magic

Ιανουαρίου 4, 2017

Με τις πρέπουσες πληροφορίες διαπιστώνεται ότι ο κόσμος είναι μαγικός. Η μαγεία ως διαπίστωση είναι κάτι τι που θα μπορούσε να συγκριθεί με την διαπίστωση φερ’ ειπείν ότι με τον αέρα ή με τον ήλιο μπορείς να έχεις ενέργεια πολλή και για πολλές χρήσεις. Θα μπορούσε να συγκριθεί για να προκύψει το συμπέρασμα ότι είναι ασύγκριτα πιό ενδιαφέρουσα η γοητευτική μαγική ενέργεια μιάς που είναι μετατρέψιμη σε συναισθηματική ενέργεια που θα την έβρισκα συγκρίσιμη με την ενέργεια που αντλούσε ο Ανταίος όταν πατούσε στη Γη (όταν για κάποιον λόγο δεν πατούσε, έβγαινε από την πρίζα) ή με την ενέργεια που δίνει ο υπαινικτικός τύπος E=mc (και μάλιστα το c στο τετράγωνο), την «ενέργεια ηρεμίας» της ύλης. Η πληροφορία που διέθετε ο Ανταίος ήταν θα έλεγα ότι με κάποιους τρόπους εξαιρείται από την αρμοδιότητα της Ανάγκης, κάποιας προσωπικότητας της αρχαίας νομενκλατούρας, στην οποία πείθονταν και οι θεοί, που προσωποποιούσε τους αδυσώπητους νόμους της φύσης που λειτουργούν στα τυφλά. Θαύματα μπορούν να προκληθούν κάθε τόσο, θαύματα ρεαλιστικά θα έλεγα, αφού οι νόμοι της φύσης είναι ανοιχτοί σε επανακαθορισμό και σε κάποιες ευχάριστες τροποποιήσεις με βάση εμπιστευτικές πληροφορίες περί της φύσης και της πλαστικότητας των νόμων της κρυμμένες σε κοινή θέα μέσα στην κβαντική θεωρία.

Κάποια ενδιαφέρουσα εκδοχή της θρησκευτικότητας που εκφράζει μάλλον την ίδια διαίσθηση στην οποία καλεί και η κβαντική θεωρία, ότι δηλαδή αυτό που δεν είναι προφανές σημαίνει κάτι τι, ότι ο μαγικός κόσμος, είναι, και δεν είναι προφανής, και είναι το αντίθετο του προφανούς, την περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι, πρόκειται για την πλήρη υποταγή διά βίου σε κάποιον επιλεγμένο κατά τεκμήριο πρεπόντως σοφό κάτοικο του μοναστηριού, με την ελπίδα να επιτευχθεί έτσι η επιβολή πάνω στον εαυτό. Μου αρέσει ως τρόπος σκέψης, πάντως προτιμώ το ίδιο αποτέλεσμα με λιγότερα έξοδα και κάπως πιό σύντομα, μιάς που έχει ρίσκο τέτοιου είδους υπακοή, αλλά είναι χρήσιμη ως τεχνική. Αυτός που υποτάσσεται στον σοφό του εξομολογείται συνεχώς, ό,τι έχει την καλή ιδέα να του ζητάει ο εξομολογητής να του αποκαλύψει, και αυτό θα μπορούσα να το συγκρίνω με την ενσωμάτωση κάποιου ιού μέσα σε κάποιο άλλο μικρόβιο και στην ανταλλαγή γενετικού υλικού και στην δημιουργία έτσι με ανάδραση κάποιου νέου DNA που ξεπερνάει τους τάχα μου αξεπέραστους περιορισμούς των ατομικών DNA του ξενιστή και του απρόσκλητου φιλοξενούμενου. Ο εξομολογούμενος διαρκώς, ίσως υποψιάζεται ότι θα απαλλαγεί έτσι από αυτό που υποτίθεται ότι είναι ο ίδιος, με την ελπίδα να γίνει κάτι άλλο πιό ενδιαφέρον, και εκείνο που ξέρει είναι, ότι αυτό που είναι ο ίδιος, σίγουρα δεν του αρέσει, και ελπίζει απαλλασσόμενος από αυτό, να του αποκαλυφθεί ίσως κάτι τι προς στιγμήν άκριτο. Αυτή η μάχη ενάντια στον εαυτό μοιάζει κάπως απεγνωσμένη, αν κρίνω από την εκλογή του κάπως ακραίου τρόπου, ο μάλλον απελπισμένος τρόπος ενός τέτοιου βασανιστήριου δείχνει μιά ακλόνητη πίστη στα φαινόμενα, ενώ αν μπεις σε λεπτομέρειες πέραν των φαινόμενων μπορεί να αποκτηθεί τοιουτοτρόπως κάποια εξ ίσου ακλόνητη πίστη στα μη φαινόμενα, όπως ότι ο εαυτός είναι κάποιο συνονθύλευμα συνεργαζόμενων μικροβίων με πιό μόνιμες δομές όπως το σώμα, και με πιό ευέλικτες όπως το μικροβίωμα του σώματος, ότι η αίσθηση του εαυτού έχει να κάνει με μνήμες και με παραδοχές και με πληροφορίες που υπόκεινται σε συναισθηματική τροποποίηση, ότι κάθε υλικό κομμάτι του σώματος αλλάζει σύνθεση και αποβάλλεται και αντικαθίσταται από κάποιο άλλο που του μοιάζει αλλά όχι ακριβώς. Ο ίδιος και απαράλλαχτος εαυτός είναι ακριβώς η απόδειξη της ακλόνητης ευτελούς πίστης στα φαινόμενα, αλλά θαύματα γίνονται συνεχώς, μόνο που δεν συγκαταλέγονται στα φαινόμενα, πράγμα που δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά, και μέσα από κάποια ελαφρά γλωσσική τροποποίηση εννοιών όπως, θαυμαστό, μαγικό, ή στο πιό μοντέρνο : «αυτό δεν υπάρχει». Υπάρχει, λοιπόν, το θαυμαστό, και το μαγικό, και παρα υπάρχει. Να, ο Ντοστογιέφσκι ας πούμε, βάζει δύο προσωπικότητες που περνάνε φευγαλέα από το μυθιστόρημα, να υπαινιχθούν ξαφνικά, εν μέσω μάλλον ανυπόφορης μιζέριας, ότι ο κόσμος είναι Παραδείσιος, και παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάποια γενικευμένη άρνηση επ’ αυτού, γιατί αλλιώς θα υπήρχε κάποιος κίνδυνος, ας πούμε, το είναι του κόσμου, να γίνει αντιληπτό θα έλεγα, και η πραγματικότητα του Κόσμου να γίνει η πραγματικότητα των ανθρώπων, ή για να το πω αλλιώς, θα έπρεπε να μπουν στον κόπο να μάθουν να προσεταιρίζονται το πλειονοτικό περίσσευμα του μετρίως διαθεσιμότατου Νταρκ Μάτερ.

Έλεγε ο πρέζιντεντ Κένεντι, το 1961 μου φαίνεται, ότι θα πάνε στην Σελήνη πρι το τέλος της δεκαετίας, «όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι δύσκολο». Και λέει ο κινέζος μάστορας στην «τέχνη του πολέμου», ότι το να βλέπεις αυτό που είναι παρόν, αλλά που οι άλλοι που δεν έχουν το δικό σου στυλ, δεν το βλέπουν, πρέπει να σου είναι εύκολο, γιατί αν σου είναι δύσκολο δεν αξίζει σχεδόν τίποτα. Και ο πρέζιντεντ Κένεντι είχε υπόψη μάλλον, όπως κι έγινε, ότι θα τσακιστούμε να πάμε στη Σελήνη (ήταν δύσκολο αφού στοίχισε σε χρήμα και σε ζωές), για να δείξουμε στους ενδιαφερόμενους ότι μπορούμε να πάμε, και απλώς να τους εντυπωσιάσουμε. Και θα έλεγα ότι είναι παρόν το μέλλον και το παρελθόν σε όλες τις εκδοχές τους, και έτσι το να δεις κάτι τέτοιο έχει να κάνει με την ετοιμότητα και την διαθεσιμότητά σου. Η εν λόγω ετοιμότητα και διαθεσιμότητα μπορούν να εξασκούνται και να βελτιώνονται με κάθε αφορμή, να, κοιτάζοντας κάπως προσεκτικά την άμμο εκεί που φτάνει το κύμα, βλέπω κάτι με μέγεθος λιγότερο από έναν πόντο πάνω κάτω, να κινείται και αφού έχει τώρα την προσοχή μου, μου μοιάζει με μικρή γαρίδα, κάτι σαν μεγάλο κριλ ίσως, από αυτά που ο ρόλος τους είναι να συγκεντρώνονται σε εκατομμύρια για να τα τρώνε τα πιό δημοφιλή και οφθαλμοφανή ψάρια, αλλά χωρίς αυτά οι άλλοι δεν υπάρχουν, και πιάνω με προσοχή το ένα κριλ το λοιπόν, και το ρίχνω στη θάλασσα που μάλλον ατυχώς το ξέβρασε πριν λίγο και αυτό σπαρταρούσε με τα γαριδοειδή πόδια και κεραίες και ουρά στον αέρα σαν το γκροτέσκ έντομο του Κάφκα, και το ένα κριλ που σώθηκε προς στιγμήν δεν ξέρω αν θα έχει για το οικοσύστημα την σημασία της πεταλούδας που χτυπάει τα φτερά της κάπου στην Κίνα και δημιουργούνται συνέπειες κάπου πολύ μακρύτερα, πάντως σίγουρα έχει άμεσο αντίκτυπο σε μένα, και αυτό το στυλ είναι η απόδειξη ότι φτιάχνεσαι κάθε τόσο παίρνοντας από το περιβάλλον ιδέες, εντυπώσεις, και μετατρέποντας όλο αυτό το υλικό σε εαυτό.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: