απόθεμα

Νοέμβριος 14, 2016

Το υποσυνείδητο είναι κάτι σαν απόθεμα μάλλον, όπου αποθεματοποιείται ενέργεια, κάπως σαν το υποδερμικό λίπος, ή σαν να παίρνεις μιά βαθιά εισπνοή αποθεματοποιώντας όσο αέρα μπορείς να αποθεματοποιήσεις και μετά να βουτάς για να κάνεις ό,τι είναι να κάνεις στον βυθό, κρατώντας την αναπνοή, κι αυτό το απόθεμα αέρα αξιοποιείται ανάλογα και με την ικανότητά σου να λιγοστεύεις τον ρυθμό της καρδιάς, με το να μην φοβάσαι την ασφυξία, με το να μην αγχώνεσαι ότι δεν σου φτάνει ο αέρας, είναι ομολογουμένως ένα μικρό απόθεμα, αλλά σε βάζει σε διαδικασία να εκτιμήσεις την αξία του, να γίνεις πιό αναερόβιος αξιοποιώντας στο έπακρο την αεροβίωση, και τρεφόμενος από συναισθήματα, αντί να σπαταλάς αέρα, σε στυλ, αφού ο διαλογισμός μπορεί να αλλάξει το γονιδίωμα, όπως λέγεται στην επιστημονική κοινότητα, ε, εδώ έχουμε κάποιον διαλογισμό όπου το απόθεμα αέρα διυλίζεται, και απομονώνεται η Σκοτεινή Ύλη και Ενέργεια, που εξυπηρετεί για σκέψη έξω από το κουτί, η οποία για να διυλιστεί και να απομονωθεί, χρειάζεται κάποια διαδικασία συγκρίσιμη ίσως, με την σύνθετα ιδιόμορφη διαδικασία απομόνωσης σπανίων γαιών από μεταλλοφόρα κοιτάσματα, όπου το ζεσταίνουν, το κρυώνουν, το ταρακουνάνε, το αναμιγνύουν, το διηθούν, το συμπιέζουν, το κανακεύουν το ενδιαφέρον μετάλλευμα, για να προκύψει το ιρίδιο, ο χρυσός, που είναι αποθεματοποιημένα. Δεν είναι και άσχημη ιδέα λοιπόν, καθώς λειτουργείς αναεροβίως, να απασχολήσεις το μυαλό σου, ώστε να ξεχαστείς σχετικά με την έλλειψη αέρα, με την σκέψη ότι ο διαλογισμός αλλάζει το γονιδίωμα, που στην προκείμενη περίπτωση μπορεί να σημαίνει ότι η ανάγκη για αέρα δεν είναι κάτι τι ανελαστικό ας πούμε, και ελαστικοποιείται όσο είσαι καταλλήλως απασχολημένος με κάτι άλλο, όπως το να αλλάξεις τα γονίδιά σου με την σκέψη σου φερ’ ειπείν. Και στο κάτω κάτω, ένα σημαντικό μέρος από τα μικρόβια με τα οποία συμβιώνεις είναι τελείως αναερόβια, δηλαδή όλως διόλου, κανονικά κρατάνε την αναπνοή τους επ’ αόριστον, κι αυτός ο συμβολισμός συμβάλλει στην δραστικότητα του διαλογισμού, ο οποίος φαντάζομαι τρέφεται ιδιαιτέρως από συμβολισμούς, και μετά πάει και αλλάζει τα γονίδια, πράγμα θαυμάσιο και θαυμαστό, που μειώνει έτσι την απόσταση από την υπερβολική εξιδανίκευση του θαύματος, αφού τα γονίδια και το τι μπορούν να κάνουν, ταυτίζεται μάλλον με το υλικό και το αναπότρεπτο, ενώ η σκέψη μάλλον μπορεί, θαυμαστά, να αποτρέψει το αναπότρεπτο.

Ο Φρόιντ, ο άρχων του υποσυνείδητου, έδωσε κάποια αναλυτική ερμηνεία περί του υποσυνείδητου του φίλου του Στέφαν Τσβάιχ που κρυβόταν πίσω από κάποιο διήγημά του, ο ΣΤ απάντησε πως ούτε που του πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο, όθεν και υποσυνείδητο, θα έλεγα. Το να στραφείς μετωπικά στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο, είναι ας πούμε σαν να ψάχνεις μετωπικά το Νταρκ Μάτερ με μηχανές που θα το φωτογραφήσουν, είναι σαν να περιμένεις από τον Οιδίποδα να παραδεχτεί ότι τα έκανε όλα βάσει σχεδίου ας πούμε, ή ότι τώρα που του εξήγησε ο Φρόιντ γιατί τα έκανε, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει, και γι’ αυτό τελικά αυτοτιμωρήθηκε, από διαίσθηση. Και όπως ίσως ο Ιόλας αυτοτιμωρήθηκε, επειδή του άρεσε ο Οιδίποδας, και βρήκε καλή ιδέα να αυτοκαταστραφεί, αφηνόμενος στο έλεος της λαϊκούρας, όπως και ο Μάικλ Ντάγκλας στην προκυμαία όπου ξεγέλασε τον αστυνομικό Ρόμπερτ Ντυβάλ που τον σημάδευε με το υπηρεσιακό όπλο, ότι τάχα μου πάει να τραβήξει κι αυτός το δικό του, ενώ δεν ήταν έτσι τα πράματα, μόνο και μόνο για να πυροβοληθεί κάπως τραγικά, και ίσως ο Ρόμπερτ Ντυβάλ να ήξερε ότι τον χρησιμοποιούσε ο Μάικλ Ντάγκλας, αλλά αν του έλεγε ότι ξέρει πως δεν επρόκειτο να τραβήξει όπλο και ότι δεν θα ανταποκριθεί στην ευγενική του πρόσκληση να τον πυροβολήσει εν δικαίω και νομοτύπως, θα ήταν ίσως σαν η ελληνική λαϊκούρα να έλεγε στον Ιόλα, ξέρουμε ότι απλώς μας δοκιμάζεις παιχνιδιάρικα τρίβοντάς μας στη μούρη αριστοκρατικότητα και εκκεντρικότητα και όλα όσα δεν είμαστε ως δημοκρατικός όχλος, και δεν θα σου κάνουμε την χάρη να θυμώσουμε μαζί σου εξυπηρετώντας την αριστοκρατική σου παραξενιά. Είναι πολύ μακριά το ασυνείδητο από το συνειδητό, λέει ο Φρόιντ, και έτσι το συναίσθημα της ενοχής, και ο φόβος του ευνουχισμού δεν γίνονται αντιληπτά, και ίσως γι’ αυτό, μου φαίνεται, και οι δέκα διαστάσεις της κβαντικής θεωρίας των υπερχορδών δεν γίνονται αντιληπτές με μιά έννοια, και η κβαντική άθροιση ιστοριών, οι ταυτόχρονες πολλαπλές θέσεις του κβάντου, που μοιάζουν παράδοξες ως θεωρίες να αφορούν τον πραγματικό κόσμο, μοιάζουν παράδοξες επειδή αφορούν το ασυνείδητο, και μοιάζουν τόσο παράδοξα όλα αυτά, όσο το οιδιπόδειο, και το σύνδρομο του ευνουχισμού, που είναι πραγματικά, τόσο πραγματικά, όσο και η κβαντική θεωρία. Και αφού η ενοχή για τον φόνο του μπαμπά και ο φόβος του τιμωρητικού ευνουχισμού γίνονται πέραν πάσης αμφιβολίας αισθητά μέσα από την νεύρωση, άρα υπάρχουν, και συνεπώς αφού η νεύρωση είναι δείγμα της ανεπιτυχούς προσέγγισης, θα συμπέραινα ότι θα μπορούσε να υπάρξει και πιό επιτυχής, όπως η ολόψυχη αποδοχή όλων των παραδοξοτήτων της κβαντικής θεωρίας, θα έλεγα. Γιατί η ανεπιτυχής αυτή προσέγγιση, χαρακτηρίζοντας την κβαντική θεωρία ως παραδοξότητες, έχει σαν συνέπεια, δεν μπορεί παρά να έχει ως συνέπεια, κάποια νεύρωση, αφού κάθε αποτυχημένη προσέγγιση του ασυνείδητου έχει νευρωτικές συνέπειες, όπως βεβαιώνει ο προαναφερθείς άρχων του ασυνείδητου. Το ασυνείδητο δεν μπορεί παρά να είναι ριζωμένο στο σώμα, και έχουν και τα δύο εξ ίσου μεγάλα περιθώρια να εξερευνηθούν, μιάς που η σωματικότητα δεν είναι περισσότερο εξερευνημένη από το μεγάλο άγνωστο του ασυνείδητου, και καθώς παίρνω βαθειά εισπνοή τύπου γιόγκα, σκέφτομαι το ευαίσθητο ισοζύγιο των συμβιωτικών ζωυφίων που τρέφεται από αυτή την εισπνοή παντού στο σώμα μου, και από τα ενεργειακά σήματα που τους στέλνω καθώς τρέχω, κι αυτά παράγουν ένα σωρό υλικά και μου τα στέλνουν πίσω με ευγνωμοσύνη, σε ανταπόδοση, γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν αλλού, έπρεπε να ζήσουν πάνω μου, σαν πρόσφυγες από χώρα ισλαμιστική που βρίσκουν στην Ολλανδία όλα όσα δεν είχαν και δεν φαντάζονταν ότι υπάρχουν, αφού εγώ και τα ζωύφια φτιάχνουμε αλληλοεξαρτώμενοι μιά διαρκώς εξελισσόμενη σωματικότητα, κάπως σαν την Ολλανδία που ελπίζει στο αμοιβαίο όφελος από την εξωτική κουλτούρα των προσφύγων.

Θυμάμαι τον Μάνο Χατζηδάκη να λέει σε κάποια συνέντευξη, έχοντας μόλις επιστρέψει από το νοσοκομείο της Νέας Υόρκης όπου έκανε εγχείριση cardio-vascular, ότι άρχισε να κάνει τις ασκήσεις που του είπε ο γιατρός κι ανεβοκατέβηκε μία φορά την σκάλα του σπιτιού του. Και ήταν αυτή η σχέση σωματικότητας που δεν είχε, γιατί την περιφρονούσε μάλλον, αγνοώντας πόσο στενά συνδέεται με το ασυνείδητο, στην σχέση του με το οποίο δεν τα πήγε κι άσχημα. Και πάνω λοιπόν που πήγε να εκτιμήσει το ανεβοκατέβασμα της σκάλας ως κάτι καινούριο και σημαντικό, μερικές μέρες μετά, το cardio vascular τον εγκατέλειψε και πέθανε. Και ο Αλέξανδρος Ιόλας είχε παρόμοιο με τον Χατζηδάκη έλλειμμα σωματοποίησης του αγαπημένου του ασυνείδητου, δεν μπόρεσε μάλλον να προχωρήσει περισσότερο πέραν της χορευτικής εκδοχής της σωματικότητας, και ο ρετροϊός του Έιτζ που τον σκότωσε είναι στο επίκεντρο του όλου ζητήματος, ως ρετροϊός, παθογόνος εν όψει κάποιου ισοζύγιου σωματικού μικροβιώματος, και μη παθογόνος και με ενδιαφέρουσες προοπτικές εν μέσω κάποιων διαφορετικών ισοζυγίων στο σωματικό μικροβίωμα. Οι ρετροϊοί  μπαίνουν μέσα στο γονιδίωμα και στο σωματικό μικροβίωμα και δημιουργούν νέες ευαίσθητες χημικές, ενεργειακές, συναισθηματικές, αναπτυξιακές ισορροπίες. Τα εξωγήινα μικρόβια (που τα τσάκωνε καθώς κατέβαιναν από τη στρατόσφαιρα κάποιος συμπαθής επιστήμων) εμπλουτίζουν ίσως το απόθεμα του υποσυνείδητου και του ασυνείδητου, και η επίγνωση της παρουσίας τους μέσα στο σώμα είναι κάποια ωραία γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ conscient, inconscient. Ξέροντας ότι συμβιώνεις με εξωγήινους κάπως αρμονικά, ότι μάλλον δεν σε χρησιμοποιούν ως επωαστήρα τα alien μικρόβια και δεν θα βγει το μωρό alien από την κοιλιά σου όπως στην ταινία Άλιεν, ή άλλα δραματικά όπως στο Μάτριξ, έχεις έτσι άλλη μιά πόρτα προς το Νταρκ Μάτερ, και κάποια παρηγοριά ότι δεν είσαι καταδικασμένος σε κάποιον γήινο επαρχιωτισμό, αρχίζεις λοιπόν να ξεκουβαλάς υλικό από το conscient προς το inconscient πάνω στη γέφυρα, και η γέφυρα γίνεται πολυσύχναστη, τόσο, σαν την αερογέφυρα με την οποία εφοδίαζαν οι Γερμανοί την αποκλεισμένη στρατιά τους στο Στάλιγκραντ. Τα αεροπλάνα έπρεπε να πετάνε τακτικά πάνω από την ζώνη αποκλεισμού των Ρώσων. Είναι κάποια σημαντική πληροφορία το ότι έρχεται συνεχώς ζωικό, έστω μικροζωικό κεφάλαιο από το διάστημα, και η διασταύρωσή της με μιά άλλη πληροφορία μπορεί να την κάνει να μοιάζει όχι και τόσο παράδοξη. Το παράδοξο, ότι το πλήθος και η ποικιλία των μικροβίων είναι μετρίως άγνωστα, και η λειτουργικότητά τους είναι τόσο σημαντική, όσο μετρίως άγνωστοι είναι οι τρόποι με τους οποίους είναι σημαντική, κάνει λιγότερο παράδοξο το να συνυπολογιστούν μερικά άλιεν μικρόβια εξωτερικού σε ένα πλήθος άλιεν εσωτερικού. Κάποια μικρόβια εμπνέουν συμπεριφορές πιό άμεσα ή πιό έμμεσα, και στο inconscient βρίσκεται όπως λέει ο Φρόιντ, το σύνδρομο που συνδυάζει αναμνήσεις από παλιότερες συμπεριφορές, γιατί πού αλλού πήγε και βρήκε ο Φρόιντ την τιμωρία του ευνουχισμού ως πιθανότητα, αν ο γιός αποτύγχανε να πάρει την μαμά σκοτώνοντας τον μπαμπά, μάλλον παλιότερα θα συνηθιζόταν, και αφού το συναίσθημα της ενοχής προκύπτει κάπως σαν αντιγόνο εξ αιτίας της μικρο- παρουσίας της παλιάς συνήθειας φόνου μετά αιμομιξίας, θα μπορούσαν να αναζητηθούν κι άλλα αντιγόνα εξ αιτίας πλήθους άλλων μικροπαρουσιών.

Αφού η υστερική επιληψία του Ντοστογιέφσκι δημιουργήθηκε από λόγους συναισθηματικούς, δηλαδή την δημιούργησε ο ίδιος στον εαυτό του αποδεχόμενος το τραύμα του έντονου συναισθήματος για να το πω αλλιώς, και αφού ο διαλογισμός διαπιστώθηκε ότι τροποποίησε κάπως το γονιδίωμα κάποιου διαλογιζόμενου, να άλλη μία συνεισφορά στην ενοποιητική θεωρία που γεφυρώνει την μεγάλη κλίμακα με την μικρή, και την κβαντική θεωρία με την ψυχανάλυση. Η κβαντική συσχέτιση ας πούμε των σωματιδίων, το entanglement, που διαρκεί όσο κι αν απομακρυνθεί το ένα μέλος του ζεύγους από το άλλο, και να, δένει έτσι ωραιότατα η απρόβλεπτη και ανεξέλεγκτη διαφοροποίηση του συναισθήματος, με το κλίμα και τα καιρικά φαινόμενα. Η διαρκής τροποποίηση των συναισθηματικών κβάντων που βρίσκονται σε συσχέτιση με περιβαλλοντικά κβάντα, δεν είναι παρά μιά μικρογραφία υπό κλίμακα, αυτού που συμβαίνει σε μεγαλύτερη κλίμακα σε πεδία που λέγονται μετεωρολογία ή κοσμογραφία. Η ψυχολογία και η ψυχανάλυση γίνονται κάπως γοητευτικότερες όταν διαπιστωθεί η διασύνδεσή τους με τις κλιματικές αλλαγές, πράγμα που διασταυρώνεται ευχάριστα με το διαισθητικό entanglement που επιβεβαίωνε η αρχαία ελληνική θρησκεία και μυθολογία, που δεν ήταν παρά η παραδοχή της σχέσης ομοζυγωτικών διδύμων των ανθρώπων με την φύση και το μεταφυσικό, αν θεωρηθεί ότι το entanglement ως μέρος της κβαντικής φυσικής, είναι μεταφυσική. Η ενοποιητική θεωρία των πάντων που αναζητείται στη θεωρητική φυσική γίνεται πιό ενδιαφέρουσα όταν ξεπερνάει τις φιλοδοξίες των ενοποιητικών δυνάμεων στον μικρόκοσμο και στον μακρόκοσμο και διαχέεται και αλλού. Ο Φρόιντ κάνει ψυχανάλυση στον Ντοστογιέφσκι και νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί με δυσαρέσκεια ελιτίστικη, ότι έχει βάσιμες υποψίες πως δεν μπορεί να γίνει κατανοητός από τους περισσότερους επειδή είναι αναλυτικός με τρόπους καινοφανείς. Αλλά και ο ψυχαναλυόμενος που υφίσταται αυστηρή κριτική και που φαινομενικά γράφει με τον αντίθετο τρόπο, μη αναλυτικά, μη προσεγγίζοντας δηλαδή το ζήτημα μετωπικά, αισθάνεται παρομοίως την ανάγκη να απολογηθεί με ελιτίστικη δυσαρέσκεια ότι δηλαδή μάλλον δεν θα γίνει κατανοητή η επιλογή του να στήσει το μυθιστόρημα γύρω από κάποιον που δεν είναι Κάποιος. Τους τσακώνω και τους δύο σε στιγμές αδυναμίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: