αχ, η κβαντικότητα!

Δεκέμβριος 12, 2016

Αχ τι καλός που θα ήμουν, λέει ο Καραμαζόφ, αν ήξερα ότι όλοι με εκτιμάνε, σε αντίθεση με τον γκροτέσκ κλόουν που είμαι τώρα που νομίζω ότι όλοι με βλέπουν ως κλόουν, κι έτσι εγώ τους θυμώνω, και λέω δεν είμαι χειρότερος από αυτό που νομίζω για εσάς, και νομίζω βέβαια το χειρότερο γι αυτούς, ακριβώς επειδή νομίζω ότι εκείνοι νομίζουν το χειρότερο για εμένα. Αυτό, θα έλεγα, είναι που λέει η κβαντική φυσική, ότι η κάθε κβαντική δομή διασκορπισμού (βλέπε Καραμαζώφ) φτιάχνει τον χώρο και τον χρόνο και τις άλλες μακροσκοπικές δομές στα μέτρα της (όπου μακροσκοπικές δομές είναι θα έλεγα το όλο συναισθηματικό πλαίσιο της σκέψης). Και στην παραλία άλλωστε ο Ήλιος έχει ξεχωριστό τάιμιγκ, λόγω των γύρω λόφων, κι έτσι πηγαίνοντας εγκαίρως, μπορώ να τον δω να ξανα ανατέλει μόνο για κει, σαν να είχα αλλάξει μεσημβρινό ας πούμε, ή time zone, και χωρίς να μπω στον κόπο. Και κάνει σκιές στην άμμο καθώς πέφτει πάνω της πολύ πλαγίως, και ένας αργός χείμαρρος ομίχλης έρχεται από τους λόφους και με περιβάλλει και είναι σαν την «ομίχλη» του Στίβεν Κιγκ και του Κάρπεντερ το θολό σκηνικό, και σαν την έρημο Ναμίμπ, και τα σχήματα που φτιάχνει στην άμμο το κύμα είναι κι αυτά σαν της παραλιακής ερήμου Ναμίμπ, και θέλω να πω πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάζεις μεσημβρινούς και να τρέχεις στην Ναμίμπ, όλα είναι εδώ, και τώρα, ακόμα και οι περίεργες εκχωματώσεις των κοχυλιών που καταδύονται μέσα στην βρεγμένη άμμο σε μιά πλευρά της παραλίας όπου έχουμε κάποιο μίνι φαινόμενο παλίρροιας, με την κυματιστή μουσκεμένη άμμο να έχει πρόσφατα τα σημάδια της πλημμυρίδας που αποσύρθηκε, και από μικρές τρύπες βγαίνουν οι μπουρμπουλήθρες του κοχυλιού που καταδύεται επειδή ένιωσε τις δονήσεις από τα βήματά μου στην ιδιαίτερα πλαστική άμμο, και βλέπω στα σημεία που πατάω το κρουστικό κύμα να φεύγει φυγόκεντρα όπως σε εκείνη την υπόγεια πυρηνική δοκιμαστική έκρηξη των φίφτις στην έρημο της Νεβάδα στην μυστική περιοχή δοκιμών 51 ή 52, και οι μπουρμπουλήθρες του ζωντανού κοχυλιού είναι αυτές που ενημερώνουν τις αρκούδες να τα βρουν και να τα φάνε, στην παραλία της Αλάσκα, όπου το ίδιο σκηνικό ήταν σε κάπως μεγαλύτερη έκταση και κλίμακα, και με ομοιότητες αρκετές (εκτός από τις αρκούδες).

Το κενό του χώρου είναι γεμάτο με ζεύγη σωματιδίων και αντισωματιδίων, λέει η αγαπημένη μου θεωρία, και είναι και γεμάτος, που λέει ο κβαντικός λόγος, ο χώρος, με μικρόβια τα οποία συνεχώς ανανεώνουν το ισοζύγιο του σωματικού συμβιωτικού μικροβιώματος καθώς εγκαθίστανται στο σώμα, και η όλη διαδικασία θα έλεγε κανείς, είναι τόσο αργή και τόσο αδιόρατη, ώστε δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία από την μετακίνηση των τεκτονικών γήινων πλακών. Αλλά, με το να σκεφτείς και να αποδώσεις σημασία στα πανταχού παρόντα δημιουργικότατα μικρόβια, από μόνο του μπορεί να επιταχύνει την εξέλιξη του τι υποτίθεται ότι μπορεί να αλλάξει, όπως ας πούμε ένα κεραυνοβόλο συναίσθημα, φόβου φερ’ ειπείν, μπορεί να προκαλέσει υστερική επιληψία που λέει ο λόγος, και ο Φρόιντ. Και τα μικρόβια που μετρίως ανεξέλεγκτα εγκαθίστανται στο υβριδικό σου σώμα, μπορεί να σε τρομάξουν ως προοπτική, αλλά μπορεί και να σου προκαλέσουν εκρηκτική αίσθηση προοπτικής για περαιτέρω υβριδικότητα, όθεν και το προαναφερθέν ζεύγος σωματιδίων-αντισωματιδίων.

Οι πολλές διαστάσεις της θεωρίας των χορδών, θα έλεγα ότι είναι συναισθηματικές διαστάσεις. Το συναίσθημα, το πιό ενδιαφέρον κομμάτι του μάλλον, είναι το πεδίο στο οποίο βρίσκω καλή ιδέα να αναζητηθούν οι αποδείξεις της αναπόδεικτης κβαντικής θεωρίας, και αυτής της άλλης για το κοσμικό Χάος, και της άλλης με τις Βράνες, και της γοητευτικής ψυχανάλυσης. Το πέραν του φόβου και της ανασφάλειας συναίσθημα ας πούμε. Μιάς που ο φόβος εμπεριέχεται σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, τις γνωστές νευτώνιες διαστάσεις των ελλειμματικότατων αισθητήριων οργάνων που ανταποκρίνονται σε ελάχιστα φτωχά κβάντα ενέργειας, ενώ όλα τα υπόλοιπα κβάντα, που είναι πολλά, γίνονται αντιληπτά διαισθητικώς και συναισθηματικώς, δηλαδή πέραν του αισθητώς και αισθητικώς, και έτσι εδώ έχουμε πολλές διαστάσεις τοπικές και χρονικές και βάλε, και το συναίσθημα και η διαίσθηση μπορούν να σχηματοποιηθούν αισιόδοξα στην φράκταλ μορφή του φυτικού ριζώματος και του κυκλοφορικού και του νευρικού συστήματος, με τα συνεχώς και κλασματικώς διακλαδούμενα ριζίδια που όσο τα δουλεύεις τόσο διακλαδίζονται και περνάνε το όριο του υλικώς ορατού και ενώνονται με το μυκητορίζωμα, δηλαδή αυτά τα ζωάκια που κάθονται στις απολήξεις του κυκλοφορικού, και του φυτικού ριζώματος, σαν και τους νευροδιαβιβαστές, τους ενεργειακούς αγγελιαφόρους που κάθονται στα διάκενα των νευρώνων του εγκέφαλου. Είναι φράκταλ λοιπόν το συναίσθημα, έχοντας έτσι πρόσβαση σε πολλές διαστάσεις. Το συναίσθημα είναι κάτι τι σαν συμπέρασμα, εν όψει του τι έχεις υπόψη προσκαίρως, και όσο περισσότερες πληροφορίες λοιπόν μπορείς να επιστρατεύσεις, όσα περισσότερα επίπεδα μπορεί να αλλάξει η σκέψη σου δημιουργώντας νέες διακλαδώσεις και διεισδύοντας όλο και περισσότερο στο κβαντικό κενό που είναι γεμάτο με πληροφορία, ε τα πας καλά συναισθηματικώς με την διαισθητική έννοια. Το μέλλον φερ’ ειπείν, και το παρελθόν, για να μην πω και το παρόν ακόμα, έχουν την μορφή συμπεράσματος, και συνεπακολούθως τροποποιούνται αναλόγως. Πάει λοιπόν καλιά του το αναπότρεπτα μονόδρομο βέλος του χρόνου, αυτό που λένε στην θερμοδυναμική, και το παρελθόν είναι ανοιχτό σε επανακαθορισμό, και ο χρόνος έχει την κινητικότητα και την αντιστρεπτότητα του συναισθήματος. Λέει ας πούμε η θεωρία του Αϊνστάιν, ότι κάτι τι που θα μπορούσε να κινηθεί με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, που δεν το νομίζει ότι θα μπορούσε, ε τότε μπορεί να κινηθεί πίσω στον χρόνο και να παραβιάσει τον απαραβίαστο μονόδρομο. Είναι κάτι σωματίδια λοιπόν, λέει μιά θεωρία, που θα μπορούσαν να ενταχθούν στις ταλαντώσεις της χορδής εκείνης της άλλης θεωρίας, που κινούνται πιό γρήγορα από το φως. Και είναι και τα σολιτόνια της σκέψης (τα στοιχειώδη σωματίδια, οι στοιχειώδεις μονάδες της σκέψης), που και βέβαια κινούνται πιό γρήγορα από το φως, αφού το φως θέλει 8 λεπτά και κάτι ψιλά να ‘ρθει από τον Ήλιο, και η σκέψη μπορεί να πάει ά-μεσα στον Ήλιο, καβάλα στα κβάντα των πληροφοριών που έχει για αυτόν, και να τσουρουφλιστεί και να εντυπωσιαστεί ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτει. Και μόνο που μπορείς διασθητικά να ταυτιστείς με σημεία του Σύμπαντος που το φως χρειάζεται πολλά έτη φωτός για να διατρέξει την μεταξύ σας απόσταση, και ανακαλώντας υπέροχες πληροφορίες να σκεφτείς ότι είσαι επαρκώς συγγενής με τα εν λόγω τυχόντα σημεία, αφού το υλικό σου είναι από εκεί, και αφού είσαι αμετακλήτως αδελφοποιημένος, αν πιστέψουμε την συγκινητική θεωρία των συσχετισμένων κβάντων που άπαξ και συσχετιστούν παραμένουν πάντα συσχετισμένα όπου κι αν βρεθούν, ε νομίζω πλέον πως απέδειξα πέραν πάσης αμφιβολίας την δυνατότητα επιστροφής στο παρελθόν, με μεγάλες δυνατότητες τροποποίησης κατά βούληση, με βάση και την σφραγίδα της αυθεντίας του Αϊνστάιν. Τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς, η ανατροφή, η παιδική ηλικία, οι μνήμες, η διαπαιδαγώγηση, όλα μπορείς να τα επισκεφτείς και να τους χαμογελάσεις κατάμουτρα, με καινοφανή αυτοπεποίθηση μόλις κερδισμένη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: