάση ευκαλύπτου στην Αυστραλία για να ξαναγεννηθούν εφαρμόζοντας κατά γράμμα την προτροπή του Χριστού και του Νίτσε. Δεν ξέρω κατά πόσο επωφελείται το παρασιτικό αρκουδάκι κοάλα από την φιλοσοφική διάθεση του δέντρου πάνω στο οποίο παρασιτεί διά βίου, αλλά αφού η αποκλειστική δίαιτά του είναι οι χυμοί της ευκαλύπτου, και αφού δεν ξεκολλάει από εκεί, εκτός φαντάζομαι από την περίπτωση που το συγκεκριμένο δέντρο έχοντας έντονη φιλοσοφική διάθεση μπαίνει σε φάση αυτοανάφλεξης, αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί κάποια κοάλα να παραμένουν πάνω στο δέντρο που καίγεται, είτε επειδή τα έχει πάρει ο ύπνος, μιάς που συνήθως κοιμούνται, είτε επειδή είναι σε κατάσταση ύπνωσης από τους ψυχοτρόπους χυμούς, και έτσι βλέπουν ίσως στην δασική πυρκαγιά κάτι τι σαν αυτό που έβλεπαν οι αυλικοί του Μεγάλου Αυτοκράτορα που καίγονταν ή που θάβονταν μαζί του, όταν αυτός έφευγε για τον άλλο κόσμο, και κάποιοι από αυτούς μπορεί και να το έβλεπαν και θετικά το πράγμα, ότι θα μπορούσαν παρασιτικά να εκμεταλλευτούν αυτήν την προνομιακή αναγέννηση μέσα από τον θάνατο του επιφανούς αφεντικού, που προφανώς κάτι σημαντικό τον περίμενε στον άλλο κόσμο.

   Μπορεί οι χυμοί του δέντρου που φαινομενικά του προκαλούν υπνηλία και υποτονικότητα, να κάνουν κι άλλα πράματα με το μυαλό του αρκούδου, αφού δεν μπορώ να θεωρήσω τυχαία αυτήν του την αποκλειστική προσκόλληση σε ένα τόσο φιλοσοφικό δέντρο. Η σχέση του μικρού αυστραλού αρκούδου με την ευκάλυπτο, είναι κάποιο δείγμα σε κλίμακα, περί του τι διεργασίες μπορεί να παίζονται στην στενή σχέση των αμέτρητων σωματικών συμβιωτικών μικροβίων με τον ξενιστή που αποκλειστικά επέλεξαν να σχετιστούν. Τα γονίδια του κοάλα του υπαγορεύουν να είναι ένας μικρός δεντρόβιος αρκούδος, αλλά από ότι φαίνεται τα γονίδια του πολύ πιό μακρόβιου και έμπειρου και πολύτροπου δέντρου όπου παρασιτεί, μπορεί να υπαγορεύσουν και πολλές άλλες προοπτικές, και κάποια ικανοποιητική περιγραφή των απερίγραπτων προοπτικών κάποιας σχέσης παρόμοιας, κάνει ο Πλάτων στο Συμπόσιο, για την σχέση του εραστή και του ερρώμενου, όπου ο έρωτας έβαζε τον μικρό, και τον μεγάλο, να αρχίσουν να γίνονται αυτό που δεν είναι ακόμα, αφού ο Έρωτας ήταν Δαίμων, και ως τέτοιος έσπαγε το στεγανό φράγμα του περιοριστικού ανθρώπινου γενετικού υλικού, προς το απεριόριστο που τότε το έλεγαν θεϊκό. Κοιτάζοντας και μόνο την όμορφη ευκάλυπτο, είναι ίσως κάποιος τρόπος συμβιωτικού παρασιτισμού συγκρίσιμος με του κοάλα, αφού η θέα κάποιου φυτού μειώνει ίσως το στρες όπως συνιστούν διάφοροι ειδικοί.

Οι διάφορες εικασίες περί του τι θα μπορούσαν να κάνουν κάποια σωματικά παρασιτικά συμβιωτικώς μικρόβια, εμπνευσμένες από την πιό άγρια φαντασία, που γίνεται πιό ευφάνταστα άγρια, όσο μαζεύει πληροφορίες περί του τι γινόταν στην φύση επί εκατομμύρια χρόνια πριν κάποιος να ενδιαφερθεί περί του τι γινόταν, και από αυτό που λέει ο Φρόιντ, ότι το πριν, το εξελικτικώς πρόδρομο πριν, συνεχίζει να υπάρχει μέσα στην στρωματογραφία του εγκεφάλου και μέσα στην στρωματογραφία του ασυνείδητου. Ένας τρόπος μου φαίνεται για να διαπιστωθεί, τι άλλο γίνεται μέσα στον τεράστιο αόρατο πληθυσμό των σωματικών συμβιωτικών μικροβίων, από τα οποία τα περισσότερα δεν μπορούν καν να ταυτοποιηθούν, ή να αναγνωριστούν, ή εξατομικευτούν, είναι στα μερακλίδικα ντοκιμαντέρ του νάσιοναλ τζεογκράφικ που δείχνουν φερ’ ειπείν τι κάνει ένα φυτό όταν φαίνεται ότι δεν κάνει τίποτα. Το να ξέρεις λοιπόν ότι κάτι γίνεται εκεί που δεν φαίνεται να γίνεται κάτι, μπορεί να οδηγήσει στο να δοθεί όνομα σε αυτό το κάτι, και αυτό μου μοιάζει κάπως με τον οδικό χάρτη πρόσβασης στο Νταρκ Μάτερ και στο Ασυνείδητο. Τα μικρόβια θα κάνουν τα δικά τους, αλλά ξέροντας ο ξενιστής ότι με την σκέψη μπορεί να γίνει κάποιο εξελικτικό άλμα, μπορεί η Εξέλιξη να μπει από την αργή λωρίδα κυκλοφορίας, στην γρήγορη, γιατί δεν είναι και μικρό πράμα μου φαίνεται το να διαπιστώσει ο ξενιστής ότι φιλοξενεί κάποια μικρογραφία του Κόσμου, που λειτουργεί όπως λειτουργεί ο Κόσμος, και μπορεί να τον επηρεάσει με το να τον σκέφτεται.

Τα σύννεφα έχουν την μορφή και την δομή ενός ζωικού ιστού, καθώς ο αόρατος άνεμος τα στροβιλίζει και ξεφτίζει και αραιώνει τις άκρες και ξετυλίγεται ένα αραιό πλέγμα ακριβώς σαν αυτό του εγκεφαλικού ιστού, με πολλαπλές διασυνδέσεις που αλλάζουν συνέχεια, και όλο αυτό το πλέγμα είναι νερό ζωντανό γιατί είναι γεμάτο με μικρόβια, ακριβώς όπως και ο ζωντανός ιστός που τον συνθέτουν συμβιωτικά μικρόβια, είτε σε πιό μόνιμη, είτε σε πιό χαλαρή διασύνδεση, και βλέποντας τα σύννεφα μπορείς να αισθανθείς ότι είσαι κάποια οφθαλμοφανής συνέχειά τους, σε κάπως πυκνότερη συγκέντρωση, με τον αέρα που σε χωρίζει από αυτά γεμάτο από το ίδιο υλικό, μικρόβια και νερό, αρκεί να το ξέρεις, για να το δεις, κι όλο αυτό, σκέφτεται. Βλέποντας το σύννεφο, βλέπεις μιά αναπαράσταση του σωματικού σου ιστού, προβεβλημένη στον ουρανό, και σε πλήρη λειτουργία, με συνεχείς πυκνώσεις και με αραιώσεις και με φαινομενικούς θανάτους εκεί που το σύννεφο στροβιλιζόμενο ξεφτίζει και γίνεται αόρατο, αλλά το νερό και τα υδρόφιλα μικρόβια συνεχίζουν να είναι εκεί, και παραπέρα θα ξανασυμπυκνωθούν σε αναγεννημένη μορφή, μετά από τον φαινομενικό πρόσκαιρο θάνατο. Τα παράπονα λοιπόν όσων φιλοσόφων λένε ότι ο Κόσμος και το Σύμπαν δεν στέλνουν μηνύματα, περί του νοήματος της ζωής, είναι υπερβολικά, και μάλλον άδικα. Είναι φανερό ότι το Σύμπαν σκέφτεται, αφού σκεφτόμενος μπορείς να διαπιστώσεις ότι είσαι ένα fraction του ευρύτερου fractal, μία κλασματική μορφή του ίδιου συμπαντικού μορφότυπου που παράγει νόημα. Κοιτάζοντας το fractal από μέσα, αναδεικνύεται έτσι και η σκέψη ως ο τρόπος να μετακινείσαι ή να ενεργείς, γίνεται δηλαδή η σκέψη μαγική με πολλούς τρόπους.

 

 

μικροβίωμα

Αυγούστου 29, 2016

Το μικρόβιο που αποφασίζει να γίνει παράσιτο, το κάνει για κάποιον λόγο που συνήθως έχει να κάνει με την αρχή της ευχαρίστησης, όπως την λέει ο Φρόιντ αναφερόμενος σε άλλους, στην ψυχανάλυση, και η ψυχανάλυση θα έλεγα, και βέβαια αφορά και τα συμβιωτικά παρασιτικά μικρόβια, αφού είναι γεμάτο το σώμα από τέτοια, και μάλιστα είναι περισσότερα ως μονάδες από τις μονάδες που αποτελούν το εν λόγω σώμα, τα κύτταρα.

Όλα αυτά τα πρωτόζωα και τα ζωύφια έχουν το δικό τους γενετικό υλικό που το θέτουν με κάποιους τρόπους στην υπηρεσία του ξενιστή, και τον απαλλάσσουν έτσι από τον καταδικαστικό ντετερμινισμό του δικού του γενετικού υλικού, τον αποδεσμεύουν από κάποιες από τις δεσμεύσεις που του κληροδότησαν οι πρόγονοι, δίνοντάς του κάτι από την ελευθερία για την οποία μιλούσε ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής του Ιβάν Καραμαζόφ, στον Χριστό, ελεεινολογώντας τον ότι είναι δύσχρηστη και είναι και είναι και το μεγάλο πρόβλημα των περισσότερων, και να τώρα, που τα μικρόβια προσφέρουν  κάποια απρόσμενη εκδοχή ελευθερίας, που βάζει στην μπάντα τις δικαιολογίες, του τύπου, ο άνθρωπος δεν αλλάζει, και τέτοια. Τα μικρόβια παράγοντας ουσίες για εσωτερική σωματική χρήση, σαν αντιπαροχή για την φιλοξενία, παράγουν έτσι νέες δυνατότητες για υβριδικά συναισθήματα που καθορίζουν την αίσθηση του εαυτού, και η γνώση ότι ο εαυτός μπορεί να τροποποιείται κάθε τόσο, συμβιώνοντας με ποικίλα μικρόβια, ποικίλης παραγωγικότητας ψυχοτρόπων, και έχοντας επίγνωση αυτής της συμβίωσης, είναι αρκετά παράξενη, αλλά δεν είναι τόσο παράξενη, όσο τα μικρόβια με τις παράξενες μορφές και τις παράξενες συνδιαλλαγές μεταξύ τους, που καθορίζουν κάθε τόσο το μέλλον και το παρόν. Και αν ο πίθηκος που δάγκωσε τότε στο Τατόι τον βασιλιά Αλέξανδρο, άλλαξε έτσι την Ιστορία, μεταδίδοντας λύσσα στον καλό βασιλιά, και μετά ο βασιλιάς πέθανε, και η διάδοχη κατάσταση άλλαξε πολιτική και έτσι πήγαν όλα κατά διόλου τότε στις αρχές του 20ου αιώνα στην Ελλάδα, ε σε κάποια πιό μόνιμη βάση η Ιστορία τροποποιείται συνεχώς, από τα βακτήρια που ενισχύουν την μούρλα του τζιχάντ στο πεπτικό σύστημα ισλαμιστών εξτρεμιστών με λάθος δίαιτα, και από τα άλλα βακτήρια που προκύπτουν από την ωμοφαγική δίαιτα χορτοφάγων ερευνητών σωματιδιακής φυσικής.

Ποντάροντας στα μικρόβια, ανοίγει παρήγορα πολύ, η προοπτική του μικροβιακού εγώ, σε σχέση με το χωρίς προοπτικές εγώ που εγκλωβίζεται στο ψυχαναλυτικό εγώ, και είναι αλλιώς να αυτοκαθορίζεσαι ετεροκαθοριζόμενος από τα χούγια του μπαμπά και της μαμάς, και από την φαντασιακή εθνική κοινότητα, με την ελλειπή φαντασία και την ελλειπέστατη αποτετανωμένη προοπτική, και αλλιώς είναι να αυτοκαθορίζεται κάποιος από τις άπειρες, όσο ο Κόσμος, δυνατότητες ανταλλαγής γενετικού υλικού και ψυχοτρόπων ουσιών με τα συμβιωτικά μικρόβια του σώματος, που μάλλον είναι το καλύτερο βιολογικό αντίστοιχο για την μεταφυσική έννοια του Απείρου.

Και τα  συμβιωτικά παράσιτα υπαγορεύουν συμπεριφορές στον ανίδεο ξενιστή, όπως δείχνουν παρατηρήσεις με σαλιγκάρια και με πουλιά που καταπίνουν παράσιτα μαζί με τα γεύματά τους και μετά, αποκτούν κάποια συμπεριφορά που εξυπηρετεί την ευζωία και την ταξιδιωτική διάθεση και το μεράκι για αλλαγές σπιτιών του παράσιτου, που όμως κάτι τι δίνει πάντα ως αντιπαροχή. Υπαγορεύουν συμπεριφορές λοιπόν, τα  παρασιτικά μικρόβια, για δικούς τους λόγους, και όλη αυτή η πλειοψηφική παροικία που κατοικεί σε όλα ανεξαιρέτως τα σημεία του σώματος, κάποιες συμπεριφορές θα υπαγορεύει, και σίγουρα υπαγορεύει, όταν δυσλειτουργεί, μεταξύ άλλων και συμπεριφορές που τυποποιούνται ως σχιζοφρένεια και ως αυτισμός, και ως ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, για να αναφέρουμε κάποιες τόσο ακραίες, που αυτό τις κάνει εξαιρετικά ενδεικτικές και για πολλές άλλες λιγότερο εξτρίμ. Αν λοιπόν τα μικρόβια προκαλούν κατά βούληση,  κατά δική τους και ανεξερεύνητη βούληση, κάποια καταθλιπτική ή μανιακή μούρλα, η οποία οδηγεί σε πράξεις νοηματοδοτούμενες, σε στυλ η μούρλα της Μήδειας, ή του Αχιλλέα, ή του τάδε σεξπιρικού ή ντοστογιέφκειου χαρακτήρα, τότε οι προφάσεις που επικαλούνται οι ενδιαφερόμενοι, ότι τάχα μου φταίει η απιστία του Ιάσονα, ή ότι ο Αγαμέμνονας ήταν αφερέγγυος, ή ότι οι σεξπίρειες γυναίκες ήταν αναξιόπιστες, ή οι αδελφοί Καραμαζόφ ζοχαδιασμένοι με τον μπαμπά τους, γίνονται ιδιαιτέρως συζητήσιμες.

Ο εγκέφαλος εν αγνοία του επηρεάζει δραστικά τα μικρόβια που τον επηρεάζουν, όταν αποφασίζει ας πούμε να φάει ροκφόρ ή σαντιγί, ή, να σκεφτεί σε στυλ Ταό ή  σε στυλ ταξικό μίσος, και ένα σωρό τέτοιες ανεπίγνωστες αποφάσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος ανοίγουν την πόρτα σε αδιαβάθμητες αναδιανομές  ανάμεσα στις τάξεις και στις κάστες του μικροβιακού πληθυσμού, με τρόπο συγκρίσιμο ως προς τις απροσμέτρητες συνέπειες, με το κατά πόσο επηρεάστηκε η ποιοτική σύνθεση, και το υποκειμενικό συναίσθημα ευζωίας ή όχι, αλλά και το αντικειμενικό στάτους ευμάρειας ή κακομοιριάς, του πληθυσμού της απέραντης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανάλογα με το αν ο εκάστοτε αυτοκράτορας ενεργούσε υπό την επιρροή μέθης, ματαιοδοξίας, λάθος συμβουλών, υποβολιμιαίων εισηγήσεων, κάποιου κληρονομικού παθολογικού συνδρόμου λόγω συγγενούς αιμομιξίας, ή ήταν ζοχαδιασμένος, και έτσι διέταζε γενοκτονίες, φυλετικές και οικογενειακές εκκαθαρίσεις, εκστρατείες, δηλητηριάσεις,  μαζικές σταυρώσεις ή ευνουχισμούς, κι όλα αυτά, δεν μπορούσαν παρά να καθορίσουν με τρόπο ακαθόριστο την άνοδο και την πτώση, αλλά και το βιωμένο από τους ενδιαφερόμενους μεσοδιάστημα του Ιμπέριουμ Ρομάνουμ, σε στυλ ώστε, να υπερισχύσει ή να εξαφανιστεί η τάδε εθνότητα, και να πάρει το πάνω χέρι ή να γίνει υποχείριο η δείνα κουλτούρα ή θρησκεία, ή να αναδειχτεί ή όχι κάποιο ιστορικό πρόσωπο.

Το να κατακλυστεί η σκέψη από κάποιο συναίσθημα, αυτό καθορίζει αρκετά δραστικά την σύνθεση των τρισεκατομμυρίων μικρών ζώων που κυκλοφορούν στον σωματικό βιότοπο, και έχουμε έτσι μαζικές μεταλλάξεις και εξαφανίσεις ειδών, σαν να χάνονται εκλείποντας οι λεοπαρδάλεις του χιονιού από τα Ιμαλάια, από στρες, και σαν να τροποποιείται το γούστο του κογιότ της Αριζόνα που από το να κυνηγάει οπόσουμ και άλλα ποντικοειδή αγρίμια, τώρα προτιμάει να τρώει από τα πλούσια σε ζάχαρη και τρανς λιπαρά σκουπίδια των τοπικών φαστ φουντ και μάλιστα μαθαίνει να ανοίγει και τα καπάκια των κάδων σκουπιδιών για αυτήν του την νέα συνήθεια, που την διαλέγει γιατί είναι εύκολη, και προκλητική, και σαν να εξαφανίζονται οι γύπες από τους σκουπιδότοπους της Ινδίας, και η απουσία των γυπών έκανε ιδιαίτερα ανήσυχους κάποιους Ινδούς όταν την πρόσεξαν, και υπέθεσαν ότι τώρα είναι στενοχωρημένοι, επειδή πριν ήταν οι γύπες που τους κρατούσαν ευχαριστημένους.

 

crush course

Αυγούστου 22, 2016

Πράματα που έχουν υπερβολικά απαιτητικές προϋποθέσεις για να γίνουν, όπως η εξέλιξη σε δαρβινικό στυλ, ή η εξωτική αλλαγή περιβάλλοντος, σε στυλ ταξίδι στο διάστημα, ή ίσως κάποια εξοικείωση με την έρημο, στο στυλ του πολυήμερου stage του Χριστού, μπορούν να γίνουν και χωρίς αυτές τις υπερβολικά απαιτητικές προϋποθέσεις. Η εξέλιξη του είδους, μπορεί να απασχολήσει ως πρόβλημα και ως διαδικασία κάποιο άτομο του είδους, και να κάνει κάποιον, ατομικής χρήσης συνδυασμό ας πούμε, ποικίλων εξωτικών αλλαγών περιβάλλοντος, σκεπτόμενο ό,τι έχει γραφτεί για το εξωγήινο διάστημα φερ’ ειπείν, και ακόμα και για το πώς το έβλεπε το πράγμα κάποιος τρωγλοδύτης ή κάποιος στυλίτης στην ασιατική έρημο, ή ακόμα και για τις διακοπές του Φραγκίσκου της Ασίζης στην έρημο όπως τις περιγράφει ο Καζαντζάκης φερ’ ειπείν, και να φτιάξει έτσι κάποιον οδικό χάρτη, κάπως fast track.  Όπως γίνεται ας πούμε η πτήση, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, σε έναν εξομοιωτή πτήσης, όπου συμβαίνουν αρκετά από αυτά που θα μπορούσαν να συμβούν σε κάποια πτήση, και εξασκείσαι ας πούμε στην ευρηματικότητα και στην έγκαιρη ανάκληση κάποιων από αυτά που θα έπρεπε να ξέρεις, ή να υποθέσεις ότι θα έπρεπε να δοκιμάσεις, για να διατηρήσεις αξιοπρεπώς μιά πτήση που έχει απροσμέτρητους λόγους να γίνεται επισφαλής κάθε τόσο.

Τι υποτίθεται ότι είναι αυτό που μπορεί να σου κάνει η έρημος, εκτός από την αφυδάτωση, την ηλίαση, την θερμοπληξία, την έλλειψη εξωτερικών συμβάντων, την πληθώρα εσωτερικών συμβάντων; Να σου προσφέρει ίσως κάτι τι σαν το αντίθετο ακριβώς, από αυτό που δεν είναι έρημος, το οποίο είναι αυτό που θέλεις να υποβάλεις σε κριτική. Αν, το να μην αισθάνεσαι αφυδατωμένος είναι αυτό το οποίο χρειάζεται να υποστεί κριτική, με το να αισθανθείς την ζαλάδα και την σύγχυση και την άβολη αίσθηση της αφυδάτωσης, πράγμα που μπορεί να σε βάλει και σε άλλες σκέψεις, ως προς το τι άλλο σκεφτόσουν και έκανες ή δεν έκανες, τότε που ήσουν βολικά ενυδατωμένος, ε αυτό είναι κάτι.

Η σκέψη περί του πώς γίνεται η δαρβίνεια εξέλιξη, το να αποκτάται έτσι κάποια εποπτεία πάνω στην κρυπτική συνεργατικότητα συμπεριφορών μικρόκοσμου και μακρόκοσμου, είναι η ίδια η εξέλιξη των ειδών εν εξελίξει, καθώς το συναίσθημα ευδαιμονίας από την διαπίστωση αυτή, παράγει σήματα στον εγκέφαλο, που παράγουν σήματα που επηρεάζουν τις εκκρίσεις αδένων σε κάποια σημεία του σώματος, και επηρεάζουν και την μεταβολική διαδικασία των μεταβολικών μικροβίων στα έντερα, και προκύπτουν έτσι αδιαβάθμητες ουσίες που διοχετεύονται στο αίμα και στη λέμφο και στο νευρικό σύστημα και τροποποιούν τις κυτταρικές προτεραιότητες, τουλάχιστον, θα έλεγα.

Η εξέλιξη μπορεί λοιπόν να επιταχυνθεί, και το πολύμηνο stage του Χριστού στην έρημο, να γίνει και ταχύρυθμο crush course, και δεν είναι απαραίτητο ας πούμε να γίνει όπως το γράφει ο Ντοστογιέφσκι, το να αφιερώσει κάποιος όλη του τη ζωή υπακούοντας κάποιον μέντορα, γκουρού, ή κάποιον σταρέτς στην ρώσικη περίπτωσή μας, και παραιτούμενος έτσι από κάθε του επιθυμία, κρατώντας μόνο την επιθυμία να δει πώς θα αισθάνεται στο τέλος της πολυετούς εξάσκησης. Μπαίνοντας στον κόπο να σκεφτείς την διαδικασία παραίτησης από τα ένστικτα, και από τα φροϊδικά σύνδρομα, και από τις συγκεχυμένες υποδηλώσεις του υποσυνείδητου, και τις αφανείς υπαγορεύσεις του ασυνείδητου, καταργώντας το εγώ του Φρόιντ, προκειμένου να κερδηθεί κάποιο άλλο αυθεντικότερο, αυτό μπορεί να τελεσφορήσει και ως ταχύρυθμο σεμινάριο, αφού γι αυτό μεταξύ άλλων μπήκε στον κόπο και το έγραψε αναλυτικά μυθιστορηματικά ο Ντοστογιέφσκι, και γι αυτό μεταξύ άλλων θεωρείται και τόσο σπουδαίος συγγραφέας, και είναι ας πούμε τόσο σπουδαίος, γιατί μπορεί, αν μπεις και εσύ στον κόπο, να σε απαλλάξει από τον κόπο να περιμένεις όλη την ζωή, για να διαπιστώσεις λίγο πριν το τέλος της, αν όλα στο μεταξύ έχουν πάει κατ’ ευχήν, ποιά θα είναι η τελική έκβαση μιάς υπόθεσης εργασίας σαν την σωτηρία της ψυχής, φερ’ ειπείν. Υποθέτοντας το λοιπόν, πώς μπορεί να εξελίχτηκε, και πώς μπορεί να κατέληξε, το φιλόδοξο εγχείρημα, μπορείς να έχεις κάποιο ταχύρυθμο σεμινάριο περί των ωφελειών κάποιας επίπονης, και time consuming, διαδικασίας, σαν να χρησιμοποιείς ας πούμε ένα φάρμακο, που χρειάστηκε είκοσι χρόνια εργαστηριακών και κλινικών δοκιμών, και στοίχισε την ευζωία και την θυσία κάποιων ποντικοειδών πειραματόζωων, πιθήκων, και guiney pigs, και σκύλων, και εσύ, απλώς το καταπίνεις.