ευκάλυπτος

Σεπτεμβρίου 6, 2016

Τα συμβιωτικά μικρόβια είναι κάτι σαν εκπρόσωποι του Κόσμου μέσα στο σώμα, κάτι σαν μικρογραφία του Κόσμου σε κλίμακα, και κάτι σαν ο ίδιος ο Κόσμος αυτοπροσώπως. Το κοάλα περνάει όλη του την ζωή πάνω στην ευκάλυπτο. Η ευκάλυπτος όταν δεν συμβιώνει με το κοάλα, αρέσκεται να καίγεται, μιάς που χρειάζεται υψηλές θερμοκρασίες για να ενεργοποιήσει κάποια διαδικασία αναζωογόνησης, και μου φαίνεται να διεκδικεί προς στιγμήν τον τίτλο δέντρου ιδιαιτέρως φιλοσοφημένου, αφού επιλέγει να πεθάνει, ως φιλοσοφικό μονοπάτι για να ξαναγεννηθεί, τροφοδοτώντας και ενισχύοντας με τα ιδιαιτέρως εύφλεκτα αιθέρια έλαιά της την φωτιά, και η αυτοκτονική φιλοσοφική πυρομανία της ευκαλύπτου επιβεβαιώνεται, ή μάλλον υποδηλώνεται, με το να καίγονται αυθορμήτως κάθε τόσο τα δάση ευκαλύπτου στην Αυστραλία για να ξαναγεννηθούν εφαρμόζοντας κατά γράμμα την προτροπή του Χριστού και του Νίτσε. Δεν ξέρω κατά πόσο επωφελείται το παρασιτικό αρκουδάκι κοάλα από την φιλοσοφική διάθεση του δέντρου πάνω στο οποίο παρασιτεί διά βίου, αλλά αφού η αποκλειστική δίαιτά του είναι οι χυμοί της ευκαλύπτου, και αφού δεν ξεκολλάει από εκεί, εκτός φαντάζομαι από την περίπτωση που το συγκεκριμένο δέντρο έχοντας έντονη φιλοσοφική διάθεση μπαίνει σε φάση αυτοανάφλεξης, αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί κάποια κοάλα να παραμένουν πάνω στο δέντρο που καίγεται, είτε επειδή τα έχει πάρει ο ύπνος, μιάς που συνήθως κοιμούνται, είτε επειδή είναι σε κατάσταση ύπνωσης από τους ψυχοτρόπους χυμούς, και έτσι βλέπουν ίσως στην δασική πυρκαγιά κάτι τι σαν αυτό που έβλεπαν οι αυλικοί του Μεγάλου Αυτοκράτορα που καίγονταν ή που θάβονταν μαζί του, όταν αυτός έφευγε για τον άλλο κόσμο, και κάποιοι από αυτούς μπορεί και να το έβλεπαν και θετικά το πράγμα, ότι θα μπορούσαν παρασιτικά να εκμεταλλευτούν αυτήν την προνομιακή αναγέννηση μέσα από τον θάνατο του επιφανούς αφεντικού, που προφανώς κάτι σημαντικό τον περίμενε στον άλλο κόσμο.

   Μπορεί οι χυμοί του δέντρου που φαινομενικά του προκαλούν υπνηλία και υποτονικότητα, να κάνουν κι άλλα πράματα με το μυαλό του αρκούδου, αφού δεν μπορώ να θεωρήσω τυχαία αυτήν του την αποκλειστική προσκόλληση σε ένα τόσο φιλοσοφικό δέντρο. Η σχέση του μικρού αυστραλού αρκούδου με την ευκάλυπτο, είναι κάποιο δείγμα σε κλίμακα, περί του τι διεργασίες μπορεί να παίζονται στην στενή σχέση των αμέτρητων σωματικών συμβιωτικών μικροβίων με τον ξενιστή που αποκλειστικά επέλεξαν να σχετιστούν. Τα γονίδια του κοάλα του υπαγορεύουν να είναι ένας μικρός δεντρόβιος αρκούδος, αλλά από ότι φαίνεται τα γονίδια του πολύ πιό μακρόβιου και έμπειρου και πολύτροπου δέντρου όπου παρασιτεί, μπορεί να υπαγορεύσουν και πολλές άλλες προοπτικές, και κάποια ικανοποιητική περιγραφή των απερίγραπτων προοπτικών κάποιας σχέσης παρόμοιας, κάνει ο Πλάτων στο Συμπόσιο, για την σχέση του εραστή και του ερρώμενου, όπου ο έρωτας έβαζε τον μικρό, και τον μεγάλο, να αρχίσουν να γίνονται αυτό που δεν είναι ακόμα, αφού ο Έρωτας ήταν Δαίμων, και ως τέτοιος έσπαγε το στεγανό φράγμα του περιοριστικού ανθρώπινου γενετικού υλικού, προς το απεριόριστο που τότε το έλεγαν θεϊκό. Κοιτάζοντας και μόνο την όμορφη ευκάλυπτο, είναι ίσως κάποιος τρόπος συμβιωτικού παρασιτισμού συγκρίσιμος με του κοάλα, αφού η θέα κάποιου φυτού μειώνει ίσως το στρες όπως συνιστούν διάφοροι ειδικοί.

Οι διάφορες εικασίες περί του τι θα μπορούσαν να κάνουν κάποια σωματικά παρασιτικά συμβιωτικώς μικρόβια, εμπνευσμένες από την πιό άγρια φαντασία, που γίνεται πιό ευφάνταστα άγρια, όσο μαζεύει πληροφορίες περί του τι γινόταν στην φύση επί εκατομμύρια χρόνια πριν κάποιος να ενδιαφερθεί περί του τι γινόταν, και από αυτό που λέει ο Φρόιντ, ότι το πριν, το εξελικτικώς πρόδρομο πριν, συνεχίζει να υπάρχει μέσα στην στρωματογραφία του εγκεφάλου και μέσα στην στρωματογραφία του ασυνείδητου. Ένας τρόπος μου φαίνεται για να διαπιστωθεί, τι άλλο γίνεται μέσα στον τεράστιο αόρατο πληθυσμό των σωματικών συμβιωτικών μικροβίων, από τα οποία τα περισσότερα δεν μπορούν καν να ταυτοποιηθούν, ή να αναγνωριστούν, ή εξατομικευτούν, είναι στα μερακλίδικα ντοκιμαντέρ του νάσιοναλ τζεογκράφικ που δείχνουν φερ’ ειπείν τι κάνει ένα φυτό όταν φαίνεται ότι δεν κάνει τίποτα. Το να ξέρεις λοιπόν ότι κάτι γίνεται εκεί που δεν φαίνεται να γίνεται κάτι, μπορεί να οδηγήσει στο να δοθεί όνομα σε αυτό το κάτι, και αυτό μου μοιάζει κάπως με τον οδικό χάρτη πρόσβασης στο Νταρκ Μάτερ και στο Ασυνείδητο. Τα μικρόβια θα κάνουν τα δικά τους, αλλά ξέροντας ο ξενιστής ότι με την σκέψη μπορεί να γίνει κάποιο εξελικτικό άλμα, μπορεί η Εξέλιξη να μπει από την αργή λωρίδα κυκλοφορίας, στην γρήγορη, γιατί δεν είναι και μικρό πράμα μου φαίνεται το να διαπιστώσει ο ξενιστής ότι φιλοξενεί κάποια μικρογραφία του Κόσμου, που λειτουργεί όπως λειτουργεί ο Κόσμος, και μπορεί να τον επηρεάσει με το να τον σκέφτεται.

Τα σύννεφα έχουν την μορφή και την δομή ενός ζωικού ιστού, καθώς ο αόρατος άνεμος τα στροβιλίζει και ξεφτίζει και αραιώνει τις άκρες και ξετυλίγεται ένα αραιό πλέγμα ακριβώς σαν αυτό του εγκεφαλικού ιστού, με πολλαπλές διασυνδέσεις που αλλάζουν συνέχεια, και όλο αυτό το πλέγμα είναι νερό ζωντανό γιατί είναι γεμάτο με μικρόβια, ακριβώς όπως και ο ζωντανός ιστός που τον συνθέτουν συμβιωτικά μικρόβια, είτε σε πιό μόνιμη, είτε σε πιό χαλαρή διασύνδεση, και βλέποντας τα σύννεφα μπορείς να αισθανθείς ότι είσαι κάποια οφθαλμοφανής συνέχειά τους, σε κάπως πυκνότερη συγκέντρωση, με τον αέρα που σε χωρίζει από αυτά γεμάτο από το ίδιο υλικό, μικρόβια και νερό, αρκεί να το ξέρεις, για να το δεις, κι όλο αυτό, σκέφτεται. Βλέποντας το σύννεφο, βλέπεις μιά αναπαράσταση του σωματικού σου ιστού, προβεβλημένη στον ουρανό, και σε πλήρη λειτουργία, με συνεχείς πυκνώσεις και με αραιώσεις και με φαινομενικούς θανάτους εκεί που το σύννεφο στροβιλιζόμενο ξεφτίζει και γίνεται αόρατο, αλλά το νερό και τα υδρόφιλα μικρόβια συνεχίζουν να είναι εκεί, και παραπέρα θα ξανασυμπυκνωθούν σε αναγεννημένη μορφή, μετά από τον φαινομενικό πρόσκαιρο θάνατο. Τα παράπονα λοιπόν όσων φιλοσόφων λένε ότι ο Κόσμος και το Σύμπαν δεν στέλνουν μηνύματα, περί του νοήματος της ζωής, είναι υπερβολικά, και μάλλον άδικα. Είναι φανερό ότι το Σύμπαν σκέφτεται, αφού σκεφτόμενος μπορείς να διαπιστώσεις ότι είσαι ένα fraction του ευρύτερου fractal, μία κλασματική μορφή του ίδιου συμπαντικού μορφότυπου που παράγει νόημα. Κοιτάζοντας το fractal από μέσα, αναδεικνύεται έτσι και η σκέψη ως ο τρόπος να μετακινείσαι ή να ενεργείς, γίνεται δηλαδή η σκέψη μαγική με πολλούς τρόπους.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: