crush course

Αυγούστου 22, 2016

Πράματα που έχουν υπερβολικά απαιτητικές προϋποθέσεις για να γίνουν, όπως η εξέλιξη σε δαρβινικό στυλ, ή η εξωτική αλλαγή περιβάλλοντος, σε στυλ ταξίδι στο διάστημα, ή ίσως κάποια εξοικείωση με την έρημο, στο στυλ του πολυήμερου stage του Χριστού, μπορούν να γίνουν και χωρίς αυτές τις υπερβολικά απαιτητικές προϋποθέσεις. Η εξέλιξη του είδους, μπορεί να απασχολήσει ως πρόβλημα και ως διαδικασία κάποιο άτομο του είδους, και να κάνει κάποιον, ατομικής χρήσης συνδυασμό ας πούμε, ποικίλων εξωτικών αλλαγών περιβάλλοντος, σκεπτόμενο ό,τι έχει γραφτεί για το εξωγήινο διάστημα φερ’ ειπείν, και ακόμα και για το πώς το έβλεπε το πράγμα κάποιος τρωγλοδύτης ή κάποιος στυλίτης στην ασιατική έρημο, ή ακόμα και για τις διακοπές του Φραγκίσκου της Ασίζης στην έρημο όπως τις περιγράφει ο Καζαντζάκης φερ’ ειπείν, και να φτιάξει έτσι κάποιον οδικό χάρτη, κάπως fast track.  Όπως γίνεται ας πούμε η πτήση, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, σε έναν εξομοιωτή πτήσης, όπου συμβαίνουν αρκετά από αυτά που θα μπορούσαν να συμβούν σε κάποια πτήση, και εξασκείσαι ας πούμε στην ευρηματικότητα και στην έγκαιρη ανάκληση κάποιων από αυτά που θα έπρεπε να ξέρεις, ή να υποθέσεις ότι θα έπρεπε να δοκιμάσεις, για να διατηρήσεις αξιοπρεπώς μιά πτήση που έχει απροσμέτρητους λόγους να γίνεται επισφαλής κάθε τόσο.

Τι υποτίθεται ότι είναι αυτό που μπορεί να σου κάνει η έρημος, εκτός από την αφυδάτωση, την ηλίαση, την θερμοπληξία, την έλλειψη εξωτερικών συμβάντων, την πληθώρα εσωτερικών συμβάντων; Να σου προσφέρει ίσως κάτι τι σαν το αντίθετο ακριβώς, από αυτό που δεν είναι έρημος, το οποίο είναι αυτό που θέλεις να υποβάλεις σε κριτική. Αν, το να μην αισθάνεσαι αφυδατωμένος είναι αυτό το οποίο χρειάζεται να υποστεί κριτική, με το να αισθανθείς την ζαλάδα και την σύγχυση και την άβολη αίσθηση της αφυδάτωσης, πράγμα που μπορεί να σε βάλει και σε άλλες σκέψεις, ως προς το τι άλλο σκεφτόσουν και έκανες ή δεν έκανες, τότε που ήσουν βολικά ενυδατωμένος, ε αυτό είναι κάτι.

Η σκέψη περί του πώς γίνεται η δαρβίνεια εξέλιξη, το να αποκτάται έτσι κάποια εποπτεία πάνω στην κρυπτική συνεργατικότητα συμπεριφορών μικρόκοσμου και μακρόκοσμου, είναι η ίδια η εξέλιξη των ειδών εν εξελίξει, καθώς το συναίσθημα ευδαιμονίας από την διαπίστωση αυτή, παράγει σήματα στον εγκέφαλο, που παράγουν σήματα που επηρεάζουν τις εκκρίσεις αδένων σε κάποια σημεία του σώματος, και επηρεάζουν και την μεταβολική διαδικασία των μεταβολικών μικροβίων στα έντερα, και προκύπτουν έτσι αδιαβάθμητες ουσίες που διοχετεύονται στο αίμα και στη λέμφο και στο νευρικό σύστημα και τροποποιούν τις κυτταρικές προτεραιότητες, τουλάχιστον, θα έλεγα.

Η εξέλιξη μπορεί λοιπόν να επιταχυνθεί, και το πολύμηνο stage του Χριστού στην έρημο, να γίνει και ταχύρυθμο crush course, και δεν είναι απαραίτητο ας πούμε να γίνει όπως το γράφει ο Ντοστογιέφσκι, το να αφιερώσει κάποιος όλη του τη ζωή υπακούοντας κάποιον μέντορα, γκουρού, ή κάποιον σταρέτς στην ρώσικη περίπτωσή μας, και παραιτούμενος έτσι από κάθε του επιθυμία, κρατώντας μόνο την επιθυμία να δει πώς θα αισθάνεται στο τέλος της πολυετούς εξάσκησης. Μπαίνοντας στον κόπο να σκεφτείς την διαδικασία παραίτησης από τα ένστικτα, και από τα φροϊδικά σύνδρομα, και από τις συγκεχυμένες υποδηλώσεις του υποσυνείδητου, και τις αφανείς υπαγορεύσεις του ασυνείδητου, καταργώντας το εγώ του Φρόιντ, προκειμένου να κερδηθεί κάποιο άλλο αυθεντικότερο, αυτό μπορεί να τελεσφορήσει και ως ταχύρυθμο σεμινάριο, αφού γι αυτό μεταξύ άλλων μπήκε στον κόπο και το έγραψε αναλυτικά μυθιστορηματικά ο Ντοστογιέφσκι, και γι αυτό μεταξύ άλλων θεωρείται και τόσο σπουδαίος συγγραφέας, και είναι ας πούμε τόσο σπουδαίος, γιατί μπορεί, αν μπεις και εσύ στον κόπο, να σε απαλλάξει από τον κόπο να περιμένεις όλη την ζωή, για να διαπιστώσεις λίγο πριν το τέλος της, αν όλα στο μεταξύ έχουν πάει κατ’ ευχήν, ποιά θα είναι η τελική έκβαση μιάς υπόθεσης εργασίας σαν την σωτηρία της ψυχής, φερ’ ειπείν. Υποθέτοντας το λοιπόν, πώς μπορεί να εξελίχτηκε, και πώς μπορεί να κατέληξε, το φιλόδοξο εγχείρημα, μπορείς να έχεις κάποιο ταχύρυθμο σεμινάριο περί των ωφελειών κάποιας επίπονης, και time consuming, διαδικασίας, σαν να χρησιμοποιείς ας πούμε ένα φάρμακο, που χρειάστηκε είκοσι χρόνια εργαστηριακών και κλινικών δοκιμών, και στοίχισε την ευζωία και την θυσία κάποιων ποντικοειδών πειραματόζωων, πιθήκων, και guiney pigs, και σκύλων, και εσύ, απλώς το καταπίνεις.

προθύστερο, ή, preposterous

Αυγούστου 17, 2016

Το τι έγινε πριν, έχει πάντα την αξία του. Να, ας πούμε τα μικρά βακτηριώδη ζώα που συνεργάστηκαν για να φτιάξουν εξελικτικά έναν άνθρωπο, διατηρούν ακόμα και σε αυτήν την διάδοχη κατάσταση (αυτήν της εξελιγμένης εταιρικής μορφής με τα μικρόβια του αναπνευστικού και του εντερικού σωλήνα, και τα άλλα του δέρματος, και λοιπά) αρκετούς ενδιαφέροντες συμβολισμούς από το πριν, συμβολισμούς που βοηθάνε, φτιάχνοντας κάποιο μοτίβο, να φερ’ ειπείν το βακτήριο φτιάχνει ουσίες από την ουσία του Κόσμου, είναι η σημαντική βιολογική μηχανή μεταποίησης, και γίνεται όλο και πιό καλό σε αυτό, μέχρι κάποιο κομβικό σημείο όπου το πεδίο ενδιαφερόντων του από το οποίο μπορεί να αντλήσει ουσία, γίνεται το Πεδίο Χιγκς, η παραμεθόριος τουτέστιν μεταξύ του ορατού και του αόρατου, και δίνει έτσι όνομα στην μόλις διαμορφωθείσα προσωπικότητα που βλέπει τον εαυτό της, κάπως ας πούμε σαν εκείνους τους πιλότους δοκιμαστικών μοντέλων που τους εμπιστεύονται οι αεροπορικές βιομηχανίες τα πανάκριβα σοφιστικέ πρωτότυπα, και παίρνει ο test pilot την τελευταία εξέλιξη της τεχνολογίας, σε ευφάνταστο σχεδιασμό, που σχετίζεται με τον αέρα, και με τους στροβιλισμούς, κάτω από κάποιες συνθήκες, με διαφορετικό και πιό ενδιαφέροντα τώρα πιά τρόπο, κάποιο εξαιρετικά ευφυές σύνολο καλών φαινομενικά ιδεών, με την μορφή ενός γυαλιστερά ελκυστικότατου πρωτοφανούς μοντέλου της Μπόιγκ, και το πετάει, και το βάζει να κάνει πράματα που δεν μπορούσε να κάνει το παλιότερο, και θυμάμαι τον τεστ πάιλοτ που του έδωσαν να κάνει την πρώτη δοκιμαστική πτήση εκείνου του πρωτοφανούς υπερηχητικού με το εξαιρετικά φουτουριστικό ντιζάιν που το έκανε να μην θυμίζει σε τίποτα απολύτως τα άλλα επιβατικά της εποχής, και αυτός που το πιλοτάριζε το Concorde τότε στα λέιτ σίξτις, θα δοκίμαζε κάτι τι το τελείως άνευ προηγουμένου.

Και μάλιστα ο συνδυασμός, της θεωρίας της Δημιουργίας από τον Θεό, με την φαινομενικά αντιποδική θεωρία της αυθόρμητης εξέλιξης από συνεργαζόμενους μονοκύτταρους οργανισμούς, μου μοιάζει ακόμα πιό καλή ιδέα, αφού το βιβλικό «κατά εικόνα και κατά ομοίωση» του Θεού, που παραείναι βέβαια υψηλών προδιαγραφών, αφήνει ευχάριστα μεγάλα περιθώρια στα δημιουργικά βακτήρια για να εξασκήσουν την εφευρετικότητά τους, μιμούμενα κάθε αξιοπρόσεκτο πεδίο του Κόσμου, και φτιάχνοντας κατά εικόνα και κατά ομοίωση, συναισθήματα αντάξια του κβαντικού χάους, και ιδέες συγγενείς με την λειτουργικότητα της εξέλιξης κάποιου άστρου, από αντιδραστήριο πυρηνικής σύντηξης, σε κβάζαρ και σε υπερκαινοφανή, και σε μπλακ χόουλ, αφού αν μπορείς να τα σκεφτείς αυτά τα πράματα μπορείς και να τα μιμηθείς, καθώς και κάποια μενταλιτέ υβριδική, μιάς αποικίας τερμιτών, και κάποιας τηλεπαθητικής επικοινωνίας μεταξύ φυτών και εντόμων και πουλιών και άλλων φυτών, μέσω ψεκασμένων νευροδιαβιβαστικών ουσιών, και αιωρούμενων αρωμάτων, και περιφερόμενων ηλεκτρομαγνητικών σημάτων, που δεν έχουν το στυλ του γραπτού λόγου αλλά είναι πιό επικοινωνιακά. Το κατά εικόνα και κατά ομοίωση θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως κάποια μετάφραση, στην θρησκευτική ορολογία, αυτού που θα μπορούσε να υπονοεί η Υπερσυμμετρική θεωρία, που μιλάει για κατά εικόνα και κατά ομοίωση του Νταρκ Μάτερ. Θεωρία που μπορεί να σε απαλλάξει από την μάλλον αδιέξοδη ιδέα, σε στυλ θρησκευτικός μάρτυρας, ή στο φαινομενικά αντίθετο στυλ, του μη θρησκευτικού μηδενιστή αυτοκτονικού υπαρξιστή, δηλαδή το να νομίζεις ότι πρέπει να πεθάνεις πρώτα, πριν να έχεις την ευκαιρία να διασυνδεθείς με οτιδήποτε κοσμικά άξιο λόγου, ότι δηλαδή υπάρχει ίσως κάποιο αξεπέραστο φράγμα εντροπίας που εμποδίζει την επικοινωνία με τα παράλληλα σύμπαντα του Νταρκ Μάτερ. Υπάρχει το λοιπόν, η δυνατότητα καθόδου στον Άδη, σαν τον Ηρακλή, και σαν τον Θησέα, με δυνατότητα επιστροφής στον πάνω κόσμο, και με όλα τα ωφέλη που συνεπάγεται μιά τέτοια εξωτική επίσκεψη, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η διασκεδαστική επίδειξη της κάρτας πολλαπλών διαδρομών πέρα δώθε του Αχέροντα και της Στυγός, προς το συνωστιζόμενο, μπροστά στα εκδοτήρια εισιτηρίων one way, πλήθος ιδανικών αυτοχείρων.

 Το βακτήριο σε συνεταιριστικό στυλ είναι μετρίως φανερό ότι μπορεί να δώσει ενδιαφέρουσες εκδοχές στην έννοια, σκέψη, πέραν της γνωστής του Ντεκάρτ, σκέπτομαι άρα υπάρχω, ή του τύπου στο γλυπτό του Ροντέν σε βαθυστόχαστο ενσταντανέ, εκδοχές όπου το βακτήριο διεκπεραιώνει το δικό του μερίδιο στην διαδικασία συμπαντικής σκέψης, όπως ακριβώς ένας από τους πολλούς νευρώνες στον εγκέφαλο στην διαδικασία ατομικής σκέψης. Και κάποια διαφορά θα έλεγα ανάμεσα στην ατομική και στην συμπαντική σκέψη, την εκφράζουν μου φαίνεται, από την μία, η ψυχανάλυση του Φρόιντ που υποτάσσει την ατομική σκέψη στα ένστικτα και στα σύνδρομα, και από την άλλη, το Ταό του Λάο Τσε, που την αποσυνδέει από αυτά.

Και όπως τα κυανοβακτήρια (πριν να εμφανιστούν οι συμπαγείς συνεταιρισμοί βακτηρίων) μεταβόλισαν την δύσπνοια του ηφαιστειακού αέρα σε αναπνεύσιμο οξυγόνο, ακριβώς έτσι τα συνεργαζόμενα incorporated βακτήρια στα ανθρώπινα νευρικά κύτταρα μεταβολίζουν το Νταρκ Μάτερ σε πολλά κάτι τι που δίνουν ας πούμε νόημα στην αρχαία βιβλική φράση, ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος. Κι αυτό είναι understatement θα έλεγα, μιάς που φαίνεται να ισχύει μάλλον το αντίθετο, δηλαδή όπως κάποια βακτήρια που ζουν ακόμα έξω από τον οξυγονούχο παράδεισο, σε τοξικές ηφαιστειακές λίμνες και σε αναερόβια υπόγεια έγκατα και τέτοια, και μεταβολίζουν το λανθασμένα εκλαμβανόμενο ως μη βιώσιμο υλικό, σε απρόσμενα βιώσιμο, προσθέτοντας ενδιαφέρουσες και οικειοποιήσιμες εκδοχές στην έννοια του εξωγήινου, ε κάπως έτσι.   Δηλαδή ότι ο άρτος είναι κάποια μικρή λεπτομέρεια, με την έννοια ότι κάποια κρίσιμη αλλαγή έγινε στον στρατηγικό σχεδιασμό του ανθρώπινου βακτηριακού consortium όταν άλλαξε διατροφικές συνήθειες και δεν χρειαζόταν πιά να αφιερώνει όλο του τον χρόνο και όλη του την νοητική δραστηριότητα στο φαΐ, όπως τα άλλα ζώα, και το νευρικό σύστημα στράφηκε και άρχισε να ριζώνει μέσα στο αόρατο και σε εναλλακτικές αφανείς πηγές τροφοδοσίας όπως το κβαντικό πεδίο Χιγκς φερ’ ειπείν, και όπου η χαρά ας πούμε και μόνο να το διαπιστώνεις εκεί που δεν φαίνεται, το εν λόγω πεδίο, είναι πιό θρεπτική από τον άρτο.

Οι πληροφορίες, η γνώση, εξ άλλου, και η χαρά ή όχι, που τρέφει ή όχι, κάποιον φιλομαθή, είναι θα έλεγα κάποιο θέμα σημαντικά αμφισβητούμενο. Να ο Λάο Τσε φερ’ ειπείν, και ο Τζούλιους Ασάντζ το βλέπουν αρκετά διαφοροποιημένα. Ο κινέζος λέει ότι ο λαός δεν χρειάζεται και πολλή γνώση, και του αρκεί ο άρτος, και αυτό το συμπέρασμα του προκύπτει μου φαίνεται αβίαστα, ξέροντας ας πούμε ο ελιτίστας κινέζος την λειτουργικότητα του Νταρκ Μάτερ που το έλεγε Ταό, και ξέροντας επίσης και τις πιθανότητες που είχε το ζήτημα να ενδιαφέρει με κάποιον τρόπο αυτόν τον εν λόγω λαό. Και εν προκειμένω, κάποια περιορισμένα δημοφιλής πρωθυπουργός της Αγγλίας, η Θάτσερ, είχε αμφισβητήσει δημοσίως το ομαδικό ειδικό βάρος του εν λόγω λαού, λέγοντας ότι δεν υπάρχει ούτε ο λαός ούτε το ειδικό του βάρος, και αντιπροτείνοντας ότι ο καθένας έχει όνομα και διεύθυνση και ατομικό βάρος. Από την άλλη, ο Τζούλι Ασάντζ νομίζει ότι κάποια πράματα που κάποιοι τα θέλουν μυστικά, ε αυτά ακριβώς πρέπει ο λαός να πληροφορηθεί ότι κάποιοι δεν θέλουν να τα κάνουν λαϊκό θέμα ας πούμε, και έφτιαξε το Wikileaks που είχε στόχο να κάνει τον λαό να νομίζει ότι ξέρει όλα όσα κάποιοι δεν θέλουν να ξέρει, εκτεθειμένα πιά στο διαδίκτυο, κι αυτό θα του δίνει έτσι κάποιο συναίσθημα κλεμμένης ικανοποίησης ίσως.Το Wikileaks είναι μου φαίνεται κάποιο καλό reality test, με την έννοια ότι, δημοσιεύει, ας πούμε, ο Άσαντζ ένα έγγραφο που διαρρέει από την βιβλιοθήκη κάποιου βουδιστικού κινέζικου ορεινού μοναστηριού, που περιγράφει υπαινικτικά την μυστική διαδικασία του πώς να βλέπεις, αυτό που ο λαός δεν βλέπει, αλλά αυτό είναι εκεί, και μάλιστα είναι και διαθέσιμο για να δώσει φώτιση, και παίρνει το δημοσίευμα 2-3 λάικ, και ένα σχόλιο, του στυλ, σιγά την μυστική διαρροή, αυτό δεν προσπαθούν να μας το κρύψουν, Αυτοί. Αφού αυτό το πουλάνε μεταφρασμένο από τα κινέζικα στα βιβλιοπωλεία σε προσφορά!

 

God’ s particle

Αυγούστου 4, 2016

Το σωματίδιο του Θεού το βρήκε τελικά η ελίτ των κβαντικών φυσικών, και είχαν μαζευτεί σε ένα αμφιθέατρο να το περιμένουν, και τους ανακοινώθηκε ότι πριν λίγο έγινε, και το σωματίδιο του Θεού φορτίζει με σημασία το ζήτημα και δείχνει πόσο παρόμοιο είναι με τις θεολογικές αναζητήσεις κάποιων μεσαιωνικών Παπών και θεολόγων, αφού το σωματίδιο του Θεού είναι αυτό που δίνει ουσία στον κόσμο, που είναι μέρος του πεδίου που μετατρέπει κάθε τόσο από το απόθεμα του 95 τα εκατό του Νταρκ Μάτερ, και φτιάχνει υλικό για το πέντε τα εκατό του ορατού κόσμου, ενώ και κάποιος Πάπας του 14ου αιώνα έλεγε στους περιδεείς ενδιαφερόμενους ότι αυτοί που κέρδισαν τον Παράδεισο, δηλαδή το προνόμιο να γνωρίσουν την ουσία του Θεού βλέποντάς τον από κοντά, θα χρειαστεί να περιμένουν κάπως περισσότερο από όσο είχε προαναγγελθεί αρχικά, και στο μεταξύ εκεί στον προθάλαμο, στο limbo, θα τους δινόταν ένα ωραίο λευκό φόρεμα, πράγμα που θα τους εξασφάλιζε από κάποια πιθανή μελλοντική αμφισβήτηση. Και αυτοί που περίμεναν στο προνομιακό, περιορισμένης πρόσβασης ελβετικό αμφιθέατρο, στον προθάλαμο του Μεγάλου Επιταχυντή Σωματιδίων, περίμεναν ακριβώς κάτι τέτοιο, να τους ανακοινωθεί ότι είδαν κάποιοι που το άξιζαν, την ουσία του κόσμου, την αλήθεια, σχηματοποιημένη στο φευγαλέο σωματίδιο, μέρος του πεδίου του Θεού. Και τους ανακοινώθηκε ότι την είδαν, και την φωτογράφησαν, και την μέτρησαν την ουσία του σωματίδιου του Θεού, και σηκώθηκαν και άρχισαν να χειροκροτάνε και να κοιτάζονται για να ενισχύσουν το συναίσθημα της στιγμής, και μου φαινόταν πως επειδή δεν κατάφερναν να ενθουσιαστούν τόσο όσο φαντάζονταν ότι θα έπρεπε να εκστασιαστεί κάποιος μετά από μιά τέτοια ανακοίνωση, γι’ αυτό έψαχναν ο ένας μέσα στο βλέμμα του άλλου, και κοιτάζοντάς τον με επίμονη προσμονή, να αναπαράξουν πολλαπλασιαστικά κάποιον ομαδικό ενθουσιασμό που θα έπρεπε να είναι ταιριαστός με το ύψος της περίστασης. Και τώρα που το βρήκαμε, τι μας λέει η εν λόγω συνάντηση με την αλήθεια; Μήπως θα χρειαστεί να περιμένουμε και εμείς στον προθάλαμο του Παράδεισου, μέχρι να ξεκαθαριστεί το ζήτημα του τι έχουμε στα χέρια μας; Και αυτοί είχαν το προνόμιο μέσα στο υπόγειο ελβετικό αμφιθέατρο να μην χρειάζεται να πεθάνουν προηγουμένως, ενώ δέκα αιώνες πριν, στην ίδια ελβετική πόλη, μερικές δεκάδες μέτρα πιό πάνω, στην επιφάνεια της πόλης, στην πλατεία, ο δεμένος στον στύλο αιρετικός κατάφερνε να ενθουσιαστεί περισσότερο, από το επιστημονικό κοινό, εκστασιασμένος, και γύρω η φωτιά να φουντώνει και να τον πλησιάζει, και το πλήθος να ενθουσιάζεται και εκείνο, καθώς οι θεατές κοιτάζονταν μεταξύ τους και έβλεπαν μέσα στα μάτια ο ένας του άλλου κάποιο έκτακτο συναίσθημα, και κυρίως κοίταζαν τον αιρετικό στα μάτια, και τους έπειθε και τους ενθάρρυνε ότι έβλεπε τον Θεό καθώς πλήρωνε το υπέρτατο τίμημα για πάρτη του, και όλο αυτό που έβλεπαν στο βλέμμα του έμοιαζε αληθινό και έτσι είχαν λόγους να ενθουσιάζονται.

πεδίο δυνατοτήτων

Αυγούστου 1, 2016

Αυτό που λέγεται αρνητική ενέργεια στην κβαντική φυσική, είναι αυτό που λέγεται η τέχνη της ουσίας στην ταοϊκή φυσική, και είναι, μου φαίνεται, η τέχνη του να μην κάνεις, και να ξέρεις πότε να μην το κάνεις. Τα πεδία που περιγράφει η ταοϊκή Τέχνη του Πολέμου, είναι και τα πεδία της κβαντικής φυσικής, είναι το περιβάλλον όπου γίνεται κάποια αόρατη διεργασία που μπορεί να την δει ο εξασκημένος ενδιαφερόμενος και μετά να κάνει τον έξυπνο και τον μάντη στους απροετοίμαστους. Ο κινέζος που έγραφε για το πεδίο, όπου συνέβαιναν και προαναγγέλλονταν πράματα που μόνο αυτός τα έβλεπε, έλεγε ότι ήξερε, ό,τι ήξερε, και ότι δεν ήταν απλώς κάποια θεωρία που πρότεινε, σε αντίθεση, ας πούμε, με την θεωρία της κβαντικής φυσικής, που όπως έλεγε ένας από αυτούς που την πρωτοδιατύπωσαν, είναι απλώς άλλος ένας τρόπος να νομίζεις κάτι τι για τον κόσμο. Μου αρέσει η σιγουριά του αρχαίου κινέζου του έκτου αιώνα προ Χριστού, σε σχέση με τον σεμνό σκεπτικισμό του δανού του εικοστού αιώνα μετά Χριστόν, και ίσως ένας από τους λόγους που ο κινέζος δικαιούταν να είναι τόσο αεράτος, είναι ότι είχε κάνει όλα τα πειράματα που ο δανός δεν κατάφερνε να κάνει, ή μάλλον, ο κινέζος έκανε τα κατάλληλα πειράματα, ενώ ο άλλος έκανε τα λάθος πειράματα, κι όπως ξέρουμε στην επιστήμη, αν θέτεις λάθος υποθέσεις εργασίας και λάθος πειραματικά ερωτήματα, ε τότε, most difinitely, θα παίρνεις εξ ίσου λάθος απαντήσεις. Ο κινέζος είχε δοκιμάσει την θεωρητική γνώση του, στο «πιό δύσκολο πράγμα του κόσμου, την πολεμική σύγκρουση», όπως έλεγε, πράγμα που είναι κάπως έτσι, θα έλεγα. Έχουμε δηλαδή κάποια υπόθεση εργασίας που δεν έχει δημοσιευτεί σε έγκυρα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, δεν έχει ανακοινωθεί σε έγκυρα διεθνή επιστημονικά συνέδρια, δεν έχει καν υποβληθεί στην κριτική της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, δεν έχει πατενταριστεί στον διεθνή οργανισμό ευρεσιτεχνιών και επικερδών πνευματικών δικαιωμάτων, δεν έχει καμία ελπίδα να πάρει το νόμπελ prize, γιατί κανείς δεν την ξέρει για να την προτείνει στην έκπληκτη επιτροπή βράβευσης, και παρά όλες αυτές τις ελλείψεις, πας και την εφαρμόζεις απ’ ευθείας σε ανθρώπους, ούτε σε ποντίκια, ούτε σε guiney pigs, ούτε σε πιθήκους, αλλά απ’ ευθείας σε ανθρώπινα ανίδεα test group, που η άγνοιά τους ότι συμμετέχουν στο πείραμα εργασίας, τα κάνει και κάτι σαν ιδεώδη ομάδα πειραματισμού. Και αν ακόμα τα παραλέει ο κινέζος για την δυσκολία του πολέμου, σίγουρα μάλλον δεν τα παραλέει και τόσο, ώστε να κάνει την αξία του πειράματος επιστημονικά ανεπαρκή, σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρ, μιάς που, πόσο εύκολος μπορεί να είναι ο πόλεμος, αφού πρέπει κάθε τόσο να προσέχεις να μην πάθεις κάποια ανεπανόρθωτη ζημιά, ενώ ταυτόχρονα έχεις βαλθεί να πείσεις αρκετούς κακότροπους τύπους ότι δεν ήταν καλή ιδέα εξ αρχής, ό,τι ήταν αυτό που τους έβαλε σε αυτήν την διαδικασία. Ο κινέζος είναι φανερό από τα γραφόμενά του ότι ξέρει την διαφορά ανάμεσα στο, «ξέρω», και στο, «έχω την τάδε άποψη», πράγμα που και ο δανός βέβαια φαίνεται να ξέρει, αλλά είπαμε, ο δανός σεμνά δεχόταν ότι δεν ήξερε όσα ήξερε ο κινέζος, πράγμα που θα έλεγα ότι το κάνει ακόμα πιό ενδιαφέρον το πράγμα, σε στυλ, το υδρογόνο ας πούμε που είναι το πιό συνηθισμένο, και το πιό διαδεδομένο και το πιό κοινόχρηστο στοιχείο στο Σύμπαν, λίγοι μόνο μπορούν να το συντήξουν σε ήλιο, στο στυλ που το κάνει ο Ήλιος, και να πάρουν έτσι δωρεάν ατελείωτη πρώτης τάξης ενέργεια, ακόμα κι αν έχουν ακούσει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, κατά πώς το έχουν περιγράψει λεπτομερώς κάποιοι, από τους οποίους δεν εξαιρείται ο δανός, που δεν ήξερε, θα έλεγα, τι έχει στα χέρια του. Ή, στο στυλ του πολιορκημένου μεσολογγίτη του Σολωμού, που ελεεινολογούσε το τουφέκι του που δεν μπορούσε πιά ούτε να το ανασηκώσει από την ξελιγωμάρα,  και σαν να μην έφτανε αυτό, «κι ο αγαρηνός το ξέρει».

Το να ξέρεις την τοπογραφία του πεδίου, και πού και πότε θα πας να περιμένεις τα στοιχειώδη σωματίδια νοήματος, και τα νοηματοφόρα νετρίνα, και τις εξελίξεις τις πλήρεις νοήματος, και το μουσικό θέμα της ταλάντωσης των κβαντικών χορδών, μπορεί και να σου δημιουργήσει προβλήματα, αν δεν ξέρεις τι ακριβώς να το κάνεις, ή μάλλον, τι να μην το κάνεις,  όπως ας πούμε η ατυχής προσπάθεια εκείνων των συμπαθών αμερικάνων φυσικών που μπήκαν στην περιπέτεια να ζητήσουν από το κονκλάβιο των συναδέλφων τους να αναγνωρίσουν ότι οι χορδές του κβαντικού πεδίου είναι μέρος της πραγματικότητας, και ήταν ας πούμε σαν να ζητούσε ο κινέζος που έγραψε την ταοϊκή Τέχνη του Πολέμου, από αυτούς εις βάρος των οποίων την έγραψε, να αναγνωρίσουν κάτι τι, σαν, ε καλά το ήξερα! σιγά το πράμα!

Ε και αυτό τώρα, το να βλέπεις το Νταρκ Μάτερ που υποτίθεται ότι δεν υπάρχει, ή υποτίθεται ότι είναι τόσο εξωτικό που δεν μπορεί να αφορά κανέναν, μπορεί με κάποιον τρόπο να προδοθείς ότι το κάνεις, ή ότι κάνεις κάτι σχετικό, να ας πούμε, μου λέει ένα από τα πιό τέλεια κοινότοπα και κοινότυπα πρόσωπα που δουλεύουμε μαζί, «εσύ έχεις το κοκαλάκι της νυχτερίδας!». Αυθόρμητη δήλωση, απρόκλητη εκ μέρους μου, και βαρύνουσα από την πλευρά του άλλου μέρους, γιατί στην ορολογία της αυτό εμπλέκει την εύνοια της λευκής μαγείας, κάποιο χαρισματικό προνομιακό μαραφέτι το οποίο σου εξασφαλίζει κάποια συμπεριφορά και κάποια μενταλιτέ, που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να την έχει κάποιος, χωρίς αυτό το γκάτζετ, συγκρίσιμο μάλλον και με το μαγικό ραβδί του Χάρι Πότερ, κάποιος από αυτούς με τους οποίους θα είχε πιθανότητες να συναναστραφεί. Κάπως έτσι. Πολύ κολακευτικό. Ιδιαιτέρως ενδεικτικό, ως προερχόμενο από την πλευρά αυτών για τους οποίους δεν γράφτηκε η ταοϊκή Τέχνη του Πολέμου (είναι υπαινιγμός και πιασάρικος τίτλος για την Τέχνη της Ζωής), και αυτών τους οποίους είχε υπόψη ο βιβλιοθηκάριος κάτοχος του μυστικού της λαβυρινθώδους βιβλιοθήκης (του Έκο), ότι ποτέ δεν θα έπρεπε να νομίσουν ότι θα έχουν πρόσβαση στα βιβλία της ακριβοθώρητης μοναστηριακής βιβλιοθήκης.

 

κβαντική αγάπη

Ιουλίου 26, 2016

Θα μπορούσα και να το πω, ότι η φώτιση, enlightenment, στο στυλ του Βούδα ας πούμε, ως αποκάλυψη της ουσίας της μαγικής κοσμικής μηχανικής, είναι κάτι σαν να έχει ήδη φτιάξει ο λεγάμενος τον πολύφερνο κινητήρα cold fusion που από νερό θα φτιάχνει με πυρηνική σύντηξη ήλιο και θα λυθεί έτσι το ενεργειακό πρόβλημα, και αυτό ακριβώς έχει κάνει, σε στυλ, όλες οι μηχανές που μοιάζουν καλές ιδέες που κάνουν breakthrough, σε κάποια ζητούμενα, υπάρχουν ήδη στον καμβά του κόσμου, στο πεδίο, και σε αυτό θα συμφωνούσε κάποιος ευφάνταστος ερασιτέχνης της κβαντικότητας και ντιλετάντης του Ταό, και μόνο με παραδοξότητες, σαν αυτή ας πούμε, σχηματοποιούνται. Όπως η αναγωγή της αγάπης σε ultimate passpartout, εκ μέρους του ρώσου ντοστογιεφσκικού Σταρέτς, του προαναφερθέντος λεγάμενου, και η αγάπη του Σταρέτς δεν είναι καθόλου ακατάλληλη για σύγκριση με το Ταό, κι ένας τρόπος σύγκρισης είναι ότι η εκμάθηση χρήσης του Νταρκ Μάτερ, που την ξέρει καλά το Ταό, εξασφαλίζει κάποιο ψυχολογικό αντίστοιχο, κάποιο υπέροχα breakthrough ψυχολογικό βίρτσουαλ μηχάνημα, σαν αυτό ίσως που είχε προσφέρει στον Σταρέτς η εθελοντική υποταγή των άλλων στην αυθεντία του, για να σωθούν, κι έτσι, θαυμάζοντάς τον απεριόριστα, και μιλώντας του εξαιρετικά ευγενικά, και γενικά όντας πρωτοφανώς καλοί μαζί του, με τρόπο που σε καμία άλλη περίσταση δεν θα κατάφερναν, και το κατάφεραν στην περίστασή μας επειδή είχαν πειστεί ότι έτσι θα σωθούν, έστω και χωρίς να καταλαβαίνουν πώς ακριβώς, θα γινόταν αυτό. Κάπως έτσι. Έβαλαν δηλαδή τον Σταρέτς σε κάποια παραδείσια, κατά κάποιον τρόπο, ψυχολογική θέση, αμέριστης και απεριόριστης και άνευ όρων δημοφιλίας, επειδή με αυτόν τον τρόπο ήλπιζαν να αντιμετωπίσουν το κάπως κολασμένο προσωπικό τους υπαρξιακό και κοινωνικό αδιέξοδο, κι έτσι εξωθούσαν τον Σταρέτς, με σημερινούς κβαντικούς όρους, από το αβίωτο δικό τους 5 τα εκατό του προφανούς κόσμου, στο βιώσιμο 95 τα εκατό του μη προφανούς Νταρκ Μάτερ, μέσα στο οποίο κολυμπάει χαλαρά το Ταό, και κολυμπούσε και ο Σταρέτς με την ενέργεια της αγάπης που του έδινε κάποια βολική εποπτεία πάνω σε όλους. Και έτσι ίσως, άφηναν και στον Σταρέτς τα περιθώρια να είναι τόσο μα τόσο γενναιόδωρος μαζί τους, και να μιλάει για την αγάπη ως το απόλυτο μηχάνημα απεριόριστης δωρεάν ζωτικής ενέργειας, μέσα από το μεγάλο μοναστηριακό ντοστογιεφσκικό εργοτάξιο ενεργειακής διαχείρισης του Νταρκ Μάτερ.

εύρηκα!

Ιουλίου 22, 2016

Η ορχιδέα στο δάσος νεφών της Κολομβίας εκπέμπει κάποιο άρωμα που από ό,τι έλεγαν στο ντοκιμαντέρ, το έβρισκαν εξαιρετικό για να έρθει το κατάλληλο έντομο που θα φάει, και φεύγοντας θα πληρώσει ανταποδοτικώς τον λογαριασμό μεταφέροντας γενετικό υλικό για την παράταση του είδους της ορχιδέας, και τώρα εδώ στο ξηρικό κυκλαδίτικο δασάκι του οποίου τα δέντρα μπορώ να τα μετρήσω έτσι στα γρήγορα, αλλά έχει κι αυτό πάντως στοιχεία οικοσυστήματος, αν μπω στον ίδιο προσεκτικό κόπο με τους υπέροχους ντοκιμαντερίστες στην Κολομβία, και τους άλλους στον κοραλλιογενή ωκεάνειο ύφαλο που μπήκαν στον κόπο να διαπιστώσουν και να καταγράψουν γιατί όλοι αυτοί οι σφυροκέφαλοι καρχαρίες μαζεύονταν εκεί, είναι κι εδώ το λοιπόν ένα σύννεφο (κι εδώ τελειώνουν οι ομοιότητες, με το κολομβιανό δάσος νεφών), που με κάνει να αναπνέω σαν να προσπαθούν τα πνευμόνια να κάνουν τη δουλειά τους με κάτι τι δυσανάλογα πηχτό, σαν να προσπαθεί ένας βενζινοκινητήρας να δουλέψει με πετρέλαιο ντίζελ. Και το σύννεφο και η ζέστη κάνουν πιό έντονο το αόρατο σπρέι του ρετσινιού που μου στέλνει το πεύκο και με προσελκύει σαν το έντομο να κάτσω από κάτω, άλλο ένα παρασιτικό χαρακτηριστικό μου καθώς παρασιτώ τον υπέροχο ρετσινώδη αέρα και την βολικά ζωτική σκιά του πεύκου, και του κάνω την ανταποδοτική χάρη να γράψω γι’ αυτό, και η οικολογική μας αλληλεξάρτηση επεκτείνεται κι άλλο, γιατί το ρετσίνι φτιάχνει ένα κορεσμένο διάλυμα με τον κορεσμένο σχεδόν από νερό αέρα, και με επηρεάζει κάπως στο να εκτιμήσω το τοπικό οικοσύστημα, που το συνθέτουν πάντα οι ίδιοι συνταξιούχοι που έρχονται και αναμασούν τις δικές τους εκδοχές για τα πράγματα, πικρία, λαϊκούρα, φθόνος, και τέτοια, φωνές χαρακτηριστικές σαν να έχουν βαλθεί να επαληθεύσουν κάθε στερεότυπο περί λαϊκούρας, αλλά φτιαγμένος εγώ από τον ρετσινωμένο αέρα και από τον εξωτισμό του Τρίτου Ανθρώπου του Γκράχαμ Γκριν που διαβάζω, την βρίσκω σχεδόν ενδιαφέρουσα την συζήτηση, και ξεχωρίζω την εκδοχή του συνταξιούχου ναυτικού για το ταξίδι του στην Κίνα με το βαπόρι, τότε που είχε πρωτοπάει και ο πρόεδρος Νίξον, καθώς ο καιρός προσπαθεί να με σκοτώσει θα έλεγα, δηλαδή για την ακρίβεια, μόλις ξεμυτίσω από την αρωματική σκιά του πεύκου, βγαίνω σε ένα πεδίο όπου ο υπερκορεσμένος με ελαιώδη υγρασία ακίνητος αέρας είναι τόσο μη αναπνεύσιμος, που θα έλεγα ότι σαν την Αυστραλία με τα υπερβολικά πολλά δηλητηριώδη φίδια και τοξικά έντομα και ιοβόλες μέδουσες, προσπαθεί να σκοτώσει, αλλά όπως σαρκάζει ο κομψός τίτλος του ντοκιμαντέρ, η Αυστραλία δεν προσπαθεί, μόνο, (πες το ψέμματα) να σε σκοτώσει, υποννοώντας ότι έχει κι άλλες ενδιαφέρουσες εκδοχές, πάντως ο καιρός που προσπαθεί να με σκοτώσει, με εξωθεί έτσι κλείνοντάς μου το μάτι σε οικολογική αναπροσαρμογή, σε στυλ, καταφυγή στην αρωματική σκιά του πεύκου και διάβασμα του Γκράχαμ Γκριν που λέει για την παγωμένη χειμωνιάτικη Βιέννη του 1947, με κόντρα αντίστιξη από δίπλα το ευχάριστα αθέατο κουβεντολόι των ζοχαδιασμένων συνταξιούχων που μου θυμίζουν κάποια δική μου εκδοχή για την επίσκεψη του ανοιχτά αντικομμουνιστή αμερικάνου πρόεδρου Νίξον στην Κίνα του εξόφθαλμα κομμουνιστή Μάο κάπου στα 1970. Ψυχρός πόλεμος λοιπόν, και δεν αποκλείεται και ο Νίξον και ο Μάο να είχαν διαβάσει την Τέχνη του Πολέμου, το εξαιρετικά απαιτητικό βιβλίο που υποδύεται ότι δεν είναι και τόσο απαιτητικό, και ο άλλος συμπρωταγωνιστής του Ψυχρού Πολέμου, ο Στάλιν, ο άσπονδος σύμμαχος του Μάο τον καλούσε για επίσημη επίσκεψη και του έκανε εν αγνοία του ανάλυση κοπράνων, για να τον ψυχαναλύσει έτσι, μιάς που αυτή η πλευρά της προσωπικότητας θα έλεγα, που μπορεί να αναδειχτεί από κάποια τέτοια ενδελεχή και εις βάθος ανάλυση, και βέβαια ξεπερνάει τις όποιες προσδοκίες, και ξεπέρασε πράγματι τις προσδοκίες του Μάο, ο οποίος μάλλον ποτέ δεν το έμαθε, κι ας είχε διαβάσει την υπέροχη κινέζικη Τέχνη του Πολέμου, που υπαινίσσεται πόσο σημαντικό είναι να ξέρεις τον άλλο, αφού μόνο πρόσφατα κάποιος ρώσος whistleblower το παραδέχτηκε ότι ο Στάλιν ήταν της άποψης, δεν πετάμε τίποτα.

Η σύζευξη εξ αποστάσεως των στοιχειωδών σωματιδίων που λέει η κβαντική φυσική, είναι αυτό που λέει ο Βούδας σύζευξη του εαυτού με το Σύμπαν, αμφίδρομη, δηλαδή ο εαυτός απέχει πολύ από το να είναι παγιωμένος, και δεν απέχει και τόσο από το Σύμπαν ως κομμάτι του, και έτσι η απόγνωση του τελειωμένου εαυτού, αντισταθμίζεται με το ενθουσιώδες αντίθετο συναίσθημα, του κβαντικού καθρεπτικού εαυτού, δηλαδή, ξαναφτιάχνεις κάθε τόσο τον κόσμο χρησιμοποιώντας την γλώσσα του Βούδα, του Πλάτωνα, της κβαντικής φυσικής, που εξυπηρετούν σε αυτή την κατεύθυνση.

Το πεδίο, αυτό το οποίο το περιγράφουν με τον ίδιο τρόπο, με διαφορά 26 αιώνων μεταξύ τους η ταοϊκή Τέχνη του Πολέμου, και η κβαντική φυσική, είναι η κβαντικότητα, η πρόβλεψη του αθέατου, και η βουτιά στο αθέατο ρεύμα που ξέρεις ακριβώς πού καταλήγει, σε στυλ, αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Οι μοναχοί σε κάποιο πολυεθνικό ιταλικό μοναστήρι του 14ου αιώνα, και οι άλλοι μοναχοί σε κάποιο ρώσικο μοναστήρι του 19ου, θα έλεγα ότι με ευαισθητοποιούν, στο να αξιολογήσω με πιό ενδιαφέροντα τρόπο την στιγμή, να την φτιάξω σε στυλ αυτοεκπληρούμενης προφητείας, μιάς που ο κινέζος στην Τέχνη του Πολέμου, έλεγε για αυτό που δεν υπάρχει ακόμα, αλλά ο αναγνώστης της προτίμησής του το έχει ήδη διαπιστώσει, και έτσι τα πηγαίνει καλύτερα από τους άλλους που νομίζουν ότι συνεχίζει να μην υπάρχει όλο αυτό το 95% του κόσμου, το Νταρκ Μάτερ, που κινεί το υπόλοιπο 5 τα εκατό. Η προφητεία, αυτοεκπληρούμενη ή όχι, ταιριάζει κάπως στο στυλ των ανωτέρω μοναχών που περιγράφουν ο Έκο και ο Ντοστογιέφσκι, να προσπαθούν να βρουν ένα λάιφ στάιλ που θα είχε νόημα, που θα τους ευχαριστούσε κάπως, που θα τους μάθαινε ίσως τρόπους να διαπερνάνε την κρούστα του 5 τα εκατό, ένα λάιφ στάιλ που έπρεπε να δοκιμαστεί, μιάς που είναι (το κατάλληλο λάιφ στάιλ) το πεδίο, που παράγει προϊόντα όπως το Ταό, όπως ας πούμε το κατάλληλο πεδίο που παράγει υπογείως πετρέλαιο, ή βιοαέριο, από τα οποία παίρνει ενέργεια το 5 τα εκατό, το Ταό, ή κάποια μακρινά ξαδέλφια του όπως οι χριστιανικές μενταλιτέ που λειτούργησαν το Scriptorium και την λαβυρινθώδη βιβλιοθήκη του ιταλικού ερημητήριου, που περιγράφει ο Έκο, και τα υπαρξιστικά σεμινάρια του ρώσου σταρέτς, που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι.

Προβλέποντας λοιπόν το μέλλον, ως ένα ακόμα από τα κβαντικά υποατομικά σωματίδια το οποίο ξέρεις πού θα εμφανιστεί, και απλώς πηγαίνεις εκεί και το περιμένεις. Και της γνώσης για τον τρόπο που λειτουργεί το μελλοντοφόρο πεδίο, θα της άξιζε το κομπλιμέντο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Η αιτιώδης συνάφεια, που λέει το ποινικό δίκαιο, είναι η αλυσίδα των αιτίων που πρέπει να έχουν οφθαλμοφανή συνάφεια μεταξύ τους και να καταλήγουν αιτιωδώς στο γεγονός που αξιολογείται ως έγκλημα, και προκειμένου να αξιολογηθούν οι διάφορες μορφές συμμετοχής στο τελικό αποτέλεσμα, και είναι μιά ενδιαφέρουσα εργαλειακή κατασκευή που γίνεται πιό ενδιαφέρουσα, και εδώ είναι ένας ωραίος συνεκτικός σύνδεσμος ανάμεσα στο δυτικό ποινικό δίκαιο και στο μη δυτικό Ταό, είναι που το Ταό χρησιμοποιεί την μη οφθαλμοφανή αιτιώδη συνάφεια. Να ας πούμε η αίσθηση του εαυτού μπορεί να είναι, για λίγο, κάποια αιτιώδης σειρά, από διαπιστώσεις σε στυλ, εύρηκα, όπως θα πούμε για τον πρόσκαιρο ή όχι, φωτισμό του Βούδα παρακάτω, και κατοπινών διαπιστώσεων ότι τώρα το προηγηθέν εύρημα θα πρέπει να αντικατασταθεί από κάτι άλλο, για να ξαναέχουμε κάποια ευχάριστη αίσθηση εύρηκα.

Το ντοκιμαντέρ του νάσιοναλ τζεογκράφικ για το Νταρκ Μάτερ, το Όνομα του Ρόδου του Έκο, και η Τέχνη του Πολέμου κάποιων κινέζων, προσπαθούν να μιλήσουν και για αυτό το εξαιρετικά σημαίνον κομμάτι του κόσμου που δεν φαίνεται, η χρονική εξέλιξη θα έλεγα που καταγράφεται, λόγω του πολύ διαφορετικού τάιμιγκ των εν λόγω, είναι ότι στο ντοκιμαντέρ οι φυσικοί που εκφράζουν κάτι τι ας πούμε σαν τις καλύτερες ιδέες της εποχής τους, το διά ταύτα, φερ’ ειπείν στο οποίο συμπερασματικά κατέληξαν, αυτοί που σήμερα κάνουν αυτό που έκαναν τα μοναστικά τάγματα της μεσαιωνικής Ευρώπης και τα μοναστικά τάγματα της μεσαιωνικής αυτοκρατορικής Κίνας, είναι ότι σήμερα τον μέτρησαν τον αόρατο κόσμο σχεδόν με ακρίβεια. Αυτό δηλαδή που περιγράφουν αυτάρεσκα ότι χρησιμοποιούν κάποιοι κινέζοι ελιτίστες στρατηγοί, που ξέρουν ότι οι περισσότεροι δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν, γιατί νομίζουν ότι δεν υπάρχει, και είναι αυτό που τους δίνει την νίκη, σε ό,τι είναι αυτό που θεωρούν εκείνοι νίκη, κάποιοι αμερικάνοι ελιτίστες φυσικοί το μέτρησαν ακριβώς πόσο είναι, συνεχίζοντας αδιάλειπτα να λείπει.

Η νίκη το λοιπόν, θα μπορούσε να είναι κάποια επιτυχής έκβαση μέσα στο χρονικό πλαίσιο κάποιας στιγμής, σε στυλ, ξέρω σε ποιό σημείο του πεδίου (Χιγκς) θα με περιμένει κάποιο ενδιαφέρον υποατομικό σωματίδιο, από αυτά που συνεχώς κυματωδώς προκύπτουν, και πηγαίνω έγκαιρα να το περιμένω, ενώ φαινομενικά εκεί δεν υπάρχει κάτι. Να, ας πούμε, ο Βούδας, κάποια στιγμή έφτασε σε κάποιο pic φώτισης, εξ ου και Φωτισμένος στην εγχώρια διάλεκτο, και μάλιστα το ευχάριστο του συνέβη κάτω από ένα δέντρο όπου διαλογιζόταν, το ‘ψαχνε δηλαδή, δεν ήταν τυχαίο, και τώρα το εν λόγω δέντρο είναι σημείο προσκυνήματος, κι ένας από τους ενδιαφέροντες συμβολισμούς που προκύπτουν είναι, ότι η μονιμότητα του δέντρου που συμβολίζει την στιγμιαία φώτιση, βρίσκεται μάλλον σε κάποιο κοντράστ με το φευγαλέο της στιγμής αυτής της πολύ καλής συναισθηματικής φάσης που χαριτωμένα την λέει φώτιση. Δηλαδή ο Φωτισμένος Βούδας είναι οριστικά φωτισμένος;

the illusionist

Ιουνίου 28, 2016

Ο κόσμος είναι ψευδαίσθηση, λέει κατηγορηματικά ο καθηγητής της κβαντικής φυσικής, κι αυτό είναι επιστημονική του άποψη, κι όχι προσωπική, όπως ας πούμε όταν γράφει ο Πεσόα ότι η φαντασιακή του προσωπική ναοδομία είναι πολύ πιό πραγματική από τον κόσμο, και μου μοιάζει να το λέει κάπως με απόγνωση, κι ένας από τους λόγους που υποψιάζομαι κάτι τέτοιο, είναι οι τοίχοι του ναού οι φτιαγμένοι από φόβο και οι πύργοι του οι χτισμένοι με δάκρυα, ενώ αντίθετα, ο καθηγητής της θεωρητικής φυσικής που μιλούσε για κάτι το παρεμφερές, ή μάλλον για το ίδιο ακριβώς πράμα, για αυτοσχέδιες επιστημονικές ιδιοκατασκευές, εμπνευσμένες από το πανταχού παρόν Νταρκ Μάτερ, σχετιζόμενες ισότιμα με την πραγματικότητα, στο στυλ, η προσωπική ναοδομία του Πεσόα, είναι ισότιμη με το Τατζ Μαχάλ, με τον Παρθενώνα, και επιπροσθέτως και με τον πολύκλαυστο κατεδαφισθέντα Ναό του Σολωμώντα, μου φαινόταν στον αντίποδα της απόγνωσης, βεβαιώνοντας χαμογελαστός ότι και βέβαια η πραγματικότητα, όπως χονδροειδώς εκλαμβάνεται, δεν είναι και τίποτα αξιόλογο, κι αυτό ανοίγει την όρεξη για αξιοποίηση όλου αυτού του σωματικού υλικού στα γονίδια, στο ντι εν έι, και σε άλλα κομβικά σωματικά σημεία, πράγμα που θα έχει σαν συνέπεια να δημιουργηθούν και ολοκαίνουριοι νευρώνες για να το σκεφτούν το όλο ζήτημα, κι έτσι κάπως θα γίνει καλύτερα κατανοητό και αξιοποιήσιμο, το τι μεγάλη κουβέντα με πολλαπλές συνέπειες εκστόμισε ο καθηγητής, περί ψευδαισθητικού κόσμου .

Κάποιοι στίχοι του Πεσόα, μιάς που γι αυτόν μιλάμε τώρα, είναι θα έλεγα μονάδα μέτρησης, χωρόχρονου, του αξίζει να είναι μονάδα μέτρησης, κάπως σαν τον χρόνο Πλανκ, που μετράει τις μικρές κλίμακες, κάπως σαν το Παρσέκ και το lightyear, που μετράει τις άλλες, ή σαν αυτό που λέγεται Ίαμβος ή Αλεξανδρινός που τυποποιεί κάποια ποιητική μετρική, ή μάλλον ακόμα καλύτερα, πιό ταιριαστά, σαν αυτό που λέγεται δευτερόλεπτο, ή σαν αυτό που λέγεται στα εγγλέζικα, call it a day, ή, a night (pick one!), ή ίσως, αυτό που λένε, ένα τσιγάρο δρόμος. Κι αυτό δεν το λέω λόγω θαυμασμού, δεν είναι δηλαδή που θα ήθελα να τους είχα γράψει εγώ, τους εν λόγω στίχους, ή κάτι τέτοιο, στο ίδιο στυλ που δεν θα με ενδιέφερε να είχα εφεύρει τις προαναφερθείσες μονάδες μέτρησης, και το τσιγάρο είναι κάπως τοξική μονάδα μέτρησης, αλλά αφού κάθε τσιγάρο μετράει αλλιώς τα μέτρα και τα δευτερόλεπτα, εν κινήσει, ή εν στάσει, σίγουρα είναι κάποια μονάδα μέτρησης χωρόχρονου, μετρώντας τον χρόνο μέχρι την επόμενη λέξη στο χαρτί ή στο πληκτρολόγιο, και τον χρόνο ανάμεσα στο τοξικό σοκ του προηγούμενου κύτταρου μέχρι το επόμενο, και το ασυνείδητο χίασμα ανάμεσα στα δύο αυτά πράματα που γίνονται ταυτόχρονα, τις σκέψεις περί λέξεων, και τα διαδοχικά κυτταρικά τοξικά σοκ, είναι γεμάτο με κβαντική πληροφορία, είναι αυτό που λέει, κενό, κάποιος, ή έλλειψη συμβάντων, μόνο και μόνο επειδή απλώς κάνει ένα ακόμα λάθος λόγω έλλειψης παρατηρητικότητας.

Το ότι έγραφε σε στυλ ιδιόμορφου παλίμψηστου, ξανααξιοποιώντας ήδη γραμμένα χαρτιά, και γράφοντας στα διάκενα, δείχνει κάτι σαν σεβασμό στην αϊνστάνεια χωροχρονικότητα, στο αξεδιάλυτο των δύο διαστάσεων, κι αυτό το λέω επειδή αυτό κάνω κι εγώ, γι αυτό και δεν μπορεί να περάσει έτσι. Το ξαναγέμισμα όποιας κενής επιφάνειας έχει μείνει από κάποιο χαρτί, σε στυλ second hand writing, είναι υψηλού συμβολισμού δραστηριότητα, με τα διάκενα ανάμεσα στα ηλεκτρόνια και τον πυρήνα, και το κάθε άλλο διάκενο ανάμεσα σε οτιδήποτε άλλο, και κάτι άλλο, τα γεμάτα δυνατότητες και πληροφορίες, να εξηγούν τον συμβολισμό.

 Η απόκρυφη γλώσσα του Θεού που την άφησε εν είδει μηνύματος μέσα στα πράματα, αυτήν που ψάχνανε διάφοροι αποκρυφιστές, δεν είναι μόνο κάποιο μύθευμα, είναι και αλήθεια, δηλαδή και είναι, και δεν είναι, ακριβώς όπως η γάτα του Σρέντιγκερ μέσα στο επικίνδυνο κβαντικό κουτί, που όσο δεν το άνοιγες ήταν σαν το κουτί της Πανδώρας με απ’ όλα, αλλά το πρόβλημα δεν ήταν ακριβώς στο να το ανοίξεις, ή όχι, ήταν να το ανοίξεις με την λάθος μενταλιτέ, όπως ας πούμε κι η πρόκληση του Πονηρού Πνεύματος προς τον Χριστό, τότε στην έρημο, σε στυλ κάνε το αυτονόητο για να σε πιστέψω, πήδα σε στυλ μπαντζάι τζάμπινγκ στον γκρεμό, αλλά χωρίς το ελαστικό σκοινί, κι αφού είσαι αυτός που λες ότι είσαι, σιγά το πράμα, αλλά ο Χριστός κράτησε χαρακτήρα, κι έτσι δεν πήγε τζάμπα και βερεσέ η εξάσκησή του στην έρημο, και δεν του την έκανε τη χάρη, γιατί το πονηρό πνεύμα είχε τη λάθος μενταλιτέ, τόσο λάθος, όσο φερ’ ειπείν, και η γελοία προσμονή για την αξιοποίηση της Κβαντικής μενταλιτέ, προκειμένου να φτιαχτούν καλύτερα κομπιούτερ ή καλύτερα κινητά τηλέφωνα, τόσο ενοχλητικό θα έλεγα, όσο και η φιλοδοξία να αξιοποιηθεί η Υπερσυμμετρία, και το Νταρκ Μάτερ, και το Μίρορ Μάτερ, για να μετακινούνται οι τουρίστες με τηλεμεταφορά για να πάνε στου διαόλου τη μάνα, τόσο πρόστυχο, θα προσέθετα, σαν να αξιοποιείς τους δύο τόμους των Αδελφών Καραμαζόφ για να στηρίξεις πάνω το λάπτοπ, και για καλύτερη στήριξη να βάλεις δίπλα και τους δύο τόμους των Δαιμονισμένων, κάπως έτσι. Η προτροπή λοιπόν που αποδίδεται στον Θεό, μάζευε πλούτη στον Ουρανό και όχι στη Γη, θα μπορούσε και να εκληφθεί ως θεϊκός υπαινιγμός σε στυλ, να γιατί πρέπει να προσέξεις την μενταλιτέ με την οποία θα ανοίξεις ή όχι το κουτί των Σρέντιγκερ-Πανδώρας, και καλύτερα μάλλον να μην το ανοίξεις, μιάς που θα ήταν τόσο καλή ιδέα, όσο καλή ιδέα είναι να νομίζεις ότι το ι-ίκουαλς-εμ-σι-σκουέρ, εξάντλησε την χρησιμότητά του με το να φτιάχνει πυρηνικά εργοστάσια που τροφοδοτούν με ρεύμα καφετιέρες, σμαρτ φόουν και χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ο εξωγήινος που βρέθηκε και δεν βρέθηκε στο χωριό Ρόσγουελ από την αμερικάνικη κυβέρνηση και από διάφορους συνωμοσιολόγους, αξιοποιείται υπέροχα από τον ντετέκτιβ Μόλντερ του εφμπιάι, και από τον καρτουνίστικο american dad της σιάιέι, σε στυλ, και υπάρχει και τον κρύβουν, και δεν υπάρχει και κρύβουν κάτι άλλο, και επιπλέον σαν τρίτη εκδοχή, ο καρτουνίστικος Ρότζερ ο εξωγήινος του Ρόσγουελ, και υπάρχει, και δεν υπάρχει, όχι λιγότερο από τον Οδυσσέα του Όμηρου και του Τζόις και του Καζαντζάκη φερ’ ειπείν, και δεν είναι καθόλου λιγότερο ενδιαφέρων. Το κατά πόσο υπήρξε ο Οδυσσέας είναι κάποιας τάξης ζήτημα, κι αυτό που έκανε ο Όμηρος με πρόφαση την ύπαρξή του, είναι άλλης τάξης ζήτημα, και το ένα είναι μάλλον λίγο εξαρτημένο από το άλλο, και η τάξη του ζητήματος που ο ανασφαλής γκρινιάρης ευαίσθητος Ρότζερ ο εξωγήινος, που γυρίζοντας σήμερα πενήντα χρόνια μετά στο Ρόσγουελ, πληγώθηκε συναισθηματικά όταν διαπίστωσε ότι ήταν αληθινός μεν, αλλά όχι με την εκδοχή που θα στήριζε την αυτοεκτίμησή του, είναι κάτι που ενισχύει τον προαναφερθέντα υπαινιγμό, ότι δεν είναι καλή ιδέα, το Νταρκ Μάτερ να αξιοποιηθεί όπως αξιοποιείται το κόμον μάτερ, και ο Πεσόα έχει εντοπίσει την επικράτεια του Νταρκ Μάτερ και όλο την γυροφέρνει και την πολιορκεί, αλλά έχει παγιδευτεί κάπως σαν τον ήρωα του Κίπλιγκ σε κάτι σαν σε Ορίζοντα Γεγονότων Μαύρης Τρύπας, που στην έξοδο γίνεται άσπρη, προς το παράλληλο σύμπαν, που το βλέπει, αλλά έχει κι αυτός λάθος μενταλιτέ, κι ο εγγλέζος του Κίπλιγκ λοιπόν, που παγιδεύεται στην τρύπα με τους νεκροφανείς, ένα μικρό σύμπαν που είχαν φτιάξει οι Ινδοί για αυτούς που έφυγαν για τον θάνατο αλλά αδικαιολόγητα ξαναγύρισαν, για λόγους μεταφυσικούς κατά τους Ινδούς, για λόγους ιατρικών ανεπαρκειών θα έλεγα εγώ, κι ο υπέροχος συμβολισμός έχει να κάνει με το ότι την τρύπα-σύμπαν την είχαν εμπνευστεί από τις τρύπες που φτιάχνει στην άμμο της ερήμου ένα έντομο υπέροχα αρχιτεκτονημένες με ανεπαίσθητα κλιμακούμενη κλίση, για να μην μπορεί να βγει όσο κι αν νομίζει ότι αξίζει η προσπάθεια, το άλλο έντομο, που θα θεωρήσει καλή ιδέα το να κατηφορίσει στην τρύπα. Κι ο άλλος εγγλέζος του Κίπλιγκ, Που Θα Γινόταν Βασιλιάς, είχε όπως κι ο Ρότζερ ο καρτουνίστικος εξωγήινος του Ρόσγουελ, προβλήματα αυτοεπιβεβαίωσης, και έτσι κάνει ακριβώς το αντίθετο από τον Πεσόα, φτιάχνοντας μιά ονειρική κατασκευή πρεστίζ, και εξαπατώντας αφελείς ινδούς χωρικούς για να την εξυπηρετήσουν, κάπως σαν κι αυτό που έλεγε κάποιος ηθοποιός σε ταινία του Νικολαΐδη, ότι τους έβαλε να εξυπηρετήσουν τις προσωπικές του φαντασιώσεις παίζοντας κάτι που δεν καταλάβαιναν, μέσα στο σύμπαν της ταινίας, σαν και τους ινδούς χωρικούς, και με την διαφορά ότι οι ινδοί δεν ξέρανε αυτήν την λεπτομέρεια που ήξερε ο ηθοποιός περί προσωπικών φαντασιώσεων, και όταν τυχαία την μάθανε, ο εγγλέζος εμπειρικός σκηνοθέτης πραγματικότητας τους έγινε περίπου τόσο αντιπαθής, όσο κι ο καλλιτέχνης σκηνοθέτης μυθοπλασίας Νικολαΐδης, σε όλους αυτούς που με κάθε ευκαιρία τους έλεγε ότι όλες του οι ταινίες γίνονται εναντίον τους.

Ένα από αυτά που κάνει ο Πεσόα με κάποια από τα γραπτά του, είναι εφαρμοσμένη κβαντική φυσική, πράγμα που υποθέτω δεν ήταν στις προθέσεις του, κι έτσι δεν είναι κι άσχημη ιδέα να τον πω και, Παράξενο Ελκυστή, σε στυλ, δίνει κάποια κατεύθυνση στη ροή του Νταρκ Μάτερ, αναγνωρίσιμη και επαναλαμβανόμενη με συνέπεια, σαν Κβάζαρ φωτογραφημένο από το πολύ Μεγάλο Νότιο Ραδιοτηλεσκόπιο, με τους πίδακες των ακτίνων γάμα και με τα νέφη πλάσματος, κι απ’ όλα, να ντοκουμενταρίζονται, και σαν το πείραμα του Ράδερφορντ με τα ιόντα, και το άλλο πείραμα με τα φωτόνια κάποιου άλλου, που τα μεν περνούσαν μέσα από την μεταλλική πλάκα, και τα δε περνούσαν μέσα ή δίπλα από τις σχισμές, σε στυλ σωματίδια και κύματα, κι αυτά τα ντοκουμεντάριζαν, και να η απόδειξη περί του μυστήριου ζητούμενου.

η σωτηρία της ψυχής

Ιουνίου 21, 2016

Την ψυχή θα μπορούσα ίσως και να την πω, ως κάποιον ζωολογικό κήπο που τον αποτελούν όλα αυτά τα διάφορα στοιχειώδη σωματίδια, του μετρίως αισθητού Μάτερ, που τα ονοματίζουν μερακλήδες θεωρητικοί φυσικοί και τους δίνουν εξωτικά ονόματα και τους αναθέτουν έτσι να είναι φορείς διαφόρων εκδοχών Ενέργειας, ενεργώντας σε όλο το εύρος της γκάμας του μη ανθρωπίνως δυνατού, ή μάλλον του ανθρωπίνως δυνατού για κάποιον που θα ενδιαφερόταν να επεκτείνει την γκάμα του, και περιφέρονται περιστρεφόμενα με αριστερό ή με δεξιό σπιν μέσα στον ζωολογικό κήπο, και εμφανίζονται από το πουθενά μέσα στις λόχμες και στις τεχνητές λίμνες του ψυχικού θεματικού πάρκου, και αιωρούνται πάνω από τα κοπάδια με τα μικρόβια και τα βακτήρια που βοσκάνε στα βλεννογόνα λιβάδια και κοιλάδες, καθώς μεταναστεύουν ακολουθώντας το ανάγλυφο του εκάστοτε βλεννογόνου. Και διατυπώνεται κάποια άποψη περί του ότι κάποιο μήνυμα είναι αφημένο κάπου μέσα στην βλέννα ή κάπου κάτω από τον βλεννογόνο, από εξωγήινους προπάτορες, κάπως σαν τα σανδάλια και κάτι άλλο που είχε αφήσει για τον Αχιλλέα ή για τον Θησέα κάποιος προπάτορας κάτω από βράχο, μεγάλο και ασήκωτο για τον πρώτο τυχόντα, με τον υπαινιγμό, όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, και θα νιώθει έτοιμος να τον τσουλήσει τον βράχο, all in good time, να τα αναζητήσει δικαιωματικώς, και θα ξέρει τότε αυτός τι να τα κάνει.

Οι Σκουληκότρυπες, ή οι Μαύρες Τρύπες, ή και τα δύο, είναι, λέγεται, πύλες εισόδου για Παράλληλα Σύμπαντα, πάντως νομίζω πως με το 95% του Κόσμου να αποτελείται από Νταρκ Μάτερ, τα παράλληλα σύμπαντα είναι του κόσμου τούτου, όπως και οι Μαύρες τρύπες και οι Σκουληκότρυπες, και η Υπερσυμμετρία βοηθάει σε αυτό, με κάθε εξωτικό σωματίδιο που τυγχάνει σε εξωτικότατους συμπαντικούς προορισμούς, να έχει το συμμετρικό του και στα καθ’ ημάς, πράγμα που μπορεί να έχει εξαιρετικά σημαντικές συνέπειες, φερ’ ειπείν, σύμμετρης απεικόνισης της σκέψης μου αυτής, καθώς και της ιστορίας του Μεγάλου Ιεροεξεταστή του Ιβάν Καραμαζόφ, κάπου στα περίχωρα του Milky Way, αλλά και της προαναφερθείσας σκουληκότρυπας και του νταρκ μάτερ εδώ, εντός των τειχών, υπερσυμμετρικώς, και με όλα τα επακόλουθα που μπορεί να βάλει ο νους, όπως το να το σκέφτεται φερ’ ειπείν, και η θεωρητικοποίηση δεν είναι μικρό πράμα, αφού υλικό της είναι το πλειοψηφούν υλικό του Σύμπαντος, το Νταρκ Μάτερ, που συνεπώς αποτελεί το 95% του υλικού της λέξης αλήθεια, πράγμα αξιοσημείωτο. Ο παρατηρητής έχει αισθητήρια που πιάνουν κάποια μόνο από τα μήκη κύματος των ακτινοβολιών των ποικίλων Μάτερ, και ξέροντάς το αυτό, έχοντας συναίσθηση ότι οι αισθήσεις δεν λένε και σπουδαία πράματα, οι Μυστικισμοί και οι Θρησκείες ασχολούνται ιδιαιτέρως με το αναίσθητο (ή μετρίως αισθητό) φάσμα της ακτινοβολίας.

Την Υπερσυμμετρία την επιβεβαιώνει και ο Φερνάρντο Πεσόα ότι την είχε υπόψη, επιβεβαιώνοντας έτσι κι αυτό που ίσως εννοούσε ο Χόκιν, ότι δεν χρειάζεσαι παρά την σκέψη σου για να βρεθείς κάπου στο Σύμπαν, και η διασταύρωση της απόδειξης, που σημαίνει ίσως ότι η Υπερσυμμετρία δεν λειτουργεί τζάμπα και βερεσέ, είναι η δήλωση του Πεσόα, ότι το ποίημα είναι ζωντανό, και ανήκει σε κάποιο άλλο Σύμπαν όπου η φαντασία το προβάλλει. Κι αυτό έχει να κάνει με το ότι ευτυχώς που μπήκε στον κόπο να το προσέξει και να το γράψει σε κάποιον, μην έχοντας μάλιστα ακούσει ποτέ περί Υπερσυμμετρίας, πράμα που θα έλεγα ότι είναι αυτό που λέμε, διασταύρωση πληροφορίας μέσω ανεξάρτητων πηγών. Οι πληροφορίες που δεν φαίνονται, είναι χρήσιμο να διασταυρώνονται, σε στυλ, το -ξέρεις- και- συ- το- παράλληλο- σύμπαν,- δεν -είμαι- μόνο- εγώ -που- το ξέρω, -έτσι- δεν- είναι; Μιάς που και τον Πεσόα τον βλέπω σαν να του λείπει κάποιου είδους διασταύρωση. Τα σωματίδια, από αυτά που αποτελείται ο Κόσμος, μπορεί το καθένα να είναι σε πολλά σημεία ταυτόχρονα, κι αυτό είναι σωτήριο θα έλεγα, και σαν να μην έφτανε αυτό, στην ίδια, αυστηρώς ατομική θέση, μπορεί να χωρέσουν πολλά διαφορετικά σωματίδια, δηλαδή στον ζωολογικό κήπο όπου έχουμε όλη την γκάμα των καταγεγραμμένων σωματιδίων, μέσα στο ατομικό κλουβί με το Σωματίδιο Ρινόκερος, που έχει ταμπέλα, προσέξτε όταν ο ρινόκερος κατουράει, εμφανίζονται αυθορμήτως και το Σωματίδιο Καμηλοπάρδαλη, και το Σωματίδιο Γιγαντιαίο Πάντα, μασουλώντας ζαχαροκάλαμο, και Σωματίδια Λεμούρ, και Σωματίδια Φώκιες με τα μουστάκια να στάζουν από το νερό του ακουάριουμ, όπου όσο γρήγορα κι αν τρέξεις για να τις πιάσεις στα πράσα να λείπουν, θα δεις ότι είναι και εκεί, και το Σωματίδιο Πορτοκαλόμαυρη Σαύρα, που όσο κι αν τρέξεις να την προλάβεις πριν γυρίσει στο ερπετάριουμ, θα δεις ότι είναι και εκεί, και σε κοιτάζει που την κοιτάζεις καχύποπτα, αγκομαχώντας από το τρέξιμο, σε αδιάφορο στυλ, καλά,- ηρέμησε-τώρα.

 

ωραίος θάμνος

Ιουνίου 8, 2016

 

Υπάρχει κάποιος προβληματισμός περί της συμβατότητας, ή όχι, του Κόσμου (ο Κόσμος,  κατά πώς λένε οι Ρώσοι, Κοσμοδρόμιο) με κάποιους, και εκφράζεται είτε με την κατηγορική πλήρη υποθετική συμβατότητα, σε στυλ, κάποιος τον έστησε τον Κόσμο γύρω από τον Αδάμ και την Εύα, όπως στήνει το Χόλυγουντ γύρω από την Αντζελίνα Τζολί τις ταινίες της, όπου το σύμπαν προσαρμόζεται στην λεπτότητα και στην ομορφιά της, και όλα όσα συμβαίνουν είναι εφοδιασμένα με συμβατούς υποδοχείς για να ταιριάζουν αποκλειστικά με το σεξαπίλ της, σαν τα βύζματα στις πρίζες, και κάποιοι άλλοι είναι κατηγορηματικοί στην άποψή τους περί πλήρους ασυμβατότητας του κόσμου, στο στυλ του επαναστατημένου ανθρώπου του Καμύ που αισθάνεται σαν ασύμβατο βύσμα με τον κόσμο τον αποτελούμενο αποκλειστικά από πρίζες με λάθος προφίλ υποδοχέων, και καθώς βλέπω τον ανθισμένο θάμνο να φωτίζεται υπό κάποια ιδιαιτέρως καλοσχεδιασμένη γωνία, λέω ότι ο ωραίος θάμνος δεν έχει κάτι τι από τα θαμνώδη του μέρη που να τρώγεται, οπότε έχοντάς τον ως δείγμα μοναδικό, κλίνουμε προς έναν κόσμο εχθρικό και ασύμβατο, αν υποθέσουμε όμως ότι ατενίζοντάς τον θα μπορούσε κάποιος να χαλαρώσει, ή κάτι τέτοιο, όπως διάβαζα κάποια έρευνα να λέει, που υπονοούσε κάτι σαν, ότι είναι χαλαρωτικό να ατενίζεις θάμνους, σε αντίθεση φαντάζομαι  με το να ατενίζεις κάποιον συγγενή ή με το βλέπεις ίσως τις ειδήσεις, ε τότε διαφαίνεται κάποια συμβατότητα.

Μου φαίνεται πως όταν λέει ο Χόκιν ότι δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο από την σκέψη για να ταξιδέψεις στο Σύμπαν, αυτό έχει αξία συγκρίσιμη με αυτό που κάνει ο σταρέτς του Ντοστογιέφσκι στο ρώσικο ερμιτάζ σώζοντας ασκητικώς τον εαυτό του σε στυλ νηστεία, ταπεινότητα και άλλα χριστιανικά, μιάς που όλη αυτή η άσκηση που θα μπορούσε να εκλαμβάνεται ως επίδειξη χριστιανικής παρεξήγησης, μπορεί να εκληφθεί και ως βήμα βήμα συνειδητοποίηση ότι το genious, σαν αυτό που έχει, ή που είναι, και ο Χόκιν, είναι κάποιο δαιμονιώδες τζίνι που και βέβαια μπορεί να σε μεταφέρει από την Οξφόρδη όπου είναι καθηλωμένο το σώμα σου σε όποια Μαύρη Τρύπα τραβάει η όρεξή σου, και είναι ο ίδιος Δαίμων που επικαλείται ο Πλάτωνας και το alter ego του ο Σωκράτης που μεταξύ τυριού και αχλαδιού στο Συμπόσιο εξηγούσε στους φιλομαθείς μεθύστακες, ή μάλλον, υπονοούσε την δαιμονική δυνατότητα να μεταφέρεται ο ενδιαφερόμενος, εκτός εαυτού, εκ μέρους του δαίμονος, προς εαυτούς που δεν είναι ακόμα, αλλά θα μπορούσε ίσως και να γίνει. Ο Χόκιν είναι ας πούμε αληθινός χαρακτήρας, ενώ ο ντετέκτιβ Μόλντερ του εφμπιάι είναι fictious και fictional προσωπικότητα, και πιστεύουν και οι δύο για δικούς του λόγους ο καθείς, στους alien, ή μάλλον θα έλεγα ότι ξέρουν για δικούς του λόγους ο καθένας ότι ο ξενικός εξωγήινος κινείται στον σωστό χώρο, στο limbo μεταξύ του 10% του ορατού, και του 90% του μετρίως ορατού κόσμου, και γεφυρώνει ωραία το ρεαλιστικό του μυθιστορηματικού αστυνομικού, με την επιστημονικότροπη κβαντική φαντασιοπληξία του σκόλαρ, που αναλύει τις Μαύρες Τρύπες εξορισμένος από κάποια εκδοχή ρεαλισμού λόγω εκφυλιστικής ασθένειας. Το σημαντικό μέρος του κόσμου που είναι το Νταρκ Μάτερ, αρχίζει να αφορά κάποιον όταν γίνει ενδιαφερόμενος, και το μόνο που χρειάζεται γι αυτό είναι το τζίνιους, το τζίνι που δεν βγαίνει από μαγικό λυχνάρι αλλά από το κεφάλι του ενδιαφερόμενου, σαν την Αθηνά από το κεφάλι του Δία, τρίβεις λοιπόν το κεφάλι, κίνηση που μπορεί να εκληφθεί λανθασμένα και να παρεξηγηθεί ως ένδειξη αμηχανίας ή βραδύνοιας, αλλά δεν είναι παρά μιά τεχνική λεπτομέρεια, σαν αυτό που έπρεπε να κάνει και ο Αλαντίν, τρίβοντας τον τσίγκο, και ενεργοποιείται έτσι ένα τζίνι, σε στυλ μπρατσωμένου άραβα ευνούχου για βαριές δουλειές, σε στυλ ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί, και αρχίζει με το μαγικό φτυάρι να φτυαρίζει το Σκοτεινό Υλικό που τροφοδοτεί το μυαλό όπως το σκοτεινό κάρβουνο το καζάνι του ατμόπλοιου του Καβαδία που το μπούκωνε ο Γουίλι με γεμάτες φτυαριές.

 

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 53 ακόμα followers